บทที่1337 อะไรๆก็ทำออกมาเสียหมด

บทที่1337 อะไรๆก็ทำออกมาเสียหมด

“ฉันเองก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เหมือนกัน เธอแมนเสียขนาดนั้น จะไปมีด้านที่เป็นสาวน้อยอย่างนั้นได้ยังไงกัน? แต่ตอนนั้นที่บาร์เหล้าก็เสียงดังไป ฉันไม่ได้ยินว่าพวกเธอคุยอะไรกัน แต่ถึงยังไงหลังจากนั้นก็เป็นเซียวซู่ที่เป็นคนแบกเธอกลับ ส่วนเธอก็รัดคอเขาเสียแน่นก็เท่านั้น”

ได้ยินคำอธิบายพวกนี้ ตรงหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋แทบจะปรากฏภาพออกมาเลย

คือที่เธอกอดคอเซียวซู่แน่น ทั้งร่างก็เกาะอยู่บนแผ่นหลังของเขา แล้วสีหน้าเจ็บปวด แบกเธอเดินออกไปอย่างยากลำบาก

จะคิดยังไง...ก็รู้สึกว่ามันน่ากลัวเสียจริง

แต่ก็แค่เพียงอย่างนี้เท่านั้นเองหรอ? ความรู้สึกว่าถ้ามันเพียงแค่อย่างนี้ เซียวซู่ก็คงไม่ใช้สีหน้าที่ดูมีนัยบางอย่างอย่างนั้นมองเธอหรอก

“ต่อจากนั้นล่ะ?”

“หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้หรอก หลังจากที่พวกเธอออกจากบาร์ไป ฉันก็ไม่ได้ตามไป แต่...ทำไมจู่ๆเธอถึงถามอย่างนี้ล่ะ? เธอนึกไม่ออกหรอ?”

“นึกไม่ออก ลืมไปหมดเลย รวมถึงตรงส่วนที่เธอพูดเมื่อกี้นี้ด้วย”

ฟางถังถัง “เธอมันทึ่มจริงๆ รีบไปหยิบเต้าหู้มาชนให้ตายๆไปซะ”

สำหรับเมื่อคืน ไม่ว่าฟางถังถังจะชี้จุด อธิบายยังไง ท้ายที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเมื่อคืนเธอได้ทำอะไรลงไปกันแน่ เธอได้ลืมเรื่องทั้งหมดไปจนสิ้น

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเลยก็คือ ภาพที่น่ากลัวนั้นได้ปล่อยให้เซียวซู่เห็นไปเสียแล้ว

ส่วนเซียวซู่ก็ยังไม่ยอมพูดอีก เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกว่าไม่สบายใจเหมือนมีกับว่ามันคันยุบยิบอยู่ในใจ

“ไม่งั้นเธอก็ไปถามเซียวซู่เสียเถอะ ฉันคิดว่าเขาคงไม่ถึงกับจะไม่บอกเธอเลยหรอกน่า”

ดูพูดเข้าสิ ช่างไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน

“ถ้าฉันถามเขาแล้วได้อะไรมา ฉันจะยังโทรหาเธออีกหรอ? เขาไม่บอกฉัน”

“ทำไมกันล่ะ?” ฟางถังถังไม่อาจเข้าใจได้ “ทำไมเขาต้องปิดบังเธอล่ะ? เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าควรต้องเป็นอย่างนี้หรอ เธอถามเขาเขาก็ตอบ ถึงยังไงความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งสองคนเดิมทีก็เป็นเรื่องแสดงกันอยู่แล้ว รู้สึกว่าไม่เห็นมีอะไรให้น่าปิดบังเลยนี่”

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน

ฟางถังถังจู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ร้องเสียงแหลมออกมา “อ้า! จะเป็นไปได้มั้ยว่าเธอทำเรื่องอะไรที่มันเสียมารยาทกับเขา ทำให้เขารู้สึกลำบากใจที่จะพูดถึงมัน ก็เลย...”

คำพูดยังไม่ทันพูดจบ สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดูย่ำแย่ออกมาเสียแล้ว

“เป็นไปไม่ได้! ฉันจะไปทำเสียมารยาทกับเขาได้ยังไง!”

“งั้นฉันขอถามเธอ ตอนเธอมีสติดีๆเธอจะกระโจนใส่หลังของเขา ให้เขาแบกเธอหรือเปล่า?”

ได้ยินคำพูดนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตอบออกมาทันทีแทบจะไม่ต้องคิด “ไม่มีทาง”

“แล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นหรือไง เมื่อคืนเธอเมา แต่ก็เข้ากระโจนขึ้นไปบนหลังของคนอื่นเขาเต็มแรงเลยนะ แล้วยังรัดคอคนอื่นเขาแน่นไม่ยอมปล่อยอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ถูกฟางถังถังพูดออกมาเสียจนเธอพูดไม่ออกเลยทีเดียว

“จะว่าไปแล้วตอนที่เธอเมา ก็มีโอกาสที่เธอจะทำเรื่องอะไรๆออกมาได้จริงๆนั่นแหละ เสี่ยวไป๋ เขาไม่ยอมบอกกับเธอ เธอจะต้องทำอะไรเขาไปแน่ๆ!”

ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋หมดคำพูดอยู่นั้น คิดว่าสิ่งที่ฟางถังถังพูดออกมานั้นเหมือนกับว่ามันก็สมเหตุสมผลมากเหมือนกัน

น่าตายเสียจริง! อ้ากก! ทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดออกมาได้อย่างสมเหตุสมผลได้?

แต่เธอก็ยังนึกไม่ออกเลยสักนิดเดียว ส่วนคำพูดนั้น สายตาอย่างนั้นของเซียวซู่ ถึงขนาดที่ดูมีนัยบางอย่าง ชวนให้คิดลึกเลย

จบกันๆ เจียงเสี่ยวไป๋ในตอนนี้ก็ยังคิดอยู่เหมือนกัน ตนคงทำเรื่องเสียมารยาทมากๆลงไป

“งั้นจะทำยังไงดี? ถ้าตามที่เธอว่ามาจริงๆ ฉันทำอะไรกับเขา งั้นหลังจากนี้พวกเราเจอกันจะไม่รู้สึกอึดอัดกันหรอ?”

“อะแฮ่ม...” ฟางถังถังกระแอมออกมาเบาๆ “อึดอัดก็อึดอัดไปสิ ถึงยังไงเธอก็ลืมมันไปหมดแล้วนี่ คนที่จำได้ก็คือเขา ฉันว่าถึงแม้ว่ามันจะต้องอึดอัด แล้วก็ควรเป็นเขาที่จะต้องเป็นฝ่ายที่อึดอัดสิถึงจะถูก”

เจียงเสี่ยวไป๋ปวดหัวขึ้นมา

หลังจากที่วางสายไป ก็ยังจำเรื่องนี้ได้ เธอนอนลงไปพยายามคิด แต่ก็ยังนึกถึงความทรงจำที่เกิดขึ้นหลังจากที่เธอเมาเมื่อคืนไม่ได้เลยสักนิด

เพียงแค่เศษเสี้ยวเดียวก็ไม่มีเลยสักนิด

*