บทที่1529 ต้องไปให้ได้เลยใช่ไหม

บทที่1529 ต้องไปให้ได้เลยใช่ไหม

หลังจากวันนั้น เซียวซู่ก็เหมือนรู้แล้วว่าตัวเองทำผิด จึงไม่เข้าไปกวนใจหรือสร้างความรำคาญให้เจียงเสี่ยวไป๋อีก ตอนที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขาจริงๆ เขาถึงจะปรากฏตัวให้เธอเห็น หลังจากช่วยงานเสร็จ เซียวซู่ก็จะเดินออกจากสายตาของเธอไปทันที

แตกต่างจากเซียวซู่คนก่อนที่คอยวนเวียนอยู่ข้างๆเธอไม่ห่างลิบลับ ในตอนแรกเสี่ยวไป๋ตกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเซียวซู่มาก เขาคงไม่ได้กลัวว่าเธอจะโกรธอีก ดังนั้นก็เลยไม่กล้าเข้าใกล้เธอหรอกใช่ไหม

แต่พอมาคิดดูดีๆ เจียงเสี่ยวไป๋คิดว่าเซียวซู่กำลังจะเปลี่ยนแผนใหม่เสียมากกว่า

ฮึ ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีไหน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่มีทางเปลี่ยนความคิดอย่างแน่นอน

เธอตัดสินใจแล้ว ว่าเธอจะขอจากไปสักพัก

แต่ช่วงหลายวันมานี้เธอกับลูกใกล้ชิดกันมาก และดูเหมือนว่าลูกจะติดเธอมากด้วย แล้วคำโบราณที่บอกไว้ว่าแม่ลูกสามารถอ่านใจกันออกไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

เพราะเธอมักจะรู้สึกว่าลูกจะรู้ว่าเธอจะจากไปแล้ว แววตาที่ลูกมองมาที่เธอจึงดูน่าสงสารมาก อีกทั้งยังทำตัวเป็นเด็กดีมากตอนอยู่กับเสี่ยวไป๋

เหมือนกำลังจะบอกว่า หนูจะเป็นเด็กดี อย่าทิ้งหนูไปจะได้ไหม

แต่อาจจะเป็นเจียงเสี่ยวไป๋คิดมากไปเองคนเดียว ในความเป็นจริงแล้วลูกเป็นเด็กดีมากอยู่แล้ว

บางครั้ง ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋อุ้มลูก แล้วแตะหรือหยิกแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะพูดอย่างอ่อนใจ “ถ้าหากให้ลูกเลือก ลูกจะเลือกพ่อ หรือว่าเลือกแม่นะ”

แน่นอนว่าทารกแรกเกิดยังไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้ เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเศร้า “แม่นี่โง่จริงๆเลย ทำไมถึงได้ถามคำถามแบบนี้กับลูกด้วยก็ไม่รู้ ตอนนี้ลูกยังฟังที่แม่พูดไม่ออกเลย แล้วจะตอบแม่ได้ยังไงกันจริงไหม”

พอพูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลูบศีรษะของลูก ตอนนี้ผมของลูกเธอยังขึ้นมาได้ไม่เยอะมาก แต่เส้นผมแต่ละเส้นก็นุ่มลื่นมาก พอได้ลูบครั้งหนึ่งก็อยากจะลูบครั้งที่สอง

“แม่ทำใจจากลูกไปไม่ได้จริงๆ ลูกคิดว่าถ้าแม่พาลูกไปด้วย พ่อของลูกจะโกรธแม่ไหม อีกอย่างถ้าหากแม่จะพาลูกไปด้วย เขาคงไม่ยอมให้แม่จากไปง่ายๆแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ ก่อนจะเอาแก้มของตัวเองแนบแก้มของลูก ก่อนที่จะมีหยดน้ำตาไหลลงมา

เธอเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน ก็ต้องแยกห่างกันแล้ว ก่อนหน้านี้เจียงเสี่ยวไป๋นึกว่าตัวเองจะทำได้ แต่พอได้อยู่ด้วยกัน เธอกลับพบว่าตัวเองยิ่งทำใจจากไปยากขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้น ก่อนหน้านี้ที่เธอไม่ยอมอุ้มลูกเลย ก็เพราะว่ากลัวจะจากไปไม่ได้ แต่วันนั้นเธอกลับใจอ่อนซะได้

ทั้งที่รู้ว่าเป็นแผนของบรรดาแม่ๆของเธอ แต่เธอก็เดินเข้าไปด้วยตัวเอง เพราะเธอเป็นแม่ของลูก

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ไม่นานเจียงเสี่ยวไป๋ก็อยู่เดือนจนครบ ทุกคนจึงไม่มีเหตุผลจะไม่ให้เธอออกไปข้างนอกแล้ว ช่วงนี้เจียงเสี่ยวไป๋จัดการเก็บของทุกอย่างไว้จนพร้อม

เธอซื้อของหลายๆอย่างไว้ให้ลูก เธอค้นหาข้อมูลทุกอย่างผ่านอินเตอร์เน็ต สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเตรียมของใช้ทุกอย่างให้ลูกใช้จนถึงอายุสิบแปดปี

เรื่องนี้เซียวซู่เองก็รู้เรื่อง แต่ช่วงนี้เขาเองก็คิดทบทวนอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะขัดขวางการตัดสินใจของเธอ

จนถึงตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เก็บกระเป๋าเรียบร้อย ซื้อตั๋วเครื่องบินเรียบร้อย แล้วเดินลากกระเป๋าเดินทางลงมาจากชั้นบน แล้วมาเจอเซียวซู่นั่งรออยู่ชั้นล่าง

ตอนที่เซียวซู่เห็นเธอเดินลากกระเป๋าเดินทางลงมา หัวใจของเขาเหมือนถูกทิ่มแทงด้วยมีดคม

ช่วงนี้เขาพยายามลดตัวตนของตัวเองลง ไม่เข้าไปรบกวนเธอ และหวังว่าจะใช้ช่วงเวลานี้ทำให้เธอใจเย็นลงได้

เขาคาดหวังอย่างสูง ว่าเธอจะสามารถคิดได้

แต่ความคาดหวังมันก็คือความคาดหวัง

เจียงเสี่ยวไป๋คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอเขา นี่เขาคิดจะมาขวางไม่ให้เธอจากไปอย่างนั้นเหรอ

“ต้องไปให้ได้เลยใช่ไหม”

สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจมากก็คือ เขาดูนิ่งสงบมาก ฟังไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกยังไง เหมือนเขาเตรียมทำใจไว้อยู่แล้ว

เขามีท่าทางนิ่งสงบมาก ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีกะจิตกะใจจะทะเลาะกับเขา จึงแค่พยักหน้า

“อืม”

เดิมทีเธอคิดว่าเซียวซู่จะโมโห แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะนิ่งสงบได้ถึงขนาดนี้ เขาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามต่อ “คุณซื้อเป็นตั๋วรถหรือว่าตั๋วเครื่องบิน เดี๋ยวผมไปส่ง”