บทที่1336 ออดอ้อนเขา

บทที่1336 ออดอ้อนเขา

แต่ก็ไม่กล้าถามออกไปตรงๆ ทำได้เพียงเดินตรงจากข้างๆออกไป

“คุณบอกมาตรงๆเลยนะ ฉันเมาแล้วน่าเกลียดมากใช่มั้ย? หรือว่า...ฉันพูดอะไรที่ไร้สาระไป หรือไม่ก็ทำเรื่องแปลกๆออกมากัน?”

คำพูดตรงท่อนสุดท้ายนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ถามออกไปอย่างชัดเจน เธอคิดว่าเซียวซู่ก็ควรจะพูดออกมาให้ชัดเจนสิถึงจะถูก

แต่เซียวซู่นั้นแท้จริงแล้วตอนแรกก็นึกไม่ถึงว่าเธอจะถามตนออกมา คิดว่าเธอจะอาย แล้วอยากจะมาขอโทษเขา แต่ตอนนี้ล่ะ?

เซียวซู่หยุดกินไป แล้วมองเธอเข้าไปอย่างลึกซึ้ง

“ดูเหมือนว่าเรื่องเมื่อคืนเธอจะลืมมันไปหมดแล้ว?”

เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งตะลึงไปเล็กน้อย ตอบโต้กลับไปด้วยรอยยิ้มทันที “เปล่าค่ะๆ ฉันจะลืมมันได้ที่ไหนกัน ฉันก็แค่อยากลองถามความคิดเห็นของคุณดูเท่านั้นเองมั้ยล่ะ ก็เลยลองถามดูสักหน่อยเอง”

เฮอะ...เซียวซู่หัวเราะอยู่ในลำคอ ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ ไม่ได้ตอบคำถามของเธอออกไปเลย

“เธอว่ายังไงล่ะ”

“เฮ้...คุณพูดมาสิ!” เจียงเสี่ยวไป๋เอื้อมมือออกไปผลักแขนของเขา “คุณอย่ามัวแต่กินมื้อเช้าอยู่เลยได้มั้ยคะ? ฉันกำลังถามคุณอยู่นะ ตอบอะไรมาสักหน่อยสิ!”

เซียวซู่เงยหน้าขึ้นมา มองเธออย่างเอาจริงเอาจังแล้วเอ่ยพูดออกมา “เจียงเสี่ยวไป๋ ฉันว่า...ต่อจากนี้ไปเธออย่าเมาอีกเลยดีกว่า”

พูดจบ เขาก็เอียงหัวเหมือนกับว่าจะกำลังขบคิดอย่างเคร่งเครียดอยู่ คิดเสร็จก็พูดเสริมออกมาอีกครั้ง “คนทั่วไปเขารับไม่ไหวกันแล้ว”

อะไรนะ?

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง

คนทั่วไปเขารับไม่ไหวกันแล้ว?

คำพูดนี้ มันหมายความว่าอะไรกัน? หรือจะบอกว่าเมื่อคืนเธอแสดงกิริยาน่าเกลียดออกมางั้นหรอ? ตกลงเมื่อคืนเธอแสดงกิริยาน่าเกลียดจนกลายเป็นแบบไหนออกมากันแน่?

อ้วก? หรือว่าจะอาละวาด? ร้องเพลง? หรือว่าจะกอดเซียวซู่แล้วทึ้งเสื้อผ้าของเขา?

จากที่กล่าวมาข้างต้นไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เจียงเสี่ยวไป๋ล้วนแล้วแต่ไม่อาจรับได้ทั้งนั้น

เธอจับแขนเสื้อเซียวซู่แน่น ไม่ยอมปล่อย

“หมายความว่าอะไรหา...คนทั่วไปรับไม่ได้? เมื่อคืนฉันทำอะไร?”

เซียวซู่มองท่าทางของเธอ แววตาและสีหน้าที่แสดงออกมาต่างก็ดูไม่สบายใจอย่างมาก เหมือนกับว่าจะไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ ดูเหมือนว่าเธอจะลืมเรื่องเมื่อคืนไปหมดแล้วจริงๆ

ตรงจุดนี้เซียวซู่นั้นรู้สึกแปลกใจสุดๆ ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่เธอก่อเองแท้ๆ ทำไมเธอถึงได้ลืมมันไปจนหมด นึกไม่ออกเลยสักนิดเดียว?

“คุณบอกมาสิ?” เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเขาเอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้น แต่กลับไม่พูดอะไรออกมา ในใจก็ยิ่งรู้สึกร้อนรนขึ้นมา เขย่าแขนเซียวซู่ไปไม่หยุด

“เธอนึกไม่ออกสักนิดเลยจริงๆน่ะหรอ?” เซียวซู่ถาม

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าออกมา “นึกไม่ออกจริงๆ ถ้าฉันนึกออก ฉันจะยังถามคุณอีกหรอ?”

“นึกอะไรไม่ออก?” ริมฝีปากของเซียวซู่แสยะยิ้มออกมา “ถ้านึกไม่ออกก็ไม่ต้องไปคิดถึงมันแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอหรอก”

พูดจบ เซียวซู่ก็ลุกยืนขึ้น ตบไหล่เพื่อเป็นการปลอบใจเจียงเสี่ยวไป๋ “ไม่เป็นไร สภาพเธอเมื่อคืนไม่มีใครเห็น และฉันก็ไม่ได้ถ่ายมันเอาไว้ ดังนั้นก็วางใจเสียเถอะ” จากนั้นก็เดินออกไปในระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังตื่นตะลึง