บทที่1462พ่อแม่เจอกัน

บทที่1462พ่อแม่เจอกัน

เซียวซู่อาบน้ำอาบท่าเสร็จ ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เบาสบายให้ตัวเอง จากนั้นได้ขับรถไปซื้ออาหารบำรุงสำหรับวัยกลางคนทานที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตในระแวกนี้ แล้วซื้อเนื้อสด ผลไม้ อาหารทะเล เพราะยังไงซะตอนเที่ยงจะไปทานข้าวล่วงหน้า

คิดๆแล้ว เธอรู้สึกไปเจอหน้าครั้งนี้เตรียมของขวัญให้ผู้ใหญ่หน่อยจะดีกว่า ดังนั้นเซียวซู่จึงได้ซื้อเข็มขัดให้ว่าที่พ่อตาเส้นนึง ซื้อผ้าพันคอให้แม่ของเจียงเสี่ยวไป๋ผืนนึง

หลังจากเตรียมของขวัญทั้งสองชุดเสร็จ เซียวซู่ได้รับสายของเหลียงหย่าเหอ

“ลูกรัก วันนี้ลูกต้องทำงานหรือเปล่า? แม่โทรหาเสี่ยวไป๋เธอไม่รับสาย ยังนอนหลับอยู่ใช่หรือเปล่า?”

เมื่อกี๊เซียวซู่ได้ปรับมือถือของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นโหมดเงียบ คิดไม่ถึงว่าจะพลาดสายเรียกเข้าของแม่เขา เขาจึงอธิบาย:“อืม เมื่อคืนเธอไม่ได้หลับดีๆ ผมก็เลยให้เธอนอนต่ออีกสักพัก มือถือได้ถูกผมปรับเป็นโหมดเงียบครับ”

“ถึงว่าล่ะ แม่ก็ว่าเป็นไปได้ยังไงที่เสี่ยวไป๋ยัยเด็กคนนี้จะไม่รับสายแม่ ที่แท้ก็ฝีมือแกนี่เอง!”

เซียวซู่:“แม่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ทำไม? แม่แท้ๆก็โทรหาลูกชายไม่ได้แล้วเหรอ?”

ไม่ใช่ว่าไม่ได้ เซียวซู่รู้นิสัยของแม่เขาดีมาก ทุกครั้งที่ท่านโทรมาต้องมีกิจกรรมแน่นอน ถ้าไม่มีธุระปกติแม่เขาไม่โทรมาหรอก โดยทั่วไปแล้วเลี้ยงลูกแบบปล่อยเป็นอิสระมากกว่า

ดังนั้นเขาก็เลยไม่ได้พูดต่อ รอให้เหลียงหย่าเหออดกลั้นไม่ไหวพูดออกมาเอง

ไม่ต้องให้เซียวซู่ถามเลย เหลียงหย่าเหอก็ได้พูดออกมาหมดเลย“คืออย่างนี้ วันนี้แม่กับน้าๆของแกนัดกันไปแช่ออนเซ็นที่ภูเขา พวกน้าๆของแกต่างก็บอกว่าแช่ออนเซ็นดีกับผิว ดังนั้นสุดท้ายพวกเธอต่างก็ลากคนในครอบครัวไปด้วย แม่จะไปคนเดียวได้ยังไงล่ะ ดังนั้นแม่ก็เลยคิดว่าเสี่ยวไป๋อยู่บ้านทุกวันไม่ใช่เหรอ? แม่ก็เลยอยากให้เธอไปกับแม่”

เซียวซู่ฟังแล้วนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องไปทานข้าวที่บ้านของเสี่ยวไป๋ จึงได้เม้มริมฝีปากบาง จากนั้นพูดว่า:“วันนี้เหรอครับ? เกรงว่าคงจะไม่ได้ครับ”

