บทที่116 ร่วมเรียงเคียงหมอน

บทที่116 ร่วมเรียงเคียงหมอน

ทางด้านเสิ่นเฉียวไม่รู้ถึงความคิดที่แปลกประหลาดและยุ่งเหยิงของหานเส่โยว

หลังจากแยกกับหานเส่โยวเธอก็ตรงกลับบ้านตระกูลเย่

เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลเย่ เธอก็พบว่าเตียงหลังเล็กของเธอไม่อยู่แล้ว

สีหน้าของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนไปในทันที คิดถึงเรื่องเมื่อสมัยที่เธอเพิ่งจะย้ายมาตระกูลเย่แล้วต้องนอนกับพื้นหรือนั่งหลับอยู่ข้างนอกในตอนนั้น ตอนหลังเพราะเซียวซู่รู้สึกว่าเธอน่าสมเพชเหลือทน ดังนั้นจึงหาเตียงหลังเล็กมาให้เธอ ทำให้เสิ่นเฉียวได้นอนหลับอย่างสงบในเวลากลางคืน

แต่ว่าจู่ ๆ เตียงหลังเล็กก็หายไปเสียอย่างนั้น ในใจของเสิ่นเฉียวเกิดความตระหนกขึ้น

เธอคิดว่าเป็นเพราะจู่ ๆ เย่โม่เซินก็เกิดโกรธเธอขึ้นมา แล้วสั่งให้คนย้ายเตียงหลังเล็กของเธอออกไปรึเปล่า

เสิ่นเฉียวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น และทำอะไรไม่ถูก

ทันใดนั้นสาวใช้สองคนก็เข้ามาและเห็นเธอ จึงเรียกเธอ

“คุณนายน้อยสอง”

เมื่อได้ยิน เสิ่นเฉียวจึงได้สติและหันกลับมามองพวกเธอ พยักหน้าแล้วจึงพบว่าพวกเธอกำลังถือเสื้อผ้าของเธอ

“พวกคุณกำลังทำอะไรเหรอคะ?” เสิ่นเฉียวขมวดคิ้วถาม จากนั้นจึงหันไปมองตำแหน่งของเตียงหลังเล็ก “เมื่อกี้พวกคุณกำลังเก็บของของฉันเหรอคะ?”

สาวใช้สองคนพยักหน้า: “คุณชายสองให้พวกเราเก็บของของคุณนายน้อยสองค่ะ”

สีหน้าของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนเป็นซีดขาว เก็บของของเธอแล้ว

ได้ฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว...เหมือนกับกำลังจะไล่เธอไป

“เพราะ...เพราะอะไร?” เสิ่นเฉียวพูดอย่างยากลำบากและเลือดบนริมฝีปากของเธอค่อยๆจางลง

สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่ทราบสาเหตุจากนั้นก็ส่ายหัว: “พวกเราก็ไม่ทราบค่ะคุณนายน้อยสอง คุณชายสองสั่งมาแบบนี้ พวกเราก็ทำตามนั้นค่ะ”

ทันใดนั้นเสิ่นเฉียวก็พูดอะไรไม่ออก

ผ่านไปนานเธอจึงถาม: “แล้วเขาล่ะ?”

“คุณชายสองอยู่ที่ห้องหนังสือค่ะ”

“ฉันทราบแล้ว”

เสิ่นเฉียวไม่ลังเลนาน เธอก้าวเท้าเดินไปทางห้องหนังสือ

แน่นอนว่า ไฟห้องหนังสือยังเปิดอยู่ เมื่อเดินมาถึงที่หน้าประตูเสิ่นเฉียวพบว่าเซียวซู่ก็อยู่ที่นั่นด้วย

เซียวซู่ได้ยินเสียง จึงมองมาทางเธอ แล้วหันไปพูดเบา ๆ กับเย่โม่เซิน “คุณชายเย่ครับ ผู้ช่วยเสิ่นมาแล้ว งั้นผมขอตัวก่อน”

“อือ” เย่โม่เซินยังคงจ้องมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ ด้วยสายตาเย็นชาและตอบรับคำหนึ่ง

เซียวซู่ออกจากห้องหนังสือและเดินสวนกับเสิ่นเฉียวไป

เสิ่นเฉียวยืนอยู่หน้าห้องครู่หนึ่ง ก่อนที่จะก้าวเท้าเข้าไปในห้องหนังสือ เธอเดินไปทางข้างกายเย่โม่เซิน จ้องมองแผ่นหลังบางของเขาอย่างตั้งใจ

เย่โม่เซินรู้ว่าเธอมาแล้ว แต่ไม่ได้สนใจเธอ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เสิ่นเฉียวยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งและไม่รู้ว่าจะพูดกับเขาอย่างไรดี เธออยากจะถามเขาไปตรง ๆ ว่าทำไมต้องย้ายเตียงของเธอไป เขาอยากจะให้เธอไปนอนข้างนอกอย่างนั้นเหรอ?

แต่ว่าเธอกลับพูดมันออกมาไม่ได้เมื่อคำพูดมันติดอยู่ที่ริมฝีปาก

สุดท้ายกลับเป็นเย่โม่เซินที่พูดขึ้นก่อน: “กลับมาแล้วเหรอ?”

เสียงของเขาต่ำและเขาแสดงอารมณ์ใด ๆ

เสิ่นเฉียวเม้มปาก พยักหน้า: “ค่ะ”

มือของเย่โม่เซินกำลังกดแป้นพิมพ์บนคีย์บอร์ด แล้วพลางพูดขึ้นอย่างเย็นชา: “ฉันยังมีงานต้องทำ เธอไปดูหน่อยว่าคนงานเก็บของเธอเสร็จรึยัง”

เสิ่นเฉียว: “...”

นี่เป็นคำสั่งราชโองการบอกเธอหรืออย่างไร?

เสิ่นเฉียวกำมือแน่นอยู่เงียบ ๆ สุดท้ายเธอกลับไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังเดินไปด้วยความโกรธ

เธอคิด ในเมื่ออีกฝ่ายไล่เธอถึงขั้นนี้แล้วเธอจะยังอยู่ทำไม?

สู้กลับไปเก็บของ แล้วออกไปจากที่นี่ก็จบแล้ว