ตอนที่ 118
บทที่118 อย่าดูถูกตัวเอง
October 21, 2026
บทที่118 อย่าดูถูกตัวเอง
เย่โม่เซินถูกเธอผลักออกมา ร่างยาวของเขานอนอยู่ด้านข้างเธอ แล้วพลางพูดเบา ๆ “เธอเกิดปีหมาเหรอ? กัดคนตลอดเลย”
เสิ่นเฉียวได้สติและพบว่าเป็นเสียงของเย่โม่เซิน
ตอนนี้เธอตื่นขึ้นแล้ว หลังจากที่ได้สติและรู้ว่าเย่โม่เซินทำอะไรกับเธอบ้าง ใจของเธอก็เต้นรัว เธอกัดริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ และถามเขาขึ้นในความมืดนั้น
“คุณมาทำอะไรตรงที่ของฉัน? คุณก็มีเตียงของคุณไม่ใช่เหรอ?” เสิ่นเฉียวแตะไปด้านข้าง แค่แตะเธอก็แตะไปโดนกับพื้นแข็ง ๆ ที่เย็นยะเยือก เพื่อยืนยันว่าเธอนอนอยู่บนผ้าที่เธอปูเอาไว้บนพื้น เสิ่นเฉียวก็ยิ่งแปลกใจยิ่งกว่าเดิม
เย่โม่เซินยิ้มเยาะ: “เธอแย่งผ้าห่มฉันไป แล้วฉันจะห่มอะไรล่ะ?”
เสิ่นเฉียว: “...อย่างนั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องมานอนเบียดฉันบนพื้นนี่นา?”
เย่โม่เซิน: “ผ้าห่มอยู่ไหน ฉันก็อยู่นั่นแหละ”
เสิ่นเฉียว: “งั้นเมื่อกี้คุณทำอะไร?”
ต่อให้เขาทำสิ่งนี้เพื่อผ้าห่มจริง ถ้าอย่างนั้นเมื่อกี้ที่เขาทำแบบนั้นล่ะเพื่ออะไร?
“ใช้ข้อผูกพันของสามีภรรยา”
เสิ่นเฉียว: “...”
ข้อผูกพันของสามีภรรยา?
ขณะกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น มือของเย่โม่เซินก็เขยิบเข้ามาจับที่เอวเธอ ร่างสูงใหญ่เขยิบเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่น ๆ แทรกอยู่ระหว่างลมหายใจของเธอ
เสิ่นเฉียวตื่นเต้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กดมือใหญ่ที่ไม่ทำตามกฎของเขาแล้วถาม: “คุณทำอะไรอีกแล้วคะ? กลับไปที่เตียงตัวเองค่ะ”
“เธอเคยเห็นสามีภรรยาแยกเตียงนอนรึเปล่า?” เย่โม่เซินไม่สนใจคำพูดของเธอ มือของเขาหลุดจากพันธนาการของเธออย่างง่ายดาย จากนั้นเขาจับมุมเสื้อผ้าของเธอสอดมือเข้าไป
“...ก่อนหน้านั้นเราก็แยกเตียงกันนอนดีอยู่นะคะ ทำไมจู่ ๆ ถึงจะเปลี่ยนล่ะ?”
ทันทีที่เธอพูดจบ มือใหญ่ทั้งสองข้างของเขาที่อยู่ที่เอวก็เคลื่อนขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัว จากนั้นเสิ่นเฉียวก็รู้สึกถึงลมหายใจของเย่โม่เซินที่เย็นลง “จู่ ๆ ก็เปลี่ยน?”
เสิ่นเฉียวพยักหน้า
เสียงของเย่โม่เซินเย็นขึ้นเล็กน้อย “ตามที่เธอคิดในใจ เธอไม่อยากเปลี่ยนมันเลยสักนิด?”
ทันใดนั้นในใจของเสิ่นเฉียวก็ไม่รู้จะตอบเย่โม่เซินอย่างไร ใจเธอมีเรื่องอยากจะพูดกับเขา แต่เธอกลับพูดมันไม่ออก ทำได้เพียงรักษาความเงียบเอาไว้
ในความมืดนั้นเธอได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบของเขา เหมือนเขากำลังโกรธ
“เธอไม่อยากจะร่วมเรียงเคียงหมอนกับฉันขนาดนั้น? นอนกับฉันทำให้เธอเสียหายมากเหรอ?”
เสิ่นเฉียว “ฉันไม่...”
“เธอเป็นผู้หญิงที่แต่งงานสองครั้ง เธอเสียหายยังไง?”
ไม่รอให้เธอได้พูดต่อ เย่โม่เซินก็สาดคำพูดเย็นชาใส่เธออีกครั้ง เสิ่นเฉียวอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง
เอาเถอะ เขาโมโหง่ายกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก
มือใหญ่ที่เอวถูกเก็บไป ไม่มาวุ่นวายกับเธออีก ในใจของเสิ่นเฉียวว่างเปล่า เธอมองไม่เห็นตัวของอีกฝ่าย ทำได้เพียงแค่หันตัวไปเงียบ ๆ เธอต้องการครอบครองผ้านวมเพียงลำพัง
แต่หลังจากที่รู้ว่าเย่โม่เซินนอนอยู่กับเธอตรงนี้ด้วย เธอก็ห่มผ้าเพียงแค่มุมเดียว เธอแบ่งอีกด้านให้กับเย่โม่เซิน
จากนั้น เธอก็นอนไม่หลับอีกเลย
ลมหายใจของคนข้างหลังก็เหมือนกับของเธอมันกระเพื่อมเหมือนกันอยู่ครึ่งค่อนคืนไม่มีทางสงบลง
ถึงจะเป็นเตียงเดียวกัน แต่ฝันต่างกัน
เมื่อถึงเวลาเช้า หลังจากที่เสิ่นเฉียวลุกขึ้นแล้ว เธอเห็นเย่โม่เซินยังนอนอยู่ข้างเธอ จึงได้ถามขึ้นเบา ๆ: “คุณตื่นรึยังคะ? อยากจะให้ฉันช่วยไหม?”
พูดจบเธอก็ต้องตกตะลึง
เมื่อคืนเย่โม่เซินมาที่เตียงเธอได้ยังไง? ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าขาของเขาไม่สะดวก หรือว่าเป็นเซียวซู่ช่วยเขาหลังจากที่เธอหลับไปแล้ว?
แต่ว่าตอนนี้เสิ่นเฉียวไม่สามารถจะสืบเสาะหาเรื่องนี้อีกแล้ว ตอนนี้เธอพบว่าจะทำยังไงเพื่อที่จะช่วยให้เย่โม่เซินที่อยู่ตรงหน้าไปที่วีลแชร์ได้
ได้ฟังอย่างนั้น เย่โม่เซินลืมตาขึ้นทันทีจ้องมองเธออย่างรุนแรง
“ไม่ต้องการ”