บทที่1590 หมู่บ้านหิมะ

บทที่1590 หมู่บ้านหิมะ

เธอยิ้มอย่างไร้เดียงสา ดวงตาสว่างไม่มีความคิดอื่นเลย

อานเชี่ยนรู้สึกสับสนขึ้นมา

เธอด่าถางหยวนหยวนในกรุ๊ปวีแชทว่าเป็นยัยบ้านนอก ยังด่าว่าเป็นยัยอ้วนอีก ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังกินของชั้นต่ำแบบนี้อีก

แต่เธอกลับถามตัวเองอย่างไร้เดียงสาว่าอร่อยไหม ท่าทางเหมือนไม่รู้อะไรเลย ทำให้อานเชี่ยนรู้สึกโมโห

ถางหยวนหยวนเป็นแบบนี้ทำเอาตัวเองเหมือนผู้ร้ายเลย

คนก็แบบนี้ พอเธอเริ่มจุกจิก อีกฝ่ายถ้าเหมือนกับเธอ ทั้งสองฝ่ายก็จะจุกจิกกันไปตลอด สุดท้ายอาจจะสูญเสียตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นภาพลักษณ์ก็จะหายไปอีก

แต่ถ้าอีกฝ่ายเลือกที่จะใจกว้างกับคนอื่น อีกฝ่ายก็จะทำต่อไปไม่ได้

อานเชี่ยนกระตุกมุมปาก จากนั้นก็พยักหน้า

“อืม ไม่เลวเลย”

ถางหยวนหยวนรีบยิ้มกว้างเหมือนเด็ก

“พี่ฉู่เฟิงบอกว่าเธอไม่ชอบกินพวกนี้ ฉันไม่เชื่อ ฉันบอกกับพี่ฉู่เฟิงว่าเธอต้องชอบแน่”

ได้ยินแล้ว อานเชี่ยนก็มองจงฉู่เฟิง พี่ชายขยะแบบนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อกี้พูดเรื่องไม่ดีตัวเองไปมากเท่าไหร่ ดังนั้นเธอก็บอกไปว่า: “พี่ชายฉันไม่เคยพูดความจริงหรอก ตั้งแต่เด็กเขาก็จิกกัดฉันมาตลอด ดังนั้นเขาพูดเรื่องอะไรเกี่ยวกับฉัน เธอจะเชื่อไม่ได้เด็ดขาด”

“จิกกัดเธอตั้งแต่เด็ก? ทำไมล่ะ?” ถางหยวนหยวนไม่เข้าใจ “พี่ชายต้องทำดีกับน้องสาวไม่ใช่เหรอ?”

ก็เหมือนกับที่พี่ชายกับเธอ เขาเอ็นดูแลเธอมาตลอด

“ใช่ ฉันก็คิดว่าพี่ชายควรจะทำดีกับน้องสาว เพราะยังไงก็เป็นพี่ชาย ขอโทษสิ?”

อานเชี่ยนมองจงฉู่เฟิง ตั้งใจพูดให้เขาได้ยิน

จงฉู่เฟิงหัวเราะ “ให้ฉันทำดีกับเธอ? ก็ได้ ต่อไปเห็นฉันเธอก็ต้องเรียกฉันว่าพี่ ทุกครั้งเห็นฉันเธอก็เรียกชื่อฉันตลอดเลย เธอไม่คิดว่าฉันเป็นพี่ชายด้วยซ้ำ ฉันจะเอาเธอเป็นน้องสาวทำไม?”

สำหรับอานเชี่ยน จงฉู่เฟิงไม่ชอบมาตลอด ถ้าไม่ใช่ครั้งนี้ที่แม่เธอพูดกับเขาว่า น้ามีลูกสาวแค่คนเดียว อายุก็น้อยกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ปีใหม่ ถ้าไม่ตกลงละก็ สองบ้านอาจจะมีช่องว่างระหว่างกันก็ได้

จากนั้นจงฉู่เฟิงก็คิด น้าเขาก็ยังดีอยู่ ดังนั้นจริงตอบตกลง

แต่เขาคิดไม่ออกว่า น้าเขาที่เป็นคนดีแบบนี้ ทำไมถึงสอนลูกสาวที่ไร้มารยาทแบบนี้ออกมา ไม่เป็นที่รักของคนอื่นเลยจริงๆ

ไม่เหมือนกับถางหยวนหยวน

จงฉู่เฟิงนึกถึงภาพครั้งแรกที่ตัวเองเจอกับถางหยวนหยวน

ตอนนั้นเขากับยู่ฉือยี่ซูเป็นเพื่อนกันแล้ว ไปเป็นแขกบ้านเขาครั้งแรก จากนั้นสาวน้อยคนนี้ก็นั่งบนโซฟา บนโต๊ะทางขวามือของเธอเป็นขนมทั้งหมด และเธอกำลังกินมาร์ชเมลโลอยู่ ท่าทางนั้นดูจะตั้งใจกินมาก

นั่นเป็นครั้งแรกที่จงฉู่เฟิงเห็น มีคนตั้งใจกินขนาดนั้น เหมือนจะเคารพต่อการกินมาก

ในมือเธอถือของกินไว้ เหมือนไม่ใช่มาร์ชเมลโล แต่เป็นของรักของหวง เธอกัดกินแต่ละคำ กินด้วยดวงตาที่เปล่งประกายแวววาว

แค่พริบตาเดียว จงฉู่เฟิงห็จดจำท่าทีของเธอไว้ก้นบึ้งหัวใจแล้ว

ต่อมาสาวน้อยเรียกเขาพี่ฉู่เฟิง จงฉู่เฟิงก็แทบจะละลายไปเลย ใบหูเขาแดงก่ำ จากนั้นผ่านไปหลายปี

ถางหยวนหยวนยังคงเป็นถางหยวนหยวน เธอยังเหมือนครั้งแรกที่เจอ ยังคงความไร้เดียงสาไว้อย่างเดิม