บทที่​680 ให้เวลาฉันคิดหน่อยนะคะ

บทที่680 ให้เวลาฉันคิดหน่อยนะคะ

นี่คงจะเป็นเพราะว่ารู้ใจซึ่งกันและกันสินะ

หานมู่จื่อคิดในใจ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ถ้าทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกัน ก็คงจะเป็นแบบนี้

หานมู่จื่อหลับตาลง สองมือคล้องคอเย่โม่เซินไว้ แต่กลับถูกเขาจับลงมา แล้วกุมมือกันไว้

วินาทีหลังจากนั้น หานมู่จื่อก็ได้สติกลับมา เธอหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดของเย่โม่เซิน บริเวณนิ้วนางข้างซ้ายรู้สึกถึงความเย็น

หานมู่จื่อยืนตะลึงอยู่ที่เดิม เธอรู้สึกได้ว่ามีวัตถุเย็นๆถูกสวมเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้าย

หลังจากได้สติกลับมา เธอรีบผลักเย่โม่เซินออก แล้วมองลงไปที่นิ้วมือ

พบว่ามีแหวนเพชรเม็ดงามถูกสวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย

“คุณ…”

นี่มันอะไรกัน หานมู่จื่อจ้องมองแหวนเพชรเม็ดงามด้วยสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะพึมพำถามออกมา

หลังจากที่ถูกผลักออกมา เย่โม่เซินกับจับมืออีกข้างของหานมู่จื่อขึ้นมา แล้วสวมแหวนให้อย่างตั้งอกตั้งใจ

แหวนเพชรเมื่อกระทบกับแสงจันทร์จึงเปล่งประกายอย่างงดงาม

“คุณ… คุณซื้อมาตั้งเเต่เมื่อไหร่คะ”หานมู่จื่อจ้องแหวนเพชรในมือนิ่ง แล้วถามออกมาอย่างอดไม่ไหว

“ชอบไหมครับ”เย่โม่เซินไม่ตอบคำถามเธอ แต่กลับจับมือเธอขึ้นมา แล้วจุมพิตอย่างอ่อนโยน

หานมู่จื่อไม่ได้ตอบว่าชอบหรือไม่ เธอแค่มองสบตากับเขา แล้วถาม “คุณซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

เย่โม่เซินหัวเราะเล็กน้อย “ถามเรื่องนี้ไปทำไมครับ ไม่พอใจกับแหวนเหรอครับ”

หานมู่จื่อส่ายหน้า

เธอไม่ได้ไม่พอใจ แต่เธอแค่สงสัยว่าเขาซื้อแหวนมาเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะดูจากท่าทางของเย่โม่เซิน เหมือนไม่อยากจะบอกเรื่องนี้กับเธอ

อีกอย่าง ที่เขาให้แหวนหมายความว่า…

“ทำไมคุณ… ถึงให้แหวนกับฉันคะ ฉัน…”

เย่โม่เซินขยับตัวเข้าใกล้ ก่อนจะจับคางของเธอไว้ แล้วพูดเสียงแหบ

“ขอคุณแต่งงานไงครับ แค่นี้ก็ไม่เข้าใจเหรอ”

พอได้ยินแบบนี้ หานมู่จื่อก็หน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากของตัวเองไว้แน่น เธอรู้ว่าการให้แหวนคือการขอแต่งงาน แต่ว่า… เขาจะขอเธอแต่งงานง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ไม่มีขั้นตอนอะไรเลยหรือไง

เย่โม่เซินไม่ปล่อยโอกาสให้เธอปฏิเสธ เขาก้มหน้าลง แล้วกระซิบข้างหูเธอ

“คุณจะยอมแต่งงานกับผมไหมครับ”

หานมู่จื่อยืนตะลึงอยู่ที่เดิม

ทั้งที่ตอนบ่าย ทั้งสองคนยังทะเลาะกันอยู่เลย ทั้งที่หลายวันก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนยังทำสงครามเย็นกันอยู่เลย

แต่ตอนกลางคืนเขากลับมาขอเธอแต่งงานเนี่ยนะ

คนคนนี้… จะทำอะไร หานมู่จื่อเดาใจเขาไม่ออกเลย

เธอกระพริบตาปริบๆ ริมฝีปากสีชมพูขยับเล็กน้อย ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา เย่โม่เซินก็พูดออกมาซะก่อน “ไม่พูดอะไร ผมจะถือว่าคุณตอบตกลงนะครับ”

“อะไรนะคะ”หานมู่จื่อเบิกตาโตอย่างตกใจ “ฉันบอกเมื่อไหร่คะว่าฉันตกลงแล้ว”

“หึ” เย่โม่เซินหัวเราะ “แล้วคุณจะไม่ตกลงเหรอครับ”

หานมู่จื่อ “ฉัน…”

เธอไม่ได้จะไม่ตอบตกลงสักหน่อย เธอถลึงตาใส่คนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจ “นี่คือการขอแต่งงานของคุณเหรอคะ ทำไมฉันรู้สึกไม่เหมือนขอแต่งงานเลย แต่เหมือนการบังคับให้แต่งงานด้วยมากกว่า”