บทที่1029 นินทา

บทที่1029 นินทา

พ่อจางก็ตกใจตะลึงเช่นกัน ให้ลูกสาวเช็ดหน้าให้?

เขายังไม่ทันได้พูดปฏิเสธ เสี่ยวเหยียนก็หันหลังไปรองน้ำในห้องน้ำแล้ว ผ่านไปไม่นานก็ออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กในมือที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง จากนั้นวางผ้าเช็ดหน้าสีขาวลงไปหนึ่งผืน

ของพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นของที่หล่อนเอามาเองจากที่บ้าน วางไว้เพื่อรอให้พ่อฟื้นขึ้นมาจะได้ใช้การได้ทันที

เสี่ยวเหยียนยกกะละมังใบเล็กมาไว้บนตู้ข้างเตียง จากนั้นบิดน้ำออกจากผ้า โน้มตัวลงไปเตรียมจะเช็ดหน้าให้พ่อ

ตั้งแต่เสี่ยวเหยียนโตขึ้น สองคนพ่อลูกก็ไม่มีท่าทีจะทำอะไรสนิทกันแบบนี้เลย ดังนั้นตอนที่เสี่ยวเหยียนมาเช็ดหน้าให้เขาพ่อจางจึงรู้สึกไม่เป็นตัวเองมาก

เช็ดไปสักพักใหญ่พ่อจางจึงพูดขึ้น: “เหยียนเหยียน ให้พ่อเช็ดเองเถอะ”

เมื่อพูดจบพ่อจางกำลังจะแบมือรับผ้าจากหล่อน

แต่ทว่าเมื่อขยับได้นิดหน่อย ก็รู้สึกเจ็บแผลขึ้นมาทันที ปวดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ กัดฟันไว้แน่น

“พ่อ เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

สีหน้าของเสี่ยวเหยียนเปลี่ยนไปทันที “เจ็บตรงไหนรึเปล่า? หนูไปเรียกหมอให้ไหม?”

พ่อจางเริ่มผ่อนคลายลง ส่ายหน้า: “ไม่เป็นไรๆ คงเป็นเพราะเมื่อครู่ไม่ทันระวังไปโดนแผล”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสี่ยวเหยียนจึงถอนหายใจโล่งอก: “บอกแล้วว่าให้หนูเช็ดหน้าให้ ทำไมพ่อยังดื้อจะทำเอง? นอนนิ่งๆก็ดีแล้ว หนูเป็นลูกของพ่อนะ ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย พ่อจะปฏิเสธทำไม?”

ขณะที่พูดเรื่องพวกนี้ น้ำเสียงของเสี่ยวเหยียนก็เริ่มดุดันขึ้น จากนั้นนำผ้าไปซักใหม่หนึ่งรอบ และโน้มตัวลงเช็ดหน้าให้เขาอย่างตั้งใจอีกครั้ง และพูดต่อ: “พ่อไม่ได้กลัวว่าหนูเช็ดไม่สะอาดใช่ไหม? พ่อสบายใจได้นะ หนูต้องเช็ดให้พ่อหลายรอบเลย รับรองว่าเมื่อแม่มาถึงแล้วต้องพอใจแน่นอน”

พ่อจางมองดูลูกสาวที่อยู่ตรงหน้า

ห้าปีแล้ว

เขาไม่ได้เจอหน้าลูกสาวคนนี้มาห้าปีแล้วจริงๆ

ตอนนี้ลูกสาวอยู่เคียงข้างเขา และยังช่วยเช็ดหน้าให้เขาอีกด้วย อีกทั้งยังใช้น้ำเสียงที่ดุดันพูดคุยกับเขาพ่อจางเคยคิดนับครั้งไม่ถ้วนว่าถ้าพวกเขาสองคนพ่อลูกเจอกันครั้งนี้จะเป็นอย่างไร

เขาคิดว่าเสี่ยวเหยียนยังคงเป็นเด็กเอาแต่ใจ และเขาก็ยังคงทำสีหน้าบึ้งตึง

คิดไม่ถึงเลยว่าทั้งสองจะกลับมาคืนดีกันได้เหมือนตอนแรกเช่นนี้

เมื่อคิดถึงตอนนี้ ใบหน้าที่เริ่มแก่ของพ่อจางเผยให้เห็นถึงความปลื้มใจขึ้นมา “ลูกสาวของพ่อโตขึ้นแล้ว ตอนนี้รู้จักดูแลพ่อแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเหยียนหยุดชะงักไปทันที สบตามองสายตาที่บ่งบอกถึงความรักและชื่นชมของพ่อ จากนั้นก็หวนคิดถึงเรื่องที่หลายปีมานี้หล่อนไม่ไม่ได้เจอหน้าพ่อเลย จึงรู้สึกทุกข์ใจขึ้นมาอีกครั้ง

หล่อนกัดริมฝีปากแน่น น้ำเสียงสะอึกสะอื้น

“พ่อ ขอโทษนะคะ...”

พ่อจางตกใจตะลึง

“ห้าปีที่แล้ว หนูไม่ควรทำแบบนั้นกับพ่อ หลายปีที่ผ่านมานี้...หนูผิดไปแล้ว พ่อให้อภัยหนูได้ไหมคะ? ต่อไปหนูจะอยู่เคียงข้างพ่อ จะไปไหนอีกแล้ว”

พ่อจางคิดไม่ถึงเลยว่าหล่อนจะกลายเป็นเด็กดีแบบนี้ คำพูดของหล่อนทำให้น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที

“เหยียนเหยียน พ่อไม่ถือโทษโกรธลูกหรอก อย่าโทษตัวเองเลย”

“จริงเหรอคะ? แต่ห้าปีที่ผ่านมานี้...”

“ลูกรู้ไหมว่าตอนที่พ่อโดนรถชนพ่อคิดถึงเรื่องอะไร?”พ่อจางมองตรงไปที่หน้าลูกสาวของตัวเอง และยิ้มขึ้น จากนั้นเบี่ยงสายตาไปมองเพดานสีขาว

“ตอนที่เกิดเรื่อง พ่อรู้สึกเสียใจมาก เสียใจที่หลายปีที่ผ่านมานี้...ทำไมลูกไม่โทรหาพ่อบ้าง ถ้า...ตอนนั้นพ่อเป็นฝ่ายโทรหาลูก พวกเราสองคนพ่อลูกคงไม่ต้องห่างหายกันไปนานห้าปีแบบนี้ แต่ยังโชคดีที่พระเจ้ายังสงสาร พ่อจึงยังไม่ตาย”

และยังได้เจอลูกสาวด้วย