บทที่ 88 ถึงอย่างไรก็ล้างไม่สะอาดหรอก สู้ตัดทิ้งไปเลยดีกว่า

บทที่ 88 ถึงอย่างไรก็ล้างไม่สะอาดหรอก สู้ตัดทิ้งไปเลยดีกว่า

ได้ฟังดังนั้น เสิ่นเฉียวจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเขา เธอกัดปากและพูดอธิบาย: “ ฉันจะซักให้สะอาด ”

“ ซักยังไง? ” เย่โม่เซินมองเขาอย่างเหน็บแนม: “ ใช้มือซักหรอ? ”

เสิ่นเฉียวชะงักไป เธอกระพริบตาไปมา “ แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันจะส่งไปซักที่ร้านซักแห้ง ”

ถึงแม้ว่าบ้านของเธอจะไม่ได้รวย แต่เธอก็รู้เรื่องความรู้ทั่วไป เสื้อสูทห้ามซักด้วยน้ำ โดยเฉพาะชุดที่มีราคาแพงแบบนี้

“ เหอะ ถือว่ายังไม่โง่ ” เย่โม่เซินหัวเราะอย่างเย็นชา: “ แต่เธอคิดว่าซักเสร็จแล้ว ฉันจะใส่หรอ? ”

เสิ่นเฉียวเม้มปาก ไม่พูดอะไร

เย่โม่เซินพูดแทงใจเธอต่ออย่างไม่สนใจ: “ เสื้อสูทถูกเธอใส่แล้ว ฉันขยะแขยง ต่อให้ซักจนสะอาดแล้ว ฉันก็ไม่ใส่ เหมือนผู้หญิงที่ในใจเห็นแก่เงินนั่นแหละ ภายนอกแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ แต่จริงๆแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง เข้าใจไหม? ”

ตอนแรกเสิ่นเฉียวยังพอที่จะไม่สนใจ แต่หลังจากที่ได้ฟังคำพูดพวกนี้แล้ว เธอทนไม่ได้จริงๆ: “ ……ก็แค่เสื้อสูทตัวเดียว? ฉันขอร้องนายใส่ให้ฉันหรือไง? เป็นนายเองที่เอาเสื้อสูทมาคลุมบนตัวฉัน นายคิดว่ามันสกปรก งั้นเมื่อสักครู่ ตอนที่นายลูบๆคลำๆฉันในห้องประชุมตั้งนาน ทำไมนายไม่ล้างมือละ? ”

เย่โม่เซิน: “ …… ”

เซียวซู่: โอ้โห ข้อมูลกว้างขวางมาก

ลูบๆคลำๆ……ตั้งนาน?? เซียวซู่แอบสังเกตเสิ่นเฉียวเงียบๆ อดไม่ได้อยากจะยกนิ้วโป้งให้เธอ!

เย่โม่เซินนึกไม่ถึงว่าแรงระเบิดของเจ้าแมวน้อยจะทำให้คนตกใจได้ขนาดนี้ แม้แต่คำพูดพวกนี้ เธอยังกล้าพูดมันออกมาต่อหน้าบุคคลที่สาม และถูกทำให้สำลักไปชั่วขณะ จึงทำได้เพียงตอบกลับไปอย่างดุดัน: “ เธอรู้ได้ไงว่าฉันไม่ล้างมือ? ”

เสิ่นเฉียวถือโอกาสปีนขึ้นไปบนคำพูดของเขา: “ ล้างแล้วยังไงหรอ? ถึงอย่างไรก็ล้างไม่สะอาดหรอก สู้ตัดทิ้งไปเลยดีกว่า! ”

เย่โม่เซิน: “ …… ”

เซียวซู่ทำสีหน้ากลั้นขำอยู่ในใจ ผู้ช่วยเสิ่น……แข็งแกร่งจริงๆ!

เสิ่นเฉียวก็ถูกเขาทำให้โมโหเหมือนกัน เธออุตส่ามีน้ำใจไปเก็บเสื้อสูทกลับมา บอกว่าจะเอาไปซักแห้งให้ เขาไม่ใส่ก็ไม่ใส่สิ ทำไมต้องพูดคำพวกนั้นออกมาเสียดสีเธอด้วยละ โมโห แค้นมาก

บรรยากาศภายในลิฟท์อึมครึมขึ้น พลังต่อสู้บนตัวเสิ่นเฉียวไม่ลดลง พลังชั่วร้ายบนตัวเย่โม่เซินก็ค่อยๆรุนแรงขึ้น

เขาหรี่ตาลง แสงน่ากลัวที่อยู่ในตาสีหมึกคู่นั้นได้จ้องไปที่เสิ่นเฉียว

เผชิญหน้ากับสายตาที่มีอานุภาพน่ากลัวแบบนี้ ทำให้เสิ่นเฉียวรู้สึกหนาวที่หลัง แต่ยังคงยืดเอวสบตากับเย่โม่เซินอย่างไม่ยอมแพ้

สักพัก เย่โม่เซินก็หัวเราะอย่างเยือกเย็น “ ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักขายหน้าสะจริง ”

ติ้ง——

เสิ่นเฉียวจ้องเขาอย่างโหดเหี้ยม และรีบเดินออกจากลิฟท์

เซียวคิดสักพักและรู้สึกว่าเสิ่นเฉียวอารมณ์ร้อนมาก และหันไปมองท่าทีของเย่โม่เซิน ถึงแม้ว่าคลื่นอารมณ์ของเขาจะใหญ่ แต่ก็ถูกเสิ่นเฉียวทำให้สำลักจนพูดไม่ออกอย่างชัดเจน

ระหว่างนั้น เซียวซู่กำลังงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ใครไม่รู้บ้าง ถึงแม้ว่าคุณชายสองของตระกูลเย่จะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่อารมณ์แปรปรวนมาก อีกทั้งปากยังแรงอีกต่างหาก อย่าว่าแต่กับผู้ชายเลย กับผู้หญิงเขาก็ไม่มีความเกรงใจเลยสักนิดเดียว ตอนเข้าร่วมงานเลี้ยงไหนๆ เพียงแค่มีผู้หญิงเข้ามาชวนเย่โม่เซินคุย สุดท้ายต้องถูกคำพูดของเย่โม่เซินทำให้ตาแดง ไม่ร้องไห้ ก็วิ่งหนีไปอย่างโมโห

ปกติเสิ่นเฉียวมีท่าทีเหมือนลูกพรับอ่อนที่น่ารังแก นึกไม่ถึงว่าตอนถกเถียง……จะรู้จักจับจุดสำคัญเหมือนกัน

แล้วปัญหาก็มาแล้ว……

เซียวซู่เดินอ้อมไปที่ด้านหน้าเขา พูดถามด้วยสีหน้าร้ายกาจ: “ คุณชายเย่ ต้องการให้ผมเตรียมมีดให้ไหมครับ? ”

……

“ ไสหัวไป! ” เย่โม่เซินยกท้าวถีบเขา

หลังจากที่เสิ่นเฉียวออกมาจากบริษัท เตรียมเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ตอนที่กำลังรอรถ มีรถหรูสีขาวอมเทามาจอดตรงหน้าเธอ

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนโยนของเย่หลิ่นหาน