บทที่1069 หล่อนเห็นแก่ตัวเกินไปจริงๆ

บทที่1069 หล่อนเห็นแก่ตัวเกินไปจริงๆ

คำพูดประโยคนี้ ทำให้เสี่ยวเหยียนตื่นขึ้นมาทันที

หล่อนกำลังทำอะไรอยู่? คุณชายเย่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา แต่หล่อนกลับมานั่งเสียใจกับเรื่องของตัวเองอยู่ตรงนี้?

หล่อนเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!

เมื่อเสี่ยวเหยียนตั้งสติขึ้นมาได้จึงรีบพูดกับมู่จื่อ

“มู่จื่อ เธอไม่ต้องกังวลนะ แม้ว่าคุณชายเย่ยังไม่ฟื้น แต่หมอยังไม่ได้แจ้งเรื่องอะไรมา งั้นก็หมายความว่าคุณชายเย่ผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว”

แม้ว่าหานมู่จื่อยังคงขมวดคิ้วอยู่ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเหยียน จึงหันไปยิ้มให้หล่อน

“อื้ม อีกไม่นานหรอก ผ่านมาแล้วหนึ่งคืน 24ชั่วโมงอีกไม่นานก็ครบแล้ว”

แม้ว่าตอนนี้จะไม่รู้ว่าหลังจากผ่านไป24ชั่วโมงแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้น แต่สำหรับหานมู่จื่อแล้ว ตอนนี้หล่อนขอเพียงแค่เย่โม่เซินจะผ่านช่วงสังเกตอาการไปได้อย่างปลอดภัย

จากนั้นบรรยากาศก็เงียบสงบลง เซียวซู่ซื้ออาหารเช้ากลับมาอย่างรวดเร็ว

“คุณนายน้อย”

หานมู่จื่อหันไปพยักหน้าให้เขา เมื่อเห็นว่าในมือของเขาถือถุงมามากมาย กำลังคิดจะเข้าไปช่วย แต่เสี่ยวเหยียนกลับลุกขึ้นก่อน

เซียวซู่ซื้ออาหารเช้ามาให้พวกเขา แต่หานมู่จื่อกลับไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลย จึงดื่มแค่นมร้อนหนึ่งแก้ว จากนั้นเสี่ยวเหยียนบังคับให้เธอกินแซนวิชหนึ่งชิ้น

“แบบนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย ไม่กินอะไรบ่อยๆ ลูกจะโตได้ยังไง?” เสี่ยวเหยียนหยิบซาลาเปาขึ้นมากัด พลางดื่มน้ำเต้าหู้ จากนั้นหานมู่จื่อก็หันไปมองเซียวซู่

“เมื่อคืนพวกนายเฝ้ากันมาทั้งคืนแล้ว เดี๋ยวทานอาหารเช้าเสร็จ นายกลับไปพักผ่อนเถอะ เสี่ยวเหยียน เธอกลับไปพร้อมเซียวซู่สิ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเหยียนเบิกดวงตากว้างขึ้นมาทันที

“ฉันก็ต้องไปด้วย? ทำไมล่ะ? ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ”

“อย่าโวยวาย วันนี้ร้านของเธอเพิ่งจะเปิดกิจการเป็นวันที่สองเองนะ ถ้าเธอไม่ไป ต่อไปจะเปิดร้านยังไงล่ะ?”

เสี่ยวเหยียนทำหน้าตาบอกว่าไม่เป็นไร: “ปิดวันสองวันคงไม่เป็นไรหรอก อีกสองสามวันค่อยเปิดใหม่ก็เหมือนกัน ขอเพียงแค่เส้นหมี่ของฉันอร่อย ลูกค้าก็มาเองแหละ ถ้าพวกเขาไม่อยากมา พวกเขาก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบเองนะ”

“ไม่ได้” หานมู่จื่อยังคงส่ายหน้า “เธอต้องกลับไป”

“ไม่ได้! ถ้าฉันกลับไปแล้วเธอจะทำยังไงล่ะ? คนท้องอย่างเธออยู่ในโรงพยาบาลคนเดียว ฉันไม่สบายใจหรอกนะ! ไม่ว่าวันนี้เธอจะพูดยังไง ฉันก็ไม่มีทางไปไหน”

หานมู่จื่อ; “..”

หล่อนหันไปหาเซียวซู่ด้านข้าง ใช้สายตาบอกเป็นนัย หวังให้เซียวซู่ช่วยพูดกับเสี่ยวเหยียน

เมื่อได้รับสารจากคุณนายน้อย เซียวซู่ยิ้มเจื่อนทันที

พวกหล่อนสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน ยังพูดโน้มน้าวกันไม่ได้ แล้วเขาผู้ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลย จะมีสิทธิ์ไปพูดโน้มน้าวได้ยังไง? แต่เซียวซู่ก็ไม่ทำให้หานมู่จื่อต้องผิดหวังในความตั้งใจ

“ในเมื่อคุณนายน้อยให้เธอกลับ เธอก็กลับเถอะ ฉันคิดว่าคุณนายน้อยพูดถูก กว่าจะเปิดร้านได้ มันไม่ง่ายเลย วันที่สองก็จะปิดร้านแล้ว จะทำให้เสียลูกค้าเยอะ”

“เสียก็เสียสิ” เสี่ยวเหยียนพูดเช่นนี้ ทำให้เขาไม่ต่อไม่ถูกทันที: “สิ่งที่ฉันสูญเสียก็คือลูกค้าของฉัน ไม่ใช่ของนาย นายอย่ามาพูดแทรก”

โอเค เขาไม่อยากพูดให้สาวน้อยต้องโมโห

เพราะสาวน้อยผู้นี้อารมณ์รุนแรงเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าเซียวซู่พูดแค่ประโยคเดียวก็ถูกเสี่ยวเหยียนตอบโต้กลับมาเช่นนี้แล้ว หานมู่จื่อจึงรู้สึกสงสารเซียวซู่ขึ้นมา จนหล่อนยังคิดว่า เซียวซู่เป็นแบบนี้ ต่อไปถ้าจีบเสี่ยวเหยียนติดจริงๆ

คงจะ...ถูกข่มแน่ๆ

พูดคำไหนคำนั้น? บอกให้ทำอะไรก็ต้องทำตาม?

คิดไปคิดมา รู้สึกว่าน่าสนใจดี

หานมู่จื่ออดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น