“ไม่ได้ยังไง?”เหลียงหย่าเหอค่อนข้างไม่พอใจในทันที:“แกไม่ให้แม่พาเสี่ยวไป๋ออกไปใช่มั้ย? เซียวซู่แกไม่คิดจะอยู่กับเสี่ยวไป๋ในระยะยาวใช่หรือเปล่า? แม่จะบอกแกให้นะลูกชาย แกเอาครั้งแรกของคนอื่นไปเชียวนะ ถ้าแกกล้าไม่รับผิดชอบ ฉันกับพ่อของแกตีขาแกหักแน่”

เซียวซู่หนังตากระตุก ริมฝีปากก็อดกระตุกไม่ได้

ทำไมถึงเอ่ยเรื่องนี้อีกแล้ว?

“แม่ครับ ต่อไปแม่อย่าเอ่ยเรื่องนี้เรื่อยเปื่อยนะครับ และอย่าเอ่ยเรื่อยเปื่อยต่อหน้าเสี่ยวไป๋นะครับ”

คิดไปคิดมา เซียวซู่รู้สึกตัวเองบอกทิศทางการไปของวันนี้หน่อยดีกว่า

“สำหรับสาเหตุที่วันนี้ไม่ให้เสี่ยวไป๋ไป เพราะพวกเรามีกิจกรรมอย่างอื่น ไปไม่ได้ครับ”

“กิจกรรมอย่างอื่น? กิจกรรมอะไร?”

เหลียงหย่าเหอฟังแล้วก็แปลกใจขึ้นมาทันที ถ้ากิจกรรมของลูกชายกับลูกสะใภ้สนุก งั้นเธอยังไปแช่ออนเซ็นกับยัยผู้หญิงที่มีภาระครอบครัวอยู่แล้วทำไม ไปกับลูกชายและลูกสะใภ้ไม่ดีกว่าเหรอ?

“วันนี้จะไปทานข้าวกับพ่อแม่ของเสี่ยวไป๋ที่บ้านเธอครับ”

เหลียงหย่าเหอฟังแล้วก็ระเบิดอารมณ์เลย

“อะไรนะ? จะไปพบพ่อแม่ของเสี่ยวไป๋แล้ว? ไอ้เด็กเวร ทำไมไม่บอกแม่ตั้งแต่แรก? แม่จะได้เตรียมตัว”

“เตรียมตัวอะไรครับ?”เซียวซู่อธิบายอย่างค่อนข้างจนปัญญา:“วันนี้คือผมกับเสี่ยวไป๋ไป ไม่ได้จัดเตรียมแม่กับพ่อครับ”

แต่ไม่ว่ายังไงเหลียงหย่าเหอก็ไม่เห็นด้วย หลังจากเตรียมตัวเสร็จก็ได้ตามไป

“เด็กคนนี้นี่รู้อะไรเนี่ย? ต่อไปแกกับเสี่ยวไป๋จะอยู่ด้วยกัน ไม่ช้าก็เร็วพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายก็ต้องเจอหน้ากัน ยิ่งไปกว่านั้นนิสัยแย่ๆอย่างแก ขืนให้แกไปคนเดียว ถึงเวลาแม่ของเสี่ยวไป๋ไม่ชอบแกจะทำยังไง? ไม่ได้ ฉันต้องรีบไปเตรียมตัว จากนั้นก็รีบไปพร้อมกับพ่อของแก”

“แต่ว่า.........”

เซียวซู่ยังอยากพูดอะไรต่อ เหลียงหย่าเหอก็ได้วางสายทิ้งแล้ว ในสายได้มีเสียงสัญญาณไม่ว่างก้องมา

เขาเก็บมือถือ ค่อนข้างเสียใจที่เมื่อกี๊บอกกับเหลียงหย่าเหอ เขาน่าจะปิดบังไว้อีกหน่อย ตามนิสัยของเหลียงหย่าเหอแล้ว ไม่แน่วันนี้ก็อาจจะคุยเรื่องแต่งงานกับแม่ของเสี่ยวไป๋ในโต๊ะอาหารเลย