ตอนที่ 115
บทที่115 ตัวตนที่แท้จริง
October 21, 2026
บทที่115 ตัวตนที่แท้จริง
เสิ่นเฉียวตกอยู่ในภวังค์
ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเย่โม่เซินเธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ไม่ใช่ไม่คิด แต่เพราะไม่เคยคิดจะจากเขา ถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะเขาให้ข้อตกลงไว้ว่า ให้เวลาเธออย่างน้อยหกเดือนหลังจากนั้นค่อยหย่า
“เสิ่นเฉียว?”
หายเส่โยวเรียกเธอ จึงทำให้ได้สติกลับมา
เสิ่นเฉียวยิ้มอย่างเก้อเขิน: “เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ?”
แววตาของหานเส่โยวเปลี่ยนไปหลายนาที: “เธออยากจะ...ไปจากเขาใช่รึเปล่า?”
ได้ฟังอย่างนั้น เสิ่นเฉียวมีสีหน้าเปลี่ยนไปมาก: “เปล่า!”
เธอลังเลที่จะไปจากเย่โม่เซินได้อย่างไรกัน? ถึงแม้ว่า...เขาจะเป็นคนที่ทำหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เธอประทับใจ แต่ลึก ๆ ในตัวเขาก็ยังรังเกียจผู้หญิงของเขาที่มีตัวตนแบบนี้ สำหรับเขาแล้วเธอก็คือความอัปยศ
ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมจะให้ใครรู้สถานะของเธอ ให้เธอเป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น
“ต่อให้หาผู้ชายคนนั้นไม่พบ ข้อตกลงของเราก็จะจบลงอยู่ดี ฉันจะเป็นคนไปเอง” เสิ่นเฉียวพูดเบา ๆ
ได้ยินอย่างนั้น หานเส่โยวก็ถอนหายใจ: “งั้นก็ดี ฉันยังคิดว่าเธอจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว”
“เอาล่ะ เรากลับเข้าเรื่องดีกว่า ตอนนี้เราติดต่อนักออกแบบคนนั้นได้แล้ว พี่ชายฉันอยู่ระหว่างทางไปหาเขา รอหาเขาเจอจะได้ถามว่าชุดสูทนั้นเขาเอาให้ใครไป”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: “เส่โยว ลำบากพวกเธอเลยนะ ไหนจะยังมีพี่ชายเธออีก...ต้องมาช่วยฉันตั้งมากมาย ถ้าหากว่ามีเวลาว่างล่ะก็ ให้ฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอนะ”
ถึงแม้ว่าจะรู้จักกับหานเส่โยวมานาน แต่เสิ่นเฉียวก็ยังไม่เคยพบพี่ชายคนนั้นของเธอ
หานเส่โยวเพิ่งจะมารู้จักกับครอบครัวทีหลัง เป็นเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ปี เธอเข้ากับคนที่บ้านได้อย่างดี
เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียวบอกว่าจะเลี้ยงข้าวพี่ชายของเธอ สีหน้าของหานเส่โยวก็เปลี่ยนไปทันที แววตาเธอเปลี่ยนไปดูลุกลี้ลุกลน: “กิน กินข้าวเหรอ? ฉันว่าไม่ต้องหรอกมั้ง? พี่ชายฉัน...เขายุ่งมากน่ะ!”
“งั้นไม่เป็นไร เอาไว้พี่ชายเธอว่างแล้วฉันค่อยชวนเขามากินข้าวนะ”
หานเส่โยวพยักหน้า “ได้ ได้สิ”
จากนั้นหานเส่โยวก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว “อีกไม่กี่วันก็คงรู้แล้วว่าคนคนนั้นเป็นใคร เฉียวเฉียว ถึงเวลานั้นฉันจะบอกเธอเป็นคนแรกเลย”
“ได้”
*
หลังจากที่หานเส่โยวไปส่งเสิ่นเฉียวที่บ้านตระกูลเย่ เธอเดินเข้าบ้านมาและพบกับคนรับใช้ “คุณหนูกลับมาแล้ว”
“อือ” เธอตอบอย่างหมดแรง
“คุณหนู นี่คือน้ำผลไม้เพื่อความงามสูตรพิเศษสำหรับคุณ” สาวใช้ยกน้ำผลไม้มาวางด้วยความเอาใจ
หานเส่โยวหยุดอยู่ตรงนั้น เธอมองดูแก้วน้ำผลไม้อยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็เยาะเย้ยและเคาะน้ำผลไม้: “น้ำผลไม้เพื่อความงาม? เอามาเพื่อเอาใจของปลอมอย่างฉันงั้นเหรอ ของแบบนี้เธอยังกล้าเอามาให้ฉันอีกเหรอ?”
สาวใช้ได้ยินแล้วตกใจกลัว คุกเข่าลงด้วยใบหน้าซีดขาว
“ขอโทษค่ะคุณหนู แต่นั่นคือน้ำผลไม้แห่งความงามพิเศษของเราจริง ๆ”
“หึ” หานเส่โยวเตะเศษซากออกจากเท้าของเธอ “ยังไม่รีบเก็บอีก อยากจะให้เศษแก้วมันบาดเท้าคุณหนูอย่างฉันงั้นเหรอ?”
คนรับใช้ตกใจมากจึงรีบทำความสะอาด เพราะการกระทำที่ตื่นเต้นเกินไป เธอจึงถูกเศษแก้วบาดและเลือดไหลออกมา
หานเส่โยวเบือนสายตาหนีอย่างรังเกียจ: “นี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมกล้าทำเรื่องบาดตาต่อหน้าฉัน รีบเอาไปเลย!”
จากนั้นหานเส่โยวก็ก้าวขึ้นไปชั้นบนด้วยความโกรธด้วยรองเท้าส้นสูง
หลังจากที่เธอไปแล้ว กลุ่มสาวใช้ก็จับกลุ่มพูดคุยกัน
“เมื่อเทียบกับภรรยาคนก่อนบุคลิกของคุณหนูของเรานั้นแตกต่างกันมาก”
“นั่นสิ คุณนายคนก่อนจะเป็นคนใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง?”
“ฮึ พวกเธออย่าพูดไป คุณหนูหายไปตอนเด็ก ได้ยินว่าก่อนหน้านี้พ่อของเธอเป็นผีพนัน ไม่ขายเธอไปก็ดีเท่าไหร่แล้ว คนที่ไม่ได้รับการสั่งสอนแบบนี้เข้ามาในตระกูลหาน ก็ต้องใช้เวลาอยู่แล้ว ตอนนี้เธอถือว่าเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหาน พวกเราก็ต้องอดทนไว้”