บทที่1028ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

บทที่1028ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

วินาทีที่พ่อจางถูกเสี่ยวเหยียนโผเข้ากอด ราวกับว่าตัวเองกำลังฝันไป เพราะลูกสาวของเขาไม่ได้กอดเขามานานหลายปีแล้ว ตั้งแต่หล่อนโตขึ้นมา เป็นเพราะมีความแตกต่างกันระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย ทำให้ลูกสาวคนนี้ไม่สนิทกับเขาเหมือนตอนเด็กๆแล้ว

แม้ว่าพ่อจางจะรักและเอ็นดูลูกสาวมาก แต่เขาก็ไม่สามารถกอดลูกสาวที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วไว้ในอ้อมอกทุกวัน

รวมถึงหลังจากที่ทั้งสองทะเลาะกัน พ่อลูกก็ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี

พ่อจางคิดมาโดยตลอดว่าเสี่ยวเหยียนคงไม่ยอมเจอเขาแล้ว เขาคิดถึงลูกสาวของตัวเองมาก แต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะตอนนั้นคนที่บอกว่าตัดพ่อตัดลูกคือตัวเขาเอง ตอนนี้หากจะเอ่ยปากบอกให้หล่อนกลับมา นั่นก็คงเป็นการตบหน้าตัวเองไม่ใช่หรือไง?

พ่อจางซึ่งรักศักดิ์ศรี คิดไม่ถึงว่าเสี่ยวเหยียนจะรักศักดิ์ศรีมากกว่าเขา

สองพ่อลูกขัดแย้งกันมาหลายปี มาวันนี้เสี่ยวเหยียนกลับมาโผกอดเขา น้ำตาจึงไหลรินไปทั้งใบหน้าของเขา

“ใช่ลูกจริงๆเหรอ?”พ่อจางค่อยๆยื่นมือออกไป อยากจะสัมผัสมือของเสี่ยวเหยียน เสี่ยวเหยียนที่กำลังร้องไห้ จู่ๆนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบถอยออกมา

“ดูหนูสิ พอตกใจก็ลืมไปเลยว่าพ่อยังบาดเจ็บอยู่ พ่อคะ เมื่อครู่หนูทำให้พ่อเจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ? พ่อไม่สบายตรงไหนรึเปล่า? เพิ่งฟื้นขึ้นมา ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ? หรือว่า ให้หนูเรียกหมอมาดู?”

เสี่ยวเหยียนถามเองตอบเองหลายประโยค จนไม่เหลือเวลาให้พ่อได้ตอบคำถาม เมื่อพูดจบก็รีบหันหลังวิ่งออกไปด้านนอก

เมื่อเห็นท่าทางของหล่อนพ่อจางจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

ดูแล้วนี่คงไม่ใช่ความฝัน

ลูกสาวในฝันของเขาจะเหมือนจริงขนาดนี้ได้ยังไง คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปนานหลายปีแล้ว สาวน้อยคนนี้ยังไม่โตขึ้นเลย ไม่ว่าทำอะไรก็ใจร้อน ไม่มีความอดทนเสมอ

ไม่นานนักเสี่ยวเหยียนก็ไปตามคุณหมอมา เพราะก่อนหน้านี้คุณหมอได้กำชับไว้ว่า ถ้าคนไข้ฟื้นขึ้นมาแล้วให้ไปแจ้งเขามาดูอาการ

ดังนั้นเมื่อครู่เสี่ยวเหยียนคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงรีบไปตามคุณหมอที่รักษาคุณพ่อมาที่นี่

หลังจากที่คุณหมอมาถึง เขาทำการตรวจร่างกายคุณพ่อ ซักถามอาการเล็กน้อย จากนั้นหันมามองเสี่ยวเหยียน: “คุณจาง พ่อของคุณดีขึ้นมากแล้ว ต่อไปต้องพักผ่อนในห้องนอนเพื่อพักฟื้นระยะหนึ่ง ช่วงนี้อย่ากินอาหารมันๆและอาหารรสจัด พยายามทานอาหารอ่อน จะเป็นประโยชน์ต่อแผลครับ”

เสี่ยวเหยียนรีบพยักหน้าลงทันที

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ หนูทราบแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”

“ไม่เป็นไร หากมีปัญหาเพิ่มเติมค่อยมาหาผมนะ”

หลังจากที่ส่งคุณหมอกลับไป ภายในห้องก็เงียบลงทันที เสี่ยวเหยียนเดินกลับมา แต่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เหมือนเมื่อครู่ หูและใบหน้าแดง คงเป็นเพราะเขินอายกับท่าทางของตัวเองเมื่อสักครู่

เพราะสองคนพ่อลูกไม่ได้เจอกันนานหลายปีขนาดนี้ เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมาหล่อนก็บุกเข้าไปแบบนั้น ตอนนี้เสี่ยวเหยียนรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็ก ทั้งๆที่ตอนนี้หล่อนเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ทันใดนั้นหล่อนนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ หยิบมือถือออกมา

“หนูขอโทรไปบอกแม่ว่าพ่อฟื้นแล้วนะ”

หลังจากพูดจบ กำลังจะออกไป แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเรียกหล่อนไว้เสียก่อน

“เหยียนเหยียน”

เสี่ยวเหยียนหยุดอยู่ที่เดิม เท้าไม่ขยับไปไหน รู้สึกเหมือนกรดไหลย้อนขึ้นภายในคอเมื่อได้ยินพ่อเรียกว่าเหยียนเหยียน ตาของหล่อนแดงขึ้นมาทันที

“พ่อไม่เจอเหยียนเหยียนมานานแล้ว มานั่งตรงนี้ก่อน ให้พ่อได้ชื่นชมลูกดีๆหน่อยสิ”

เสี่ยวเหยียนยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ สะอึกสะอื้น พูดอะไรไม่ออก

ชื่อเต็มของหล่อนคือจางเสี่ยวเหยียน

แต่ตอนที่หล่อนยังเด็ก พ่อชอบเรียกหล่อนว่า เหยียนเหยียน

บ้างก็ว่าเรียกเหยียนเหยียนยาวบ้าง สั้นบ้าง ต่อมาจึงกลายเป็นเสี่ยวเหยียน

คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านมานานหลายปีแล้ว หล่อนยังคงได้ยินคนเรียกชื่อเล่นของตัวเอง...