บทที่ 87 ในใจยังรู้สึกหวาดผวา

บทที่ 87 ในใจยังรู้สึกหวาดผวา

ปัง!

ประตูปิดลง ภายในห้องประชุมใหญ่ที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาสองคน

โดยเฉพาะเสิ่นเฉียว เมื่อสักครู่เธอตกใจ จึงทำให้หายใจไม่เสถียร

ทั้งสองคนอยู่ในท่าเดิมสักพัก เสิ่นเฉียวได้ยินเสียงสั่นสะเทือนดังมาจากทรวงอกของเย่โม่เซิน คำพูดเย็นชาของเขาได้ทะลุเข้าหูของเธอ

“ เธอจะนั่งไปจนถึงเมื่อไหร่? ”

เสิ่นเฉียวชะงัก รีบตอบสนองกลับมาอย่างรวดเร็ว และเงยหน้าขึ้น

เย่โม่เซินจึงถือโอกาสก้มหัวลง

ทั้งตัวของเสิ่นเฉียวถูกเสื้อผ้าตัวใหญ่ของเขาคลุมไว้อยู่ด้านใน ตอนเงยหน้าขึ้นมาจึงโผล่แค่หน้าเล็กออกมา ขอบตายังแดงอยู่ ดูน่าสงสารมาก

ใจของเย่โม่เซินเหมือนถูกมือจับไว้แน่น เขาเม้มริมฝีปาก ผ่านไปสักพักก็พูดออมาเสียงเย็น: “ น่าดูไหม? ”

เสิ่นเฉียวรีบหันหน้ากลับอย่างรวดเร็ว ความโกรธก่อนหน้าได้ถูกคนพวกนั้นทำให้ตกใจจนไม่หลงเหลือแล้ว ตอนนี้ใจยังรู้สึกหวาดผวา กลัวว่าจะมีคนเปิดประตูห้องประชุมเข้ามาอีก

เย่โม่เซินเหมือนรู้ความคิดที่อยู่ในใจของเธอ จึงพูดขึ้นเสียงเบา: “ เซียวซู่เฝ้าอยู่ด้านนอก ถ้าเธอยังไม่ไปใส่เสื้อผ้า งั้นเราทำต่อ? ”

เสิ่นเฉียว: “ …… ”

เงียบไปสองวินาที เธอก็รีบดึงเสื้อสูทที่อยู่บนตัวเอาไว้แน่น หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นมาจากบนตัวเขา เพราะต้องใช้มือข้างเดียวจับเสื้อสูทเอาไว้ ป้องกันไม่ให้ตัวเองโป๊ต่อหน้าเย่โม่เซิน เพราะฉะนั้นการกระทำของเธอจึงค่อนข้างงุ่มง่าม

มือเล็กที่อ่อนนุ่มกดไว้อยู่บนตัวของเขาสักพัก ถึงค่อยลุกขึ้นมา

หลังจากนั้นก็หมุนตัวกลับไป เท้าเล็กวิ่งไปที่หน้าประตู

เสื้อสูทของเย่โม่เซินได้สวมอยู่บนตัวของเธอ ดูแล้วเหมือนกับเด็กน้อยแอบเอาเสื้อผ้าของผู้ใหญ่มาใส่ ชายเสื้อยาวจนเกือบคลุมหัวเข่า ตอนเธอก้มตัวลงไปหยิบเสื้อผ้า ชุดแหวกออกเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะมอง

“ …… ” เย่โม่เซินหลับตาเล็กน้อย ยื่นมือมาบีบหัวคิ้วของตัวเอง

ให้ตายสิ วันนี้เขาเป็นอะไรไป?

เสิ่นเฉียวหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา ถึงได้พบว่าข้างในคือกระโปรงลายทางสีส้มอ่อน ลวดลายน่ารัก ประณีตสวยงาม แต่กลับไร้รสนิยม

เพียงแต่ ห้องประชุมใหญ่แห่งนี้ แม้แต่ที่กำบัง ก็ยังไม่มี เธอจะไปเปลี่ยนที่ไหนละ?

คิดมาถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็ชะงักอยู่ที่เดิม

เสียงหงุดหงิดของเย่โม่เซินดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“ ถ้าเธอยังชักช้าอีก ฉันจะเปิดประตูใหญ่ แล้วให้คนเข้ามามุงดูเธอ ”

เสิ่นเฉียวจับเสื้อผ้าในมือแน่น และกัดปาก

เป็นผู้ชายที่ชั่วร้ายจริงๆด้วย

เธอไม่สนใจอย่างอื่น ลุกขึ้นถอยห่างเย่โม่เซิน เธอหันหลังให้เขา และรีบใส่กระโปรงอย่างรวดเร็วอยู่ที่มุมห้อง

รอจนเธอเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ถึงได้กอดเสื้อสูทและเดินกลับไปที่ด้านหน้าของเย่โม่เซิน

“ คืนนาย ”

เย่โม่เซินยิ้มอย่างเย็นชา มองเธอด้วยสายตาเยือกเย็น: “ เสื้อสูทนี้ถูกเธอใส่แล้ว เธอคิดว่าฉันยังต้องการมันอีกหรอ? ”

ได้ฟังดังนั้น เสิ่นเฉียวก็จับเสื้อสูทในมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว เธอกัดปากพูด: “ บนตัวของฉันไม่ได้สกปรกสักหน่อย ”

“ เธอยังอยากพูดว่าเธอสะอาด? ” เย่โม่เซินยังเคืองเรื่องที่เธอไปกับเย่หลิ่นหาน บนตัวยังใส่ชุดที่เขาซื้อให้อีกต่างหาก

แต่ตอนนี้เห็นเธอเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงชุดใหม่ สีส้มอ่อนขับผิวของเธอให้สวยงาม ดูขาวเนียนนุ่มมาก อีกทั้งชุดกระโปรงทรงเก็บเอว เก็บเอวเล็กของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้น

เย่โม่เซินมองจนคอหอยแน่น เขาแอบด่าตัวเองในใจ หลังจากนั้นก็หมุนรถเข็นไปทางด้านนอก ก่อนไปได้ทิ้งคำพูดไว้อย่างกลุ้มใจ: “ ผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่อง ”

เสิ่นเฉียวหน้าแดง หมุนตัวกลับไปจ้องแผ่นหลังของเขา

“ ฉันไม่ได้เรื่องสักหน่อย! ”

เขาไม่สนใจเธอ

เสิ่นเฉียวพูดขึ้นอีกครั้ง: “ นายไม่เอาเสื้อสูทจริงๆหรอ? ”