บทที่1023 คุณไม่สบายใจอีกแล้วใช่ไหม

บทที่1023 คุณไม่สบายใจอีกแล้วใช่ไหม

แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า ผ่านไปหลายปีแล้ว ทุกอย่างยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ผ่านไปครู่หนึ่ง อารมณ์ของหานมู่จื่อสับสนขึ้นมาทันที

นอกจากอารมณ์สับสนแล้ว มุมปากของหล่อนก็เผยอขึ้นอีกด้วย

เมื่อห้าปีที่แล้ว หลังจากที่ตัวเองออกมา เย่โม่เซินก็ไม่ได้นำตู้ใบนี้ไปทิ้ง หรือนี่แสดงให้เห็นว่า...ตอนนั้นเขา

เมื่อคิดถึงตอนนี้ หานมู่จื่อยื่นมือออกมา ลูบไปบนโต๊ะ จากนั้นค่อยๆเปิดออก

เมื่อตู้ถูกเปิดออกมา หานมู่จื่อรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าสิ่งของด้านในทับซ้อนกับความทรงจำที่เหลืออยู่ มือที่จับประตูตู้ไว้อยู่สั่นอย่างรุนแรง หล่อนยืนเหม่อลอยอยู่ที่เดิม

ไม่เพียงแค่ตู้ใบนั้น แม้แต่สิ่งของด้านใน ยังคงอยู่เหมือนเดิม

พวกคนทำความสะอาดที่เซียวซู่จัดหามา ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่มีความสามารถและชำนาญการ เซียวซู่กำชับให้พวกเขาทำความสะอาดเท่านั้น แต่สิ่งของที่มีอยู่ในบ้าน ไม่ว่าจะเป็น กระเบื้อง อิฐ ไม้ ไปจนถึงเตียง โซฟา ตู้เสื้อผ้า หรือแม้แต่แจกัน พรม ต้องเก็บรักษาไว้ที่เดิม

เหมือนมีแรงบางอย่างมากระชากในใจ ทำให้จิตใจของหานมู่จื่อสั่นสะเทือนไปหมด

หลังจากที่เย่โม่เซินเห็นตู้เล็กใบนั้น ทำให้ปวดหัวอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที เขาที่ยืนอยู่ด้านข้างประตูเอนตัวครึ่งหนึ่งพิงไปที่ประตู ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าค่อยๆเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ

เดิมทีในสายตาของเขามีเพียงแค่หานมูจื่อที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างตู้

ตอนนี้ ด้านข้างกลับมีเงาของอีกคนหนึ่งเพิ่มเข้ามา

ชายตัวสูงใหญ่นั่งอยู่บนรถเข็น ภายในห้องเงียบสงัด เขานั่งอยู่ไม่ไกลจากตู้ สายตาของเขาไม่ขยับออกไปจากตู้ใบนั้นเลย

สิ่งที่ไม่รู้ก็คือ ไม่รู้ว่าเขากำลังมองอะไรอยู่

แต่ตอนนี้เย่โม่เซินรู้แล้วว่า นั่นคือความคิดถึงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในห้องนี้หลังจากที่หล่อนจากไปจากที่นี่

เป็นเพราะหล่อนไม่ได้กลับมาเก็บของ ดังนั้นสิ่งของภายในตู้จึงไม่ได้หายไปไหน กลับกลายเป็นความคิดถึงของเย่โม่เซิน

เขาดำเนินชีวิตซ้ำๆทุกวัน ไปทำงาน เลิกงาน ระหว่างที่สืบหาข่าวคราวของหล่อน ก็คอยมองดูของที่หล่อนทิ้งไว้แทนความคิดถึง

เมื่อเข้าภายในห้องนี้ เขาก็จะนั่งเหม่อลอยอยู่บนรถเข็น จากนั้นก็มีภาพเหตุการณ์ในอดีตมากมายปรากฏขึ้นในหัวของเขา ทั้งกายและใจมีเพียงแต่ภาพรอยยิ้มของผู้หญิงผู้นั้นเพียงคนเดียว

ต่อมา...ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาไม่ได้มาเยือนที่นี่อีก แต่ทุกอย่างในที่นี้เขาไม่เคยทำการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ความทรงจำเหล่านี้แวบขึ้นมาในหัวของเย่โม่เซินอย่างรวดเร็ว ราวกับดอกไม้ไฟที่จุดในค่ำคืนวันปีใหม่ และหายไปอย่างรวดเร็วภายในพริบตาเดียว

อาการปวดหัวทวีความรุนแรงมากขึ้น เย่โม่เซินเม้มริมฝีปากแน่น ขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์

เหงื่อเย็นไหลซึมลงมาจากหน้าผาก

เย่โม่เซินพยายามตั้งสติ ออกแรงมหาศาลจึงจะสามารถพาตัวเองหลุดออกมาจากความทรงจำได้ ทันใดนั้นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น ไม่มีภาพเหล่านั้นอีกแล้ว

สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า มีเพียงหานมู่จื่อที่ยืนเหม่ออยู่หน้าตู้เท่านั้น

ดูไปแล้วหล่อนก็คงเหมือนเขา ที่มีความรู้สึกพิเศษกับตู้ใบนี้มาก

เย่โม่เซินเห็นหล่อนยื่นมือออกมา ปลายนิ้วที่ขาวนวลสัมผัสกับเสื้อผ้าเหล่านั้นเบาๆ เขาปวดหัวรุนแรงมากขึ้น ปวดจนทนไม่ไหวอีกต่อไป จนแทบจะโอดครวญออกมา

หากให้หล่อนเห็นสภาพของตัวเองเช่นนี้ คงทำให้หล่อนเป็นห่วงอีก

ตอนนั้นเย่โม่เซินจึงไม่คิดลังเลอะไร หันหลังออกไปทันที

แต่หานมู่จื่อกำลังตกอยู่ในภวังค์ของห้วงความทรงจำ ยังไม่ทันสังเกตว่าเย่โม่เซินออกไปแล้ว หล่อนค่อยๆลูบจับเสื้อผ้าทีละตัว

ทันใดนั้นมีของบางอย่างสัมผัสโดนแขนของหล่อน หานมู่จื่อก้มหน้าลง จึงเห็นว่าเป็นน้ำตาหนึ่งหยด

หล่อนตั้งสติขึ้นมาได้และหยุดการกระทำทุกอย่าง แต่ไม่กล้ายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

หล่อนคิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องเสียน้ำตาให้กับตู้ใบหนึ่ง ถ้าเย่โม่เซินเห็น เขาคงต้องหัวเราะเยาะตัวเองแน่นอน

ไม่ได้ จะให้เขาเห็นไม่ได้