บทที่1597 ทะเลาะ

บทที่1597 ทะเลาะ

หลังจากนั้นถางหยวนหยวนก็มองไปทางยู่ฉือยี่ซู แล้วคล้องแขนเขาไว้ ก่อนจะพูด “พี่ชายคะ พวกเราไปกันเถอะค่ะ”

ยู่ฉือยี่ซูมองไปทางอานเชี่ยนเล็กน้อย เห็นได้ชัดถึงท่าทางที่เปลี่ยนไปของถางหยวนหยวน

“ได้ ลงไปข้างล่างกัน”

หลังจากทั้งสองคนเดินลงไป อานเชี่ยนก็พูดอย่างไม่พอใจ “ให้ฉันขอโทษเธอ แล้วดูท่าทางของเธอสิ”

“ท่าทางอะไร” จงฉู่เฟิงมองไปที่เธอ “คำพูดพวกนั้นถ้ายังกล้าพูดต่อหน้าพี่อีก พี่คงจะตบหน้าเธอไปแล้ว เธอเชื่อหรือไม่เชื่อ”

“จงฉู่เฟิง？”

จงฉู่เฟิงไม่สนใจเธออีก เขาเดินลงด้านล่าง ทิ้งให้อานเชี่ยนยืนกัดฟันกรอด แล้วเดินตามลงไปทันที

เจ้าของบ้านพักเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว มีหลายเมนูมาก พอเห็นถางหยวนหยวนเธอก็รีบกวักมือเรียกเธอทันที

ถางหยวนหยวนเป็นเด็กที่มีมารยาทมาก เธอจึงกล่าวทักทาย “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณน้า”

“อรุณสวัสดิ์จ๊ะ เธอคืนหลับสบายหรือเปล่า”

พอพูดจบ เธอก็พบว่าเด็กสาวตรงหน้าตาบวมแดงเล็กน้อย แต่ดูไปแล้วไม่เหมือนมีปัญหา เธอจึงไม่ได้ถามอะไรมาก

“หลับสบายดีค่ะ ในห้องอบอุ่นมากด้วย”

“ปากหวานจริงๆเด็กคนนี้ รีบมากินข้าวเช้าเถอะ”

อาหารเช้าถูกจัดไว้เต็มโต๊ะ ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นเมนูที่เธอชอบทั้งนั้น เจ้าของบ้านพักยกข้าวต้มให้เธอ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ

“พี่ชายของเขาส่งเมนูอาหารมาให้น้าโดยเฉพาะเลยนะ”

พอได้ยินอย่างนั้น ถางหยวนหยวนก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าตกตะลึง “จริงเหรอคะ”

เธอหันไปมองทางยู่ฉือยี่ซู เขาตักข้าวต้มเข้าปาก “มองอะไร ยังไม่รีบกันอีก” พอดีกับที่จงฉู่เฟิงกับอานเชี่ยนลงมาพอดี ทั้งสองคนมองหาเก้าอี้ว่างเพื่อจะนั่ง แต่ผลสุดท้ายยังไม่ทันจะได้นั่งลง เธอก็ถูก จงฉู่เฟิงลากไปเสียไกล “มานั่งตรงนี้”

อานเชี่ยนโมโหจนแทบบ้า อีกทั้งยังอยากจะตีเขาให้ตาย

ที่จริงแล้วถางหยวนหยวนเองก็ไม่อยากนั่งกินข้าวกับอานเชี่ยนเช่นกัน ถึงแม้เธอจะเห็นแก่หน้าของจงฉู่เฟิงยอมยกโทษให้ให้เธอ แต่สิ่งที่เธอพูดเมื่อวานเธอไม่โอเคจริงๆ

ตอนนี้ถ้าเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า เธอคงจะอารมณ์เสียขึ้นมาทันที

แต่เธอยังไม่อยากแสดงออกมา เธอจึงหยิบขนมปังมากัดกินช้าๆ

ในขนมปังสอดไส้ไว้จนเต็ม พอกัดกินก็ได้รับรสชาติเต็มๆคำ ถางหยวนหยวนรู้สึกได้ถึงความหอมหวน อร่อยจนเธอแทบอยากจะร้องไห้

ฮือๆ ฝีมือการทำอาหารของเจ้าของบ้านพักดีเกินไปแล้ว เธอจะต้องกินเพิ่มอีกสองสามชิ้น

“กินช้าๆ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”

ยู่ฉือยี่ซูวางชามข้าวต้มลงบนมือของถางหยวนหยวน “กินข้าวต้มด้วย”

“ขอบคุณค่ะพี่ชาย”

จงฉู่เฟิงมองท่าทางของเธอ แล้วอดที่จะหัวเราะเธอไม่ได้ “น้องอ้วน กินช้าๆก็ได้ ไม่มีใครแย่งเราสักหน่อย ถ้าน้องชอบกิน พี่ฉู่เฟิงเอาส่วนของพี่ให้เธอด้วย”

พอได้ยินแบบนั้น อานเชี่ยนเองก็อยากแสดงตัวตนของตัวเอง จึงยื่นส่วนของเธอให้ถางหยวนหยวนด้วย

“ยังมีส่วนของพี่ด้วย พี่ให้”

ไม่ให้เธอยังดี พอขนมปังของทั้งสองคนมาวางไว้ตรงหน้า เธอมองไปทางอานเชี่ยนที่หุ่นผอมเพรียว เธอก็นึกถึงคำพูดที่อีกฝ่ายพูดเมื่อคืน จึงหมดอารมณ์จะกินข้าวไปทันทีเลย

เธอส่ายหน้าไปมา “ไม่ต้องแล้วค่ะ พวกคุณกินเองเถอะ”