บทที่1022 บ้านตระกูลเย่

บทที่1022 บ้านตระกูลเย่

ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปจนถึงเช้าวันต่อมา เซียวซู่พบว่า เขาไม่สามารถติดต่อนักเขียนคนนั้นได้

โทรศัพท์ ไม่มีคนรับสาย

ส่งข้อความ ไม่มีใครตอบกลับ

รอจนเกือบครึ่งชั่วโมง เซียวซู่บุกไปที่ชั้นสามของชุมชนซันไชน์ด้วยท่าทีบ้าคลั่ง แต่กลับไม่รู้ว่านักเขียนคนนั้นพักอยู่ห้องไหน สายตาเหลือบมองดูเวลาที่ใกล้ส่งงานเข้ามาเต็มทน เซียวซู่ทำได้เพียงโทรให้คนช่วยหาบ้านเลขที่ของนักเขียนคนนี้ให้

ขณะที่กำลังสืบหา เซียวซู่คิดแผนป้องกันไว้ จากนั้นยกหูโทรหาเย่โม่เซิน

ใครจะไปคิดเมื่อเย่โม่เซินเพิ่งจะรับสาย ก็ได้ยินเสียงหานมู่จื่อดังขึ้นจากสายของเขา

“ชั้นหนึ่งไม่ค่อยมีร่องรอยการใช้ชีวิตของพวกเราเท่าไหร่ พวกเราไปชั้นสองเถอะ”

นี่คือ...

เซียวซู่ครุ่นคิดสักพัก ถามด้วยความระมัดระวัง: “คุณชายเย่ คุณกับคุณนายน้อยไปบ้านตระกูลเย่?”

เสียงนิ่งขรึมของเย่โม่เซินดังขึ้นจากคู่สาย

“อืม”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวซู่แอบรู้สึกดีใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมา ถามอย่างระมัดระวัง: “งั้นคุณชายเย่ เอกสารที่คุณให้ผมทำ...”

“ตอนนี้ไม่มีเวลา”

เย่โม่เซินที่กำลังพูดสังเกตเห็นว่าหานมู่จื่อกำลังจ้องเขาอยู่ “ใครโทรหาคุณเหรอ?”

“ไม่มีอะไร” เย่โม่เซินตัดสายลงทันที จากนั้นค่อยๆเดินเข้าไปหาหล่อน “แค่คนโทรผิด เมื่อครู่คุณบอกว่าจะไปชั้นสอง?”

หานมู่จื่อพยักหน้า : “อืม ไปชั้นสองกันเถอะ”

เมื่อพูดจบ หล่อนคิดบางอย่างขึ้นมาได้ “ไม่รู้ว่าลิฟต์ยังใช้ได้อยู่รึเปล่า”

“เดินขึ้นบันไดเถอะ ปลอดภัยกว่า”

“โอเคค่ะ”

แต่เซียวซู่ที่ถูกตัดสายไป ตอนนี้เขาไม่รู้สึกโกรธแม้แต่น้อย กลับดีใจด้วยซ้ำ เพราะสำหรับเขาแล้ว เย่โม่เซินตัดสายเขา นั่นก็หมายความว่าตอนนี้เขาไม่มีเวลามาดูเรื่องของเขา

ดังนั้นหากตอนนี้เขาไม่สามารถส่งเอกสารให้เขาได้ เย่โม่เซินก็ไม่มีเวลามาหาเรื่องเขา

แสดงว่าตอนนี้เขายังมีเวลาไปจัดการเรื่องอื่นอีก

ประจวบเหมาะกับตอนนี้ คนที่เซียวซู่ให้หาบ้านเลขที่ให้ก็หาได้แล้ว จากนั้นเขาจึงไปกดกริ่งหน้าบ้านตามที่อยู่ที่ได้มา

กดหนึ่งครั้ง สองครั้ง ไม่มีการตอบรับใดๆ

เซียวซู่โทรหานักเขียนคนนั้นพลางกดกริ่งหน้าประตูไปด้วย

เมื่อคิดถึงเรื่องที่หล่อนตกลงกับตัวเองเมื่อคืน แต่เช้าวันนี้กลับไม่ยอมรับสายและไม่ตอบข้อความ เซียวซู่รู้สึกโมโหมาก จึงกดกริ่งถี่มากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดเซียวซู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาอย่างรีบร้อนหน้าประตู พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างไม่พอใจ

“ใครน่ะ? เช้าขนาดนี้ไม่ให้คนนอนหรือไง?”

แกร๊ก-

หลังจากที่ฝ่ายตรงข้ามเปิดประตูออกมา เห็นสีหน้าอันเหี้ยมโหดของเซียวซู่ที่ยืนอยู่หน้าประตู หล่อนตกตะลึงไปทันที หลังจากนั้นสองวินาที หล่อนกลับปิดประตูใส่เขา

ปั้ง!

เซียวซู่กำลังย่างเท้าก้าวเข้าไปด้านใน แต่กลับถูกหล่อนปิดประตูใส่ด้วยท่าทีตกใจตะลึง จนแทบจะชนจมูก แต่โชคดีที่เดินไม่เร็วมากนัก ไม่เช่นนั้นต้องชนหน้าของเขาแน่นอน

“บ้าเอ้ย! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!”