ตอนที่ 681
บทที่ 681 นอนให้สบายนะครับ
October 21, 2026
บทที่ 681 นอนให้สบายนะครับ
ในคืนนั้น
ขณะที่เย่โม่เซินนอนหลับ เขากอดเธอเอาไว้แน่นมาก มือใหญ่ของเขาล็อกรอบเอวของเธอเอาไว้ราวกับโซ่ตรวน กักขังเธอเอาไว้ในอ้อมกอดของเขา หานมู่จื่อที่อยากจะอยู่ให้ห่างจากเขาก็ไม่สามารถทำได้
แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง ทว่าภายในห้องนี้อากาศกลับไม่ถ่ายเทเอาซะเลย ยิ่งถูกโม่เย่เซินนอนกอดเอาไว้อย่างนี้ก็ทำให้รู้สึกอบอ้าว
โดยเฉพาะอุณหภูมิร่างกายของเขาที่ดูสูงมาก ราวกับลูกไฟ
หานมู่จื่ออึดอัดเป็นอย่างมาก จนต้องเอื้อมมือไปดันแขนที่เขาโอบเอวเธอเอาไว้ออก พลางเอ่ยกระซิบ “คุณปล่อยก่อนเถอะ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว”
เสียงหายใจหนักๆ ดังมาจากด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่โดนเข้าตรงหลังคอของเธอ จนหานมู่จื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากบางของเย่โม่เซินที่ขยับเข้ามาใกล้
“โกหก ผมไม่ได้ใช้แรงสักหน่อย คุณจะหายใจไม่ออกได้ยังไง?”
หานมู่จื่อเธอถูกเขาต้อนจนรู้สึกไร้หนทาง ทว่าเธอก็รู้สึกอึดอัดจนไม่อาจทนนอนต่อไปได้แล้ว เธอทุกข์ใจเป็นอย่างมาก
“คุณไม่ใช่ฉัน คุณจะรู้ได้ไงว่ามันไม่แรง?”
“หื้ม?” เย่โม่เซินหัวเราะเสียงต่ำ “งั้นเรามาแลกเปลี่ยนกันไหม?”
“อะไร?”
“คุณก็นอนกอดผมแทน”
หานมู่จื่อ “...........”
นี้ล้อเล่นอะไรกัน?
ให้เธอไปนอนกอดเขา? เขาคิดไปเองอีกแล้ว ในใจหานมู่จื่อไม่ชอบใจเขามานาน จึงปฏิเสธเขาออกไป “ไม่มีทาง”
“ทำไมถึงว่าไม่มีทางล่ะ? ไม่ใช่ว่าคุณพึ่งบอกว่าผมไม่ใช่คุณเลยไม่รู้แรงไม่ใช่เหรอ? งั้นเราก็ลองมาเปลี่ยนกันดูสิ”
หานมู่จื่อ “ฟังดูเหมือนจะดี แต่จริงๆ คุณแค่อยากเอาเปรียบฉัน”
หลังจากที่พูดออกไป หานมู่จื่อก็รู้สึกว่าด้านหลังเงียบไปพักหนึ่ง ในขณะนั้นเองหานมู่จื่อก็รู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของเย่โม่เซินดูจะสูงขึ้นมาอีก ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูอึดอัดขึ้นมา
หานมู่จื่อทนไม่ไหวจนต้องบ่นเขา
“ทำไมตัวคุณร้อนขนาดนี้?”
“ทำไมร้อนคุณไม่รู้เหรอ?”
หานมู่จื่อขมวดคิ้ว ต้องการที่จะขยับตัว ทว่าเมื่อขยับตัวแล้วเธอก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเย่โม่เซิน ทำให้เธอถึงกลับไม่กล้าขยับตัว ได้แต่นอนตัวแข็งค้าง
“คุณ......”
เสียงอู้อี้ดังมาจากข้างหลังหู ราวกับไวน์แดงที่ไหลผ่านลำคอ เต็มไปด้วยความเย้ายวน “ตอนนี้รู้หรือยัง?”
หานมู่จื่อปิดตาแน่น พลางกัดฟันแน่นกราดด่าเขาออกมา “ทุเรศ”
“นอนให้สบายสิครับ”
เย่โม่เซินจับเอวของเธอเอาไว้ โดยไม่ได้ลงแรงมาก ทว่าก็ทำให้หานมู่จื่อไม่อาจแอบซ่อนได้ “ถ้าคุณยังไม่ง่วง งั้นเรามาหากิจกรรมอะไรทำก่อนนอนก็ได้”
มือใหญ่ของเขาลูบไล้ไปตามเอวบางของเธออย่างช้าๆ ใบหน้าของหานมู่จื่อถึงกับเปลี่ยนสี เธอรีบจับมือของเขาเอาไว้แน่น พูดออกมาอย่างรีบร้อน “ง่วง ฉันง่วงมาก จะนอนแล้ว”
หลังพูดจบหานมู่จื่อก็หลับตาเอาไว้แน่น ทว่าในใจรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
ไอ้บ้า
เขาตั้งใจทำ
ถ้าขืนปล่อยให้เขาทำอะไรกับตัวเองขึ้นมา ถ้ายึดตามครั้งในอดีตที่ผ่านมา คืนนี้เธอคงไม่จำเป็นต้องนอนแล้ว ส่วนพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปทำงาน
ต้องนอน.....
นอน
อื้ม!
หานมู่จื่อปิดตาแน่น พยายามสะกดจิตตัวเอง อุณหภูมิร่างกายของคนที่อยู่ด้านหลังก็ยิ่งสูงมากจนตกใจ
เธอโอยครวญให้เขาอยู่ภายในใจ แล้วก็ค่อยๆ เข้าสู่ห้วงความฝันไป
เย่โม่เซินก็ยังกอดเธอเอาไว้ตลอด
เขารู้ดีว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดความอดทนน้อยขนาดไหน เพียงแต่ว่า..... หลังจากผ่านไปเพียงห้านาที คนในอ้อมกอดก็เงียบเสียงไปพลางหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