ตอนที่ 119
บทที่119 เป็นห่วงฉันขนาดนี้
October 21, 2026
บทที่119 เป็นห่วงฉันขนาดนี้
เสิ่นเฉียวพูดจาด้วยความจริงจัง ใบหน้าเธอมีความจริงใจ
พูดจบก็พบว่าเย่โม่เซินกำลังจ้องมองเธอ ด้วยแววตาเจิดจรัส ทำให้เสิ่นเฉียวได้สติ รู้สึกว่าหลังจากที่เธอพูดอะไรกับเย่โม่เซินไปแล้ว เสิ่นเฉียวก็ร้อนหน้าขึ้นมา และเริ่มพูดเพ้อเจ้อ “เสร็จแล้ว ตอนนี้คุณก็จัดการเองได้แล้วค่ะ วันนี้ฉันยังมีอะไรต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
จากนั้นเสิ่นเฉียวก็ออกจากห้อง
เมื่อลงมาข้างล่าง ก็พบกับนายท่านพอดี
เมื่อนายท่านเห็นเธอ ก็ขมวดคิ้วแล้วถาม “เสิ่นโย่วล่ะ ฉันให้เธอคุยเรื่องนั้นกับหนูหาน เธอคุยรึยัง?”
แย่แล้ว!
สีหน้าของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนไป เรื่องนี้เธอเกือบจะลืมไปแล้ว เธอจึงได้แต่พูดขึ้น “คุณปู่คะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้เจอเส่โยว ถ้าฉันเจอเธอฉันจะถามให้คุณปู่นะคะ”
นายท่านยิ้มหวานและพยักหน้า แววตาส่งประกายแวววับ “เรื่องการร่วมมือกับ ตระกูลฟางจะทำเละอีกไม่ได้แล้วนะ”
เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียวก็ตื่นเต้นและพยักหน้า: “เรื่องนี้แน่นอนค่ะ”
หลังออกจากบ้านตระกูลเย่ เสิ่นเฉียวคิดว่าจะต้องรีบติดต่อ บริษัทตระกูลฟาง แล้ว
บริษัทตระกูลเย่
หลังจากเข้างานแล้วเสิ่นเฉียวก็โทรไปหาคนที่ บริษัทตระกูลฟาง
เมื่อทางนั้นได้ยิน เขาเห็นด้วยอย่างรวดเร็วและบอกว่าจะพบกันก่อนเพื่อพูดคุยรายละเอียด
เสิ่นเฉียวรอเย่โม่เซินมาทำงานแล้วเธอจึงเข้าไปบอกเขา เย่โม่เซินขมวดคิ้ว: “เธอยังคิดจะจัดการเรื่องนี้อยู่อีกเหรอ?”
ได้ยินอย่างนั้น เสิ่นเฉียวตกตะลึงครู่หนึ่ง เธอกะพริบตาแล้วพูด: “ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณ ช่วยคุณเจรจาเรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติค่ะ”
“เข้าใจรึยัง?”
เสิ่นเฉียวนิ่งไป แล้วพยักหน้า: “ค่ะ”
“อา” เย่โม่เซินมองเธอด้วยสายตาตรง: “เข้าใจหมดแล้ว งั้นเธอรู้ใช่ไหมว่าประธานบริษัทตระกูลฟาง เป็นคนแบบไหน?”
“...ค่ะ”
ห้องทำงานเงียบลง มีเพียงเสียงบานประตูหน้าต่างเท่านั้นที่ถูกลมพัด และอุณหภูมิรอบตัวที่ลดลงอย่างกะทันหัน
“ดูเหมือนเรื่องเมื่อคราวก่อนมันจะไม่ได้ทำให้เธอฉลาดขึ้น”
ไม่รอให้เธอตอบ เย่โม่เซินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “อยากไป ก็ไปเองนะ”
แววตาประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเสิ่นเฉียว: “แต่ว่าคุณจะไม่ไปเหรอคะ? อีกฝ่ายเขาร้องขอจะคุยกับคุณนะคะ”
“หึ ฉันพูดเมื่อไหร่ว่าจะร่วมมือกับบริษัทตระกูลฟาง?”
เสิ่นเฉียว: “...”
ดังนั้น เป็นเธอที่เข้าใจผิดไปเองอย่างนั้นสิ? เธออ้าปากและพูดอย่างหมดแรง: “ก็ทางคุณปู่...”
“ในเมื่อเธอฟังคำสั่งของคุณปู่ งั้นเธอก็ไปคุยสิ หรือว่า...ไปเชิญคุณปู่ให้ไปด้วยตัวเองสิ” ทั้งสีหน้าและแววตาของเย่โม่เซินมันช่างเย้ยหยัน เหมือนกับกำลังดูตัวตลก สีหน้าของเสิ่นเฉียวกลับขาวซีด เธอกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง: “ดังนั้นคุณไม่ได้คิดจะร่วมมือกับบริษัทตระกูลฟาง ตั้งแต่แรกเหรอ?”
“ฉันพูดแล้วเหรอ?” แววตาของเย่โม่เซินเย็นชา เหมือนกำลังจ้องมองคนตาย: “ฉันเคยพูดถึง บริษัทตระกูลฟาง สักคำรึเปล่า?”
ในที่สุดเสิ่นเฉียวก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านริมฝีปากของเธอสั่น: “ไม่ ไม่ค่ะ”
มันก็จริงนะ วันนั้นเป็นเธอที่ออกปากกับนายท่านเอง และเขาที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้คิดแล้วมันน่าขัน กลัวว่าในตอนนั้นเขาคงจะรู้สึกว่าเธอพูดเองเออเอง ทำให้คนอื่นรังเกียจสินะ?
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวเหลือบตาลง มือเล็ก ๆ ที่กางออกนั้นค่อย ๆ เลือนสีไป แล้วเสียงก็เบาลง: “ฉันทราบแล้วค่ะ”
“ต่อให้เธอไปคุยมาได้ ฉันก็จะไม่เซ็นชื่อให้หรอกนะ เข้าใจไหม?” เขาพูดอีก
เสิ่นเฉียวพยักหน้า “ในเมื่อคุณไม่อยากคุย อย่างนั้นฉันก็จะไม่ไปคุยค่ะ แต่ว่าทางคุณปู่...”
“ไม่เกี่ยวกับเธอ”