บทที่1027 ในที่สุดพ่อก็ฟื้นขึ้นมา

บทที่1027 ในที่สุดพ่อก็ฟื้นขึ้นมา

รอให้สูญเสียก่อนจึงจะรู้สึกเสียใจขึ้นมา

เรื่องโง่ๆแบบนี้ หล่อนไม่อยากเผชิญหน้าเจออีกแล้ว

ดังนั้นรอให้พ่อฟื้นขึ้นมา เสี่ยวเหยียนจะคอยดูแลเขาอย่างดี ขอโทษเขา และต่อไปจะใช้เวลาอยู่กับเขาให้มากขึ้น

สองแม่ลูกพูดคุยกันไปมา หลัวหุ้ยเหม่ยก็เริ่มเช็ดน้ำตาอีกครั้ง “หวังว่าพ่อของลูกจะฟื้นขึ้นมาได้ในเร็ววัน ถ้าเขาไม่ตื่นขึ้นมา แม่คงไม่มีทางวางใจได้เลย”

“แม่ คุณหมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว เดี๋ยวสองสามวันก็ฟื้นแล้ว”

เสี่ยวเหยียนพูดพลางหยิบกระเป๋าลุกขึ้นยืน “ไปกันเถอะค่ะ พวกเราไปตลาดก่อน พวกเราต้องรีบซื้อของให้ครบก่อนที่พ่อจะฟื้นขึ้นมา ถ้าพ่อฟื้นขึ้นมาแล้ว จะได้ทำอาหารบำรุงร่างกายให้เขาได้”

หลัวหุ้ยเหม่ยรีบถือกระเป๋ามาออกไปพร้อมกับหล่อน

ตอนที่ลงมาถึงชั้นล่าง บังเอิญเจอกับคุณน้าข้างบ้านพอดี

“อ้าว เสี่ยวเหยียนกลับมาแล้วเหรอ?” เมื่อคุณน้าข้างบ้านเห็นเสี่ยวเหยียน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เสี่ยวเหยียน นี่เธอไม่ได้กลับมานานแค่ไหนแล้ว ฉันได้ยินแม่ของเธอบอกว่า ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธออยู่ต่างประเทศ เป็นอย่างไรบ้างล่ะ? ฉันได้ยินพวกเขาบอกว่าคนที่ไปอยู่ต่างประเทศมักจะหาแฟนเป็นชาวต่างชาติ เธอมีแล้วยังล่ะ?”

เสี่ยวเหยียน: “…”

หล่อนกลับมาตั้งหลายวันแล้ว นี่ถือเป็นครั้งแรกที่หล่อนเจอกับป้าจาง

ป้าจางเป็นเพื่อนบ้านที่ทุกคนต่างรู้กันดีว่าเป็นคนพูดมาก ชอบนินทา เมื่อก่อนตอนที่เสี่ยวเหยียนอยู่ที่บ้านมักจะเจอป้าจางอยู่บ่อยๆ

ตอนนั้นป้าจางชอบถามหล่อนบ่อยๆว่ามีแฟนแล้วยัง ให้ป้าจางแนะนำให้ไหม

เสี่ยวเหยียนปฏิเสธหล่อนไป สุดท้ายวันต่อมาป้าจางก็พาคนนั้นมาถึงบ้านหล่อน บอกว่าจะให้ลองคุยกับหล่อนดู ทำให้เสี่ยวเหยียนตกใจไปสักพักใหญ่จนต้องเดินอ้อมเมื่อเจอป้าจาง

ตอนนี้ที่เสี่ยวเหยียนเจอหล่อน ถ้าให้หล่อนรู้ว่าตัวเองยังโสดอยู่ ชีวิตในวันข้างหน้าของหล่อนคงไม่มีความสงบสุขแน่นอน?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เสี่ยวเหยียนรีบตอบกลับ: “กลับมาแล้วค่ะ แฟนอยู่ที่ต่างประเทศค่ะ ไม่ได้กลับมาด้วย”

เมื่อหลัวหุ้ยเหม่ยที่อยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้น จึงหรี่ตาลงมองหล่อนด้วยความสงสัย: “แฟนของลูกอยู่ที่ต่างประเทศ? ไม่ใช่ถูกทิ้งไปแล้วเหรอ? อีกอย่างลูก...”

หล่อนยังไม่ทันพูดจบ สีหน้าของเสี่ยวเหยียนก็เปลี่ยนไป

“แม่!”

หลัวหุ้ยเหม่ยปิดปาก เพิ่งคิดได้ว่าตัวเองเกือบเปิดโปงความจริงที่ลูกสาวตัวเองถูกทิ้ง ยังไงก็ต้องรักษาหน้าไว้ แม้ว่าหล่อนไม่ต้องการแต่ลูกต้องการแน่นอน

จากนั้นหลัวหุ้ยเหม่ยพูดเสริม: “นั่นสิๆ แฟนของลูกอยู่ที่ต่างประเทศ ครั้งนี้เป็นเพราะเกิดเรื่องกับตาจาง ฉันก็เลยให้ลูกกลับมา”

“ใช่ค่ะ ป้าจาง พวกเรายังต้องไปซื้อกับข้าว ขอตัวก่อนนะคะ”

เมื่อพูดจบ เสี่ยวเหยียนกอดแขนของหลัวหุ้ยเหม่ยและเดินลงมาด้านล่าง ไม่สนใจป้าจางอีกเลย

ป้าจางกลับบ่นพึมพำลับหลังทั้งสอง: “อะไรกัน เป็นแฟนกันจริงๆต้องพากลับมาอวดแล้ว ยังยอมให้อยู่ที่ต่างประเทศอีกเหรอ? ฉันว่าต้องถูกผู้ชายทิ้งก็เลยกลับมาอยู่ที่นี่มากกว่า”

หล่อนพูดซุบซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ยังพอที่จะทำให้เสี่ยวเหยียนได้ยิน

หล่อนหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาทันใด อยากจะหยุดเดินเดี๋ยวนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหลัวหุ้ยเหม่ยกลับดึงหล่อนให้เดินไปข้างหน้า พลางพูดขึ้น: “อย่าหยุดเพื่อไปต่อปากต่อคำกับหล่อนเลย ปากของหล่อนลูกก็รู้ดีว่าเป็นอย่างไร? ถ้าลูกไม่พอใจหล่อน และยังไปหาเรื่องหล่อน หล่อนต้องพูดถ้อยคำที่ทำให้ลูกเกลียดมากขึ้นแน่นอน”

ไม่นานนัก เสี่ยวเหยียนก็ถูกแม่ลากมาถึงชั้นล่าง พูดด้วยความโมโห: “งั้นลูกก็ไม่ต้องพูดอะไรเลย? ให้หล่อนพูดนินทาลูกลับหลังแบบนี้?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของหลัวหุ้ยเหม่ยกลับมองหล่อนด้วยความเศร้า “จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ หล่อนก็ไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อย”

เสี่ยวเหยียน: “…”