บทที่ 937 บาดแผลบนร่างกายเป็นสัญลักษณ์ของผู้ชาย

บทที่ 937 บาดแผลบนร่างกายเป็นสัญลักษณ์ของผู้ชาย

นี่……เธอตาฝาดไปหรือเปล่า？

พี่หลินลืมตาโตค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เด็กคนนั้น ทำไมหน้าตาถึงได้เหมือนท่านประธานยู่ฉือเซินเปี๊ยะเลย？

ไม่ๆๆๆ ดูดีๆแล้วก็มีหลายที่ๆไม่เหมือนอยู่ ถึงแม้หน้าตาจะเหมือนมาก แต่แววตาและกลิ่นอายที่กระจายออกมารอบๆกลับไม่เหมือนกันเลยสักนิด

หรือว่านี่จะเป็นน้องชายฝาแฝดของท่านประธาน？？

ในหัวของพี่หลินเกิดข้อคิดนี้เป็นอันดับแรก แต่ไม่นานก็ถูกเธอตัดความคิดนี้ออกไป ท่านประธานอายุปูนไหนแล้ว

จะมีน้องชายฝาแฝดอายุน้อยขนาดนี้ได้ยังไง

นั้น……ก็เป็นลูกของเขา

ตอนมาใหม่ๆ ทุกคนยังคิดว่าเขาสด ไม่นึกเลยว่า เขาจะมีลูกแล้ว？

ทันใดนั้น พี่หลินก็นึกถึงหานมู่จื่อขึ้นมาทันที

ยัยเด็กคนนั้นชอบท่านประธานไม่ใช่เหรอ？อีกทั้งยังอยู่กับท่านประธาน เธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่านะ？

“พี่หลินครับ หลายวันนี้ผมหยุดพักงาน เรื่องงานในบริษัทต้องรบกวนพี่ดูแลแทนนะครับ”

รอจนกระทั่งเย่โม่เซินพูด พี่หลินถึงได้สติกลับมาเธอพยักหน้าอย่างมึนงง แววตาของเธอกลับอดไม่ได้หันไปมองใบหน้าน้อยๆของเสี่ยวหมี่โต้ว ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ตัวเองจึงถามไปคำนึง

“ท่านประธานคะ เด็กคนนี้เป็น……”

ไม่ทันรอให้เย่โม่เซินอ้าปากพูด เสี่ยวหมี่โต้วก็ได้ใช้ภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่วตอบคำถามของพี่หลินไป

“สวัสดีครับ คุณอาคนสวย ผมเป็นลูกของแดดดี๊ครับ~”

พี่หลินยืนอึ้งอยู่กับที่ ยืนมองเด็กน้อยที่หน้าตาหล่อเหลาใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกับตัวเองอย่างเอ๋อๆ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น？เด็กคนนี้อายุเพิ่งจะไม่กี่ขวบ อีกอย่างเขาเป็นลูกคนจีน ทำไมถึงพูดภาษาอังกฤษได้คล่องขนาดนี้？

เสี่ยวหมี่โต้วอธิบายให้เธอฟัง ราวกับเข้าใจความสงสัยของเธออย่างไงอย่างนั้น：“เมื่อก่อนหม่ามี๊ของผมอยู่ประเทศC ผมเลยฝึกพูดภาษาอังกฤษตั้งแต่เด็กแล้วครับ~”

ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง

ตอนที่เย่โม่เซินกับเซียวซู่ได้ยินเขาพูดภาษาอังกฤษ ทั้งสองคนก็รู้สึกแปลกใจ พอตอนนี้ได้ฟังเขาอธิบายแล้วก็เข้าใจ

ประเทศC？

เย่โม่เซินหรี่ตาลง นั่นเป็นที่ไหนกัน？เขาก็ยังจำอะไรไม่ได้อีกเช่นเคย

พี่หลินมองเด็กน้อยที่หน้าเอ็นดูตรงหน้า แล้วมองหน้าเย่โม่เซินทีนึงด้วยอารมณ์ซับซ้อน เธอนึกถึงหานมู่จื่ออีกครั้ง

เธอควรจะสาระแนถามท่านประทานดีมั้ยนะ？เพราะยังไงซะ เรื่องนี้มันไม่ยุติธรรมกับมู่จื่อสักเลย แต่เด็กคนนี้อยู่นี่ด้วย ถ้าเธอถามเขาเด็กก็อาจจะได้ยินด้วย

ระหว่างที่พี่หลินกำลังลังเลอยู่นั้น เสี่ยวหมี่โต้วก็ได้พูดขึ้นอีกครั้ง

“คุณอาคนสวยครับ พวกเราจะกลับบ้านแล้วนะครับ พบกันคราวหน้านะครับ~”

พี่หลินดึงสติกลับมา แล้วฉีกปากยิ้ม“ได้ค่ะ！”

เย่โม่เซินพยักหน้าให้กับพี่หลิน หลังจากนั้นก็พาเสี่ยวหมี่โต้วออกไปทางๆผ่านพิเศษ

มองเงาหลังที่พวกเขาเดินจากไป พี่หลินอดไม่ได้ที่จะมองเด็กน้อยอีกที

เป็นเด็กที่หน้าตาดีแถมยังพูดจามีมารยาทมากเลย

เด็กดีแบบนี้ ไม่รู้ว่าแม่จะเป็นคนยังไง？เฮ้อ จู่ๆเธอก็รู้สึกเศร้าใจแทนมู่จื่อ แต่ทุกคนต่างก็มีวาสนาเป็นของตัวเอง ฝืนบังคับกันไม่ได้

พอนึกถึงแบบนี้แล้ว พี่หลินก็ได้เดินไปจัดการงานของตัวเองต่อ

เย่โม่เซินได้พาเสี่ยวหมี่โต้วไปทานข้าว พอสั่งอาหารเสร็จ จู่ๆเสี่ยวหมี่โต้วก็บ่นว่าจะเข้าห้องน้ำ เซียวซู่รีบลุกขึ้นมา ：“คุณชายน้อย ผมไปเป็นเพื่อนคุณชายน้อยครับ ผมก็จะไปเข้าห้องน้ำอยู่พอดี”

เสี่ยวหมี่โต้วพยักหน้าโดยก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ปล่อยให้เซียวซู่จูงมือของเขาเดินไปพร้อมกัน

เย่โม่เซินมองทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน สายตาของเขาจู่ๆจ้องอยู่ที่เซียวซู่

ก่อนหน้าที่พบกัน เขาพูดว่าเขาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ควรเป็นคนที่เข้าใจเขามากถึงจะถูกอีกอย่าง เขายังชอบที่จะอยู่กับตัวเอง

นั้นถ้าเป็นเขา ก็คงไว้ใจได้