บทที่ 83 ความทรงจำอันแสนน่ากลัวเหล่านั้น

บทที่ 83 ความทรงจำอันแสนน่ากลัวเหล่านั้น

ตอนที่เสิ่นเฉียวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่สะอาดเรียบร้อยแห่งหนึ่ง

การตกแต่งภายในห้องเรียบง่ายมาก แต่กลับมีเอกลักษณ์มาก ยังมีสิ่งของเหมือนภาพสเก็ตซ์ติดอยู่บนผนังอีกด้วย

ผ้าม่านสีเทาอ่อนถูกลมพัดเบาๆ รู้สึกเย็นสบายมาก

ที่นี่ที่ไหน?

เสิ่นเฉียวลุกขึ้นช้าๆ ความเจ็บแล่นขึ้นมาบนแขน ก้มลงไปถึงพบว่าถูกพันด้วยผ้าพันแผลเสียแล้ว

“ เธอตื่นแล้วหรอ ”

น้ำเสียงที่นุ่มนวลดังขึ้น เสิ่นเฉียวเงยหน้าขึ้นมอง

เย่หลิ่นหานเดินเข้ามาในตอนที่เธอกำลังตกใจ ในมือถือแก้วน้ำอุ่นไว้ และส่งให้กับเธอ

“ กินน้ำอุ่นให้ชุ่มคอก่อนเถอะ ”

เสิ่นเฉียวมองเขาอย่างงุนงงไปชั่วขณะ ถึงได้ยื่นมือไปรับแก้วมา เธอหิวน้ำมากจริงๆ ริมฝีปากแห้งมาก หลังจากที่รับแก้วไป เสิ่นเฉียวก็ดื่มอย่างรีบร้อน จนเกิดเป็นเสียงขึ้น

เย่หลิ่นหานมองอยู่ข้างๆ จึงได้ส่งเสียงออกมาอย่างอดไม่ได้: “ ดื่มช้าๆ ระวังสำลัก ”

การกระทำของเสิ่นเฉียวหยุดลงทันที เธอปลงกับน้ำเสียงของเย่หลิ่นหานจริงๆ……

เป็นคนที่อ่อนโยนจนต้องร้องขอชีวิตเลยจริงๆ!

ดังนั้น เสิ่นเฉียวจึงดื่มน้ำอย่างช้าๆ รอจนดื่มหมด เสิ่นเฉียวเพิ่งคิดอยากจะวางแก้วลง มือของเย่หลิ่นหานกลับยื่นออกมาเช็ดหยดน้ำตรงริมฝีปากของเธอเสียก่อน

เขาเช็ดอย่างปกติ แต่เสิ่นเฉียวกลับแข็งทื่อไปแล้ว

เขากำลังทำอะไร? นึกไม่ถึงว่าจะใช้นิ้วมือแตะริมฝีปากของเธอ

หลังจากที่คิดเรื่องนี้ได้ เสิ่นเฉียวก็ขยับหัวไปข้างหลังเล็กน้อย เพื่อที่จะหลบหลีกจากการสัมผัสของเขา

สีหน้าของเย่หลิ่นหานเป็นธรรมชาติมาก เขาไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองได้ทำให้เสิ่นเฉียวรู้สึกลำบากใจ เขาหยิบแก้วที่อยู่ในมือของเสิ่นเฉียว “ ลุกขึ้นมา ฉันทำกับข้าวให้เธอแล้ว ”

กับข้าว?

พอพูดถึงเรื่องของกิน ท้องของเสิ่นเฉียวก็ได้ร้องขึ้นมาอย่างไม่รักดี

เธอหน้าแดง และรีบใช้มือปิดท้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว

เย่หลิ่นหานยิ้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาของเขาอ่อนโยนมาก: “ รีบลุกขึ้นมาเถอะ ”

ในตาของเขาไม่มีการหัวเราะเยาะใดๆ สายตาที่มองเธอก็สงบมาก ใจของเสิ่นเฉียวจึงคงที่อย่างช้าๆ หลังจากนั้นก็พยักหน้า และลุกขึ้นตามไป

หลังจากที่ลุกขึ้น เสิ่นเฉียวถึงรู้ว่าชุดคนป่วยบนตัวของตัวเองได้ถูกเปลี่ยนออกแล้ว

เธอรีบจับมุมเสื้อของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

“ อย่ากังวล ฉันให้คนใช้มาช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเอง ”

เย่หลิ่นหานพูดอธิบาย เสิ่นเฉียวหันหน้ากลับมา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

เธอยังไม่พูดอะไรก็ถูกเขามองรู้ความคิดของตัวเองเสียก่อนแล้ว เสิ่นเฉียวเดินตามเขาไปที่โต๊ะกินข้าวอย่างเก้อเขิน

บนโต๊ะมีกับข้าวหลายอย่าง ยังมีซุปอีกด้วย ดูน่ารับประทานมาก

เสิ่นเฉียวหิวมานานแล้ว เธอกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ และนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว

“ กินสิ ไม่ต้องเกรงใจ ” เย่หลิ่นหานยิ้มเล็กน้อย เขาตักข้าว และส่งตะเกียบให้เธอ

“ ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่ ” เสิ่นเฉียวขอบคุณเขา หลังจากนั้นก็เริ่มกินข้าว เธอหิวมากจริงๆ

เมื่อวานเธอไม่ได้กินข้าวทั้งวัน แต่เธอเข้มแข็งมาก

ตอนเด็กๆ หิวสามวันสามคืน ไม่มีน้ำดื่ม ไม่มีข้าวกิน เธอยังสามารถรอดมาได้เลย

ไม่กินวันเดียวไม่เป็นอะไรหรอก? เสิ่นเฉียวตักข้าวเข้าปาก คิดในใจว่าตัวเองต้องเข้มแข็ง

เธอได้ผ่านฝันร้ายในวัยเด็กมาแล้ว

การทรยศของหลินเจียง การไม่ดูแลเอาใจใส่ของคนในครอบครัว เธอก็ผ่านมาแล้ว