บทที่1184 ทำคลอด1

บทที่1184 ทำคลอด1

พอโดนเหลนรักทักท้วงแบบนี้ คุณท่านยู่ฉือก็ดึงสติกลับมาได้ เขาจึงรีบเร่งเหลนของเขาทันที “งั้นพวกเราไปกันตอนนี้เลย?”

“ครับ!”

เสี่ยวหมี่โต้วพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความถามทางส้งอาน จากนั้นจึงพาคุณท่านยู่ฉือออกไปพร้อมกัน

กลางดึกแบบนี้ เสี่ยวเหยียนที่นอนสะลึมสะลือ รู้สึกถึงแรงสั่นจากใต้หมอน

โทรศัพท์หรอ? เสี่ยวเหยียนที่เหนื่อยไม่ไหว ทั้งที่รับรู้ถึงแรงสั่น แต่ร่างกายก็ไม่ตอบสนองอะไรเลย

โทรศัพท์สั่นอยู่สักพักก่อนจะหยุดไป แต่ผ่านไปไม่นานก็เริ่มสั่นอีกครั้ง เสี่ยวเหยียนล้วงมือเข้าไปใต้หมอนอย่างฝืน แล้วรับสาย

“ฮัลโหล......”

เสียงของเธอฟังแล้วเหมือนคนไม่มีแรง ง่วงอย่างไม่ไหว

“น้าเสี่ยวเหยียน!” เสียงของเสี่ยวหมี่โต้วดังมาจากปลายสายอย่างชัดเจน เสี่ยวเหยียนขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว : “เสี่ยวหมี่โต้ว? กลางดึกแบบนี้ ทำไมถึงโทรมาหาน้าครับ? มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

“คือคือ น้าเสี่ยวเหยียนครับหม่ามี๊จะคลอดแล้ว!”

“อื้ม......ใครจะคลอดแล้วนะครับ? เกี่ยวอะไรกับน้า......”ยังไม่ทันจะพูดจบ เสี่ยวเหยียนนิ่งไปแป๊ปหนึ่ง แล้วความง่วงก็หายไปในพริบตา เธอเบิกตากว้างทั้งสองข้างก่อนจะกระโดดลุกขึ้นนั่งบนเตียง “มู่จื่อจะคลอดแล้ว?”

“ครับครับ ใช่ครับน้าเสี่ยวเหยียน~ตอนนี้พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วครับ ผมโทรบอกคุณน้า แล้วครับ ให้เขาไปรับคุณน้ามานะครับ”

แม้ในใจจะมีคำถามเป็นหมื่น แต่ทีนี้เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกรีบร้อนกว่าเดิม ได้แต่ตอบว่า : “โอเคครับ เดี๋ยวน้ารีบไปครับ”

พอวางโทรศัพท์ลง เสี่ยวเหยียนรีบดึงผ้าห่มออกกระโดดลงจากเตียงแล้วเปลี่ยนชุดนอน จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์แล้วเปิดประตูห้อง อาจจะเพราะเธอเสียงดังเกินไป ในตอนที่เปิดประตูประตูห้องข้างๆก็เปิดออกเช่นกัน หลัวหุ้ยเหม่ยหรี่ตาที่ง่วงจ้องมองมายังเธอ

“เหยียนเหยียน ดึกป่านนี้ยังไม่นอนทำอะไรอยู่?”

“แม่คะ?” เห็นหลัวหุ้ยเหม่ยยืนอยู่ตรงนั้น เสี่ยวเหยียนรู้สึกผิดขึ้นมาทันที : “หนูเสียงดังจนแม่ตื่นหรอคะ? ขอโทษนะคะ แม่กลับไปนอนต่อเถอะค่ะ หนูออกไปแป๊ปหนึ่ง”

“ทำไมหล่ะ?” หลัวหุ้ยเหม่ยขมวดคิ้วแล้วเดินออกมา

“มู่จื่อจะคลอดแล้ว ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้วค่ะ”

“มู่จื่อจะคลอดแล้ว?” หลัวหุ้ยเหม่ยรู้สึกตกใจ : “ไม่ใช่อีกสองวันหรอ? ทำไมคลอดกะทันหันหล่ะ?”

เสี่ยวเหยียนส่ายหัว : “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เมื่อกี้เสี่ยวหมี่โต้วเพิ่งโทรมา หนูลงไปก่อนนะคะแม่”

“เดี๋ยวก่อนดึกดื่นแบบนี้ผู้หญิงตัวคนเดียวออกไปไม่ปลอดภัย เดี๋ยวแม่ไปเปลี่ยนเสื้อแล้วไปด้วยกันดีกว่า”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่!” เสี่ยวเหยียนห้ามเธอเอาไว้ พร้อมอธิบาย : “เดี๋ยวจะมีคนมารับหนูค่ะ แม่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ”

พอลูกสาวพูดแบบนี้ หลัวหุ้ยเหม่ยเข้าใจขึ้นมาทันที เธอพยักหน้า “ก็ได้ ลูกกะเวลาแล้วค่อยลงไปนะ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว”

เสี่ยวเหยียนดูเวลา ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตีสามกว่าแล้ว ถึงลงไปตอนนี้ก็น่าจะได้รออีกสักพัก

ท้ายสุดในเวลาที่กำลังรอลงตึกหลัวหุ้ยเหม่ยก็มานั่งเป็นเพื่อนเสี่ยวเหยียนอยู่ที่ห้องรับแขก เข็มนาฬิกาในห้องรับแขกดังติ๊กตอกแล้วเดินต่อไป ในคืนที่เงียบสงบแบบนี้ยิ่งดังเป็นพิเศษ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสี่ยวเหยียนที่เร่งให้หลัวหุ้ยเหม่ยให้กลับไปนอนต่อ แต่หลัวหุ้ยเหม่ยกลับไม่ยอม จะอยู่นั่งเป็นเพื่อนเธอให้ได้

ช่วยไม่ได้ เสี่ยวเหยียนจึงไม่ได้ว่าอะไรต่อ

ในที่สุด โทรศัพท์ของเสี่ยวเหยียนก็สว่างขึ้น เป็นสายจากหานชิงที่โทรเข้ามา

เสี่ยวเหยียนรับลุกขึ้นยืนแล้วรับสาย : “ฮัลโหล?”

“ฉันถึงด้านล่างตึกแล้ว เตรียมตัวเสร็จหรือยัง?”

“อื้ม ฉันลงมาเดี๋ยวนี้เลย” หลังจากที่เสี่ยวเหยียนกดวางสายก็หันไปหาหลัวหุ้ยเหม่ย : “แม่กลับไปนอนเถอะค่ะ หานชิงรออยู่ด้านล่างแล้ว”

หลัวหุ้ยเหม่ยเดินมาหยุดที่ริมหน้าต่าง ผลักบานหน้าต่างออกไปแล้วดู เป็นรถคันที่คุ้นเคยคันนั้น เธอถึงจะวางใจแล้วพยักหน้าไปทางเสี่ยวเหยียน : “ ได้ งั้นลูกไปเถอะ แม่จะกลับไปนอนต่อแล้ว เดินทางปลอดภัยนะ”

“ค่ะแม่!” เสี่ยวเหยียนผลักประตูออก แล้วเดินลงตึกไป