ตอนที่ 82
บทที่ 82 คุณชายเย่หึงแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 82 คุณชายเย่หึงแล้ว
“ หลินเจียง คุณมีสิทธิอะไรมาถามฉันเรื่องพวกนี้? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ? ” เสิ่นเฉียวถอยหลังไปสองก้าว เพื่อที่จะเว้นระยะห่างจากหลินเจียง
เธอไม่เข้าใจว่า เมื่อก่อนตัวเองถูกกรอกยาเสน่ห์อะไร ทำไมถึงได้ไม่เปลี่ยนใจไปจากผู้ชายคนนี้มาตลอดระยะเวลาสองปีเต็ม แต่วันนี้กลับได้รู้ว่าหลินเจียงคือคนที่ไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้!
เป็นเขาที่เสแสร้งเก่ง หรือเป็นเธอที่โง่มาตลอด?
“ เกี่ยวสิ! ” หลินเจียงก้าวขึ้นไปด้านหน้า และขึงไหล่ของเธอไว้: “ ทำไมคุณถึงได้ไปหาผู้ชายคนอื่นในตอนที่เราเพิ่งจะหย่ากัน? ทำไมเขาถึงปฏิบัติต่อคุณดีนัก? เขารวยขนาดนั้น คุณคงจับเขาได้แล้วใช่ไหม? หรือว่าตอนที่เรายังไม่ได้หย่ากัน คุณก็คบกับเขาแล้ว? ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ดีมาตลอด นึกไม่ถึงว่าคุณจะเห็นแก่เงินจนหน้าไม่อายได้ถึงขนาดนี้! ”
เสิ่นเฉียวตกตะลึงไปทันที!
เธอมองผู้ชายด้านหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง และรู้สึกตัวว่าเขาไร้ยางอายจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้เลยจริงๆ
จะว่าไปแล้ว ถ้าเขาพูดต่ออีกก็คงไม่มีประโยชน์อะไร เสิ่นเฉียวยิ้มอย่างเย็นชา และมองเขาด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก
“ ใช่ ฉันมันเห็นแก่เงิน ฉันมันหน้าไม่อาย ฉันยอมรับ ตอนนี้คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง? ”
ช่างเป็นอดีตสามีที่ดีจริงๆ!
สองปีที่อยู่ด้วยกัน ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอ นึกไม่ถึงว่าเขาจะถามเธอกลับ แต่ไม่เคยพิจารณาว่าตัวเองได้ทำผิดไปหรือเปล่า ยังคงมองไม่เห็นว่าตอนนี้เธอไม่ได้ใส่รองเท้า และยังใส่ชุดคนป่วยอยู่ แถมมีใบหน้าซีดเซียวอีกต่างหาก
เสิ่นเฉียวรู้สึกว่า เมื่อก่อนตัวเองช่างตาบอดจริงๆ
“ ปล่อยคุณ? ไม่มีทาง คุณต้องขอโทษผม ”
เสิ่นเฉียว: “ ……ปล่อยฉัน ”
“ เฉียวเฉียว ขอโทษผมเสร็จ คุณยังต้องไปขอโทษแม่ผม คุณหลอกพวกเรา…… ”
“ เหอะเหอะ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ปล่อยฉัน! ” เสิ่นเฉียวโมโหมาก พลิกฝ่ามือไปตบหน้าหลินเจียง หลังจากที่หลินเจียงถูกเธอตบหน้า ก็ได้แสดงอาการโกรธออกมาทันที
“ นึกไม่ถึงว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่ปากคอเราะร้าย ได้ ในเมื่อคุณหน้าไม่อายได้ถึงขนาดนี้ งั้นผมจะไม่เกรงใจคุณแล้ว! ”
หลินเจียงบีบแขนของเธอแน่น และออกแรงลากเธอ พละกำลังของเธอจะไปสู้เขาได้ยังไง “ คุณปล่อยฉันนะ ปล่อย! ”
“ ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างคุณ ผมจะพาคุณไปขอโทษคนในบ้านของผมทุกคน และให้คุณไปบอกกับทุกคนว่า คุณได้ทำเรื่องหน้าไม่อายอะไรลงไปบ้าง! ”
“ ปล่อยฉัน…… ” แขนของเสิ่นเฉียวถูกเขาบีบจนรู้สึกเจ็บไปหมด อีกอย่าง การฉุดกระชากที่รุนแรงนี้ ทำให้ด้านหน้าของเธอค่อยๆมืดลง
ทันใดนั้น ได้มีร่างสูงใหญ่มาขวางหน้าหลินเจียง และขวางทางที่เขากำลังจะเดินไป
หลินเจียงมองผู้ชายที่ปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหัน เขาขมวดคิ้วและลากเสิ่นเฉียวเดินไปทางอื่น ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นก็เปลี่ยนทิศทางตามเขาไปเหมือนกัน และได้มาขวางทางของเขาไว้
หลินเจียงหงุดหงิด: “ นายเป็นใครวะ? มาขวางทางฉันทำไม? ”
ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลมาก
“ ขอโทษนะ คุณผู้หญิงที่นายกำลังลากเธออยู่ คือน้องสะใภ้ฉัน ”
“ น้องสะใภ้? ”
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสิ่นเฉียวจึงเงยหน้าขึ้น และได้เห็นเย่หลิ่นหาน
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่มีรอยยับเลยสักนิดเดียว ถึงแม้ว่าจะขวางทางหลินเจียงอยู่ แต่สายตาของเขายังคงอ่อนโยน และมีท่าทีที่เป็นสุภาพบุรุษ
เพราะฉะนั้น หลินเจียงเห็นท่าทางที่น่ารังแกของเขา เขาจึงไม่รู้สึกกลัวเขาสักนิดเดียว
“ เธอคือน้องสะใภ้นาย แต่เธอยังคงเป็นภรรยาของฉัน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้! ”
“ ฉันบอกว่าเธอคือน้องสะใภ้ฉัน นายบอกว่าเธอเป็นภรรยาของนาย? หรือว่านายเป็นน้องชายฉัน? ทำไมฉันถึงไม่แน่ใจกับเรื่องนี้ละ? ” เย่หลิ่นหานยิ้มเล็กน้อย แต่สายตากลับเปล่งประกายแสงอันตรายขึ้น
หลินเจียง: “ น่ารำคาญจังวะ? อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับเธอ ”
“ จะปล่อยเธอไหม? ฉันให้เวลานายห้าวินาที ”
พูดถึงตรงนี้ เย่หลิ่นหานก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดไปที่เบอร์ 110
“ ถ้าหลังจากที่โทรติดแล้ว นายยังไม่ปล่อยเธอ งั้นก็อย่าโทษว่าฉันเป็นคนเรียกตำรวจมาก็แล้วกัน ฉันคิดว่า……ตำรวจคงจะให้ความสนใจกับคนที่ล่อลวงผู้คนบนถนนนะ ”
เย่หลิ่นหานเปิดลำโพง