บทที่1589 ปกป้องเธอ

บทที่1589 ปกป้องเธอ

“แล้วจะทำยังไงได้อีกล่ะ คงมีแต่แบบนี้แล้วล่ะ”

พูดจบ จงฉู่เฟิงก็พูดต่อว่า: “พวกเรากินก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยเอาไปให้เธอ ยังไงเธอก็ลงรถไม่ได้ ค่อยกินอีกทีก็ได้ ตอนนี้บนรถไม่หนาว พวกเรากินเสร็จแล้วค่อยว่ากันแล้วกัน”

พูดคุยกันอยู่ด้านนอก ยู่ฉือยี่ซูไปเอาน้ำเต้าหู้อุ่นๆจากเจ้าของร้านมายื่นให้ถางหยวนหยวนแล้ว

“ดื่มให้ร่างกายอบอุ่นนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่”

ถางหยวนหยวนรับมาแล้วดื่มเข้าไป รู้สึกอุณหภูมิกำลังพอดี ดีใจอย่างมาก พี่ชายดีจริงๆเลย

จงฉู่เฟิงอยากจะแสดงตัวดีๆ ไม่คิดว่ายู่ฉือยี่ซูจะแย่งโอกาสดีแบบนี้ไป ดังนั้นจึงไปเอาซาลาเปาที่ถางหยวนหยวนชอบมา จากนั้นก็แทรกเข้าระหว่างกลางของสองคน

“หยวนหยวน อย่ากินแต่น้ำเต้าหู้สิ น้ำเต้าหู้อย่างเดียวไม่อิ่มหรอก มา กินซาลาเปาก่อน”

ถางหยวนหยวนยื่นมือไปหยิบซาลาเปา กัดหนึ่งคำจากนั้นก็พูดว่า: “ขอบใจพี่ฉู่เฟิง!”

“ฮิๆ”

พอเห็นแก้มเธอป่องขึ้นมา จงฉู่เฟิงรู้สึกพอใจอย่างมาก

สาวน้อยคนนี้เลี้ยงง่ายจริงๆ กินอะไรก็หอมอร่อยไปหมด

เสียงของยู่ฉือยี่ซูดังขึ้นจากด้านหลัง

“ต้องรีบขนาดนี้เลยเหรอ?”

ได้ยินดังนี้ จงฉู่เฟิงก็หันไปพูดเสียงเบาว่า: “นายไม่เข้าใจหรอก ต้องแสดงตัวเร็วๆ นายไม่เคยชอบผู้หญิง นายไม่เข้าใจหรอก”

ยู่ฉือยี่ซูเม้มปาก มองถางหยวนหยวนทะลุจากไหล่ของจงฉู่เฟิง

เธอไร้เดียงสามากจริงๆ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ก็ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่าง เธอกระตือรือร้นกับการใช้ชีวิตมาก คนที่เห็นแล้วก็รู้สึกเธอใช้ชีวิตได้คุ้มค่ามาก

เขากับจงฉู่เฟิงรู้จักกันมานานหลายปี แม้จงฉู่เฟิงจะดีกับผู้หญิง แต่ก็มีระยะห่างพอสมควร มีเพียงถางหยวนหยวน เขาจำทุกความชอบและความคุ้นชินของเธอได้ดี

ขณะเดียวกันก็เคารพถางหยวนหยวน ไม่พูดว่าจะรีบจีบเธออะไรเลย

ความคิดแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับถางหยวนหยวนมาก

และเขา……เป็นแค่พี่ชาย ไม่ควรเข้าใกล้เธอมาก ไม่งั้นคนอื่นจะเก็บเอาไปนินทาได้

คิดถึงตรงนี้ ยู่ฉือยี่ซูก็ไม่พูดอะไรอีก สายตามองเธอร้านตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

นานมาก ถางหยวนหยวนยื่นซาลาเปามาให้เขา

“พี่ ทำไมไม่กินล่ะ?”

ยู่ฉือยี่ซูได้สติ

“พี่ไม่ชอบกินซาลาเปางั้นเหรอ?” ถางหยวนหยวนมองเขาด้วยดวงตากลมโตอย่างแปลกใจ

“ไม่ๆ” ยู่ฉือยี่ซูยื่นมือรับไว้ “ได้หมด”

“นี่ เธอไม่ต้องสนใจพี่ชายเธอหรอก เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่อดอาหารไม่กี่มื้อก็ไม่เป็นไรหรอก” จงฉู่เฟิงเรียกถางหยวนหยวนกลับไปอีก “น้ำเต้าหู้เธอเย็นหรือยัง ให้พี่ฉู่เฟิงไปตักมาให้เธอใหม่ไหม?”

“ได้เลย”

อานเชี่ยนนั่งอยู่บนรถ มองดูด้านนอกสามคนนั้นที่กินน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋อย่างเอร็ดอร่อย ทนไม่ได้มองบนไปหลายครั้ง

ถางหยวนหยวนยัยบ้านนอกนั้นก็ช่างเถอะ ทำไมผู้ชายสองคนนั้นก็เป็นแบบนี้ล่ะ? พวกเขาเห็นในร้านมีแต่คนอะไรนั่งอยู่ไหม? ทำเอาเธอโมโหมากจริงๆ!

นึกถึงตรงนี้ อานเชี่ยนก็โกรธจนอยากจะฟาดรถ แต่นี่ไม่ใช่รถของเธอ พังแล้วจะบอกยังไงล่ะ ทำได้แค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบ่น