บทที่1183 การคลอดไม่รอใคร

บทที่1183 การคลอดไม่รอใคร

วิลล่าไห่เจียง

ในห้องที่มีแค่แสงไฟสลัวจากโคมไฟ หานมู่จื่อที่นอนกึ่งหลับกึ่งตื่นนอนอยู่บนเตียง นอนหลับไม่สนิท

โม่เซินที่เฝ้าอยู่ข้างๆรู้สึกถึงอารมณ์ของเธอ กุมมือเธอเอาไว้พร้อมพูดเสียงต่ำ : “ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

หานมู่จื่อกลัวว่าเขาจะเป็นห่วง บวกกับที่เธอแค่รู้สึกไม่สบายแค่นิดหน่อย จึงไม่ได้บอกอะไรเขา ยิ้มส่ายหัวเชิงปฏิเสธ

“ไม่ได้ไม่สบาย ก็แค่รู้สึกเหมือนวันนี้นอนไม่ค่อยหลับ......”

“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่” เย่โม่เซินยื่นมือเอาผมทัดหูอย่างเบามือ น้ำเสียงที่สงบและมั่งคง ให้ความรู้สึกที่ปลอดภัยเป็นอย่างมาก

“อื้ม” หานมู่จื่อพยักหน้า หลับตาลงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

จริงๆแล้วเธอค่อนข้างง่วง อยากนอนด้วย แต่ท้องไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ความรู้สึกแบบนี้ค่อนข้างคุ้นเคย......

เหมือนกับคืนนั้นที่เธอคลอดเสี่ยวหมี่โต้ว

แต่ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองวันกว่าจะถึงกำหนด หรือเธอจะคลอดก่อนกำหนด?

อย่าหลอกให้ตัวเองตกใจเลยดีกว่า หานมู่จื่อปลอบตัวเองพร้อมกับหลับตาลง

ผ่านไปไม่นาน เธอนอนหลับไปอย่างงุนงง แต่ท้องของเธอไม่สบายหนักขึ้นเรื่อยๆ เหมือนว่าเจ้าตัวเล็กในท้องร้องโวยวายอยากออกมา

หานมู่จื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วสบตาเข้ากับสายตาที่ตื่นเต้นของเย่โม่เซิน

ริมฝีปากของเธออ้า ยากที่จะส่งเสียงออกมา

“ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ฉันโทรศัพท์ไปแล้ว เดี๋ยวน้าเล็กก็คงมาถึง”

“น้าเล็ก?” หานมู่จื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนส้งอานเคยเป็นหมอ เธอน่าจะรู้เรื่อง จึงพยักหน้า

เย่โม่เซินคอยเช็ดเหงื่อให้เธออย่างเอ็นดู “ไม่สบายท้องใช่ไหม?”

“อื้ม นิดหน่อย” หานมู่จื่อพยักหน้า ตอนนี้รู้สึกไม่สบายกว่าก่อนหน้าอย่างชัดเจน เธอรู้สึกว่าตัวเองจะต้องคลอดก่อนกำหนดสองวันแล้ว

เดี๋ยวพอน้าเล็กมาแล้ว เธออยากจะลองถามวิธีนี้กับส้งอาน

ส้งอานมาถึงอย่างไว ด้านหลังของเธอมีคุณท่านยู่ฉือเดินตามมาด้วยกัน คุณท่านยู่ฉือที่จับไม้เท้าของเขาเอาไว้ ใบหน้าแก่ของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าจะคลอดแล้ว?”

ส้งอานมองเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก : “ก็บอกแล้วว่าคนแก่ไม่ต้องตามมา ดึกดื่นแบบนี้ก็จะตามมาจนได้ จะมาก็ให้มาแล้วไง ช่วงเงียบๆไม่ติ้งพูดตลอดได้ไหมคะ เดี๋ยวถ้าจะคลอดแล้วจริงๆ ลูกสาวพ่อไม่มีเวลามาสนใจคำถามพวกนี้หรอกนะ”

หลังจากคุณท่านยู่ฉือโดนลูกสาวว่าก็ไม่ได้รู้สึกโกรธ เขาชินกับการโดนพวกผู้หญิงว่าแล้ว เขาเคยทำผิดตอนวัยรุ่น ตอนนี้ลูกสาวยอมอยู่ข้างเขา จะว่าเขายังไงก็ช่างเธอ

เพราะขอแค่เขายังรู้ว่าในใจของลูกสาวยังมีพ่อแบบเขาก็พอแล้ว

“ไม่มีเวลาสนใจก็ไม่ต้องสนสิ ดูแลหลานสะใภ้ฉันให้ดีก็พอ!”

ประโยคนี้พูดได้ดี ส้งอานได้ยินแล้วพอใจเป็นอย่างมาก แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

เธอเดินเข้าไปในห้องของหานมู่จื่อ ส่วนคุณท่านยู่ฉือรออยู่ด้านนอก

ผ่านไปไม่นานคุณท่านยู่ฉือก็เห็นเย่โม่เซินหลานชายตัวเองโดนไล่ออกมาจากห้องเช่นกัน เขาแอบถอนหายใจในใจ แล้วเดินหน้าเข้าไปพูดคุยกับเย่โม่เซิน

“โม่เซิน เป็นไงบ้าง? มู่จื่อจะคลอดแล้วใช่ไหม?”