บทที่1596 พูดแล้วรักษาคำพูดด้วย

บทที่1596 พูดแล้วรักษาคำพูดด้วย

ตลอดทั้งคืน ถางหยวนหยวนนอนหลับไม่ค่อยสนิท เธอฝันเห็นเรื่องราวหลายเรื่อง สับสนวุ่นวายไปหมด ทั้งคำพูดเย้าเย้ยถากถางของอานเชี่ยน และคำพูดปลอบใจของจงฉู่เฟิง

เหตุการณ์หลังจากนั้น ก็คือคำพูดที่ผู้อ่านบอกกับตนเอง

สุดท้ายก็เป็นยู่ฉือยี่ซู เขายืนอยู่ตรงนั้น ยืนมองเธอนิ่ง ด้วยสายตาเอ็นดู ไม่มีสายตาอื่นแอบแฝง ก่อนจะยื่นมือมาทางเธอ

“หยวนหยวน。”

หลังจากนั้นถางหยวนหยวนก็วิ่งเข้าไปหาเธอโดยไม่สนใจอะไรอีก แต่ยังไม่ทันที่จะถึงอ้อมกอดของเขา ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

พี่ชายหายไปแล้ว กลายเป็นใบหน้าของคนแปลกหน้า มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง แต่ละคนใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองมาที่เธอ

“ดูยัยอ้วนนี่สิ หน้าตาก็น่าเกลียด แต่กลับชอบฝันกลางวัน คิดจะจีบเจ้าชายอีก ไม่ส่องกระจกดูซะบ้าง”

“พระเจ้า หุ่นของเธอนี่ทับคนตายได้เลยล่ะมั้ง ยังคิดจะจีบคนอื่นอีก”

“อยากจะบ้าตาย ผู้หญิงอ้วนสมัยนี้ใจกล้าถึงขนาดนี้เลยเหรอ ปกติไม่เคยส่งกระจกมองตัวเองเลยหรือไง”

คำพูดแต่ละประโยคกรีดแทงเข้าไปในหัวใจของเธอเต็มๆ

ถางหยวนหยวนทรมานเป็นอย่างมาก เธอส่ายหน้าไปด้วยร้องไห้ไปด้วย “ไม่นะ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะ”

เธอที่กำลังฝันร้ายหารู้ไม่ว่าตอนนี้ยู่ฉือยี่ซูได้นั่งอยู่ข้างเตียงเธอเป็นที่เรียบร้อย พอเห็นเธอพึมพำและร้องไห้ไปด้วย เขาก็ขมวดคิ้วแน่น

เดิมทีเขาคิดจะมาปลุกเธอตื่น แต่ผลสุดท้ายปลุกเธออยู่ตั้งนาน เธอกลับไม่ยอมตื่น ยู่ฉือยี่ซูกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจึงรีบเปิดประตูเข้าไปดู กลับได้ยินเสียงตะโกนของถางหยวนหยวนขึ้นมาซะก่อน

เขาเพิ่งจะเดินมานั่งลง ถางหยวนหยวนก็เริ่มร้องไห้ และดูเหมือนจะเสียใจมากด้วย

กำลังฝันร้ายอยู่เหรอ

ยู่ฉือยี่ซูยื่นมือไปวางไว้บนหน้าผากของเธอ พบว่าเธอมีไข้เล็กน้อย เขาจึงตบหน้าเธอเบาๆ “หยวนหยวน หยวนหยวน”

“ไม่ ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ...” ถางหยวนหยวนยังคงร้องไห้ไม่หยุด

ยู่ฉือยี่ซูได้แต่เรียกชื่อเธอ แล้วปลอบประโลมเธอไปด้วย “อย่าร้อง น้องไม่ผิด พี่ชายอยู่ตรงนี้แล้ว อย่าร้องนะเด็กดี”

ถางหยวนหยวนที่กำลังฝันร้ายคว้าแขนเขาไปกอดไว้ แล้วท่าทางสงบลง หลังจากนั้นเธอก็ขยับตัวเข้าใกล้ แล้วพึมพำออกมาเบาๆ “พี่ชายคะ”

ยู่ฉือยี่ซูใจอ่อนไปทันที

เด็กผู้หญิงคนนี้ โตแล้วเหรอ ทำไมตั้งแต่เล็กจนโตถึงได้หน้าตาไม่เปลี่ยนไปเลย ถ้าผ่านไปอีกหนึ่งปี เธอก็จะบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่กลับยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย บริสุทธิ์ไร้เดียงสาอย่างน่าเป็นห่วง

เสี่ยวโต้วหยายังเข้าใจกว่าเธอซะอีก

พอคิดถึงตรงนี้ ยู่ฉือยี่ซูก็ห่มผ้าห่มให้เธอ แล้วดึงแขนตัวเองกลับมา แต่ถางหยวนหยวนกลับตกใจ จนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าของยู่ฉือยี่ซูเลย

“พี่ชายคะ” ถางหยวนหยวนนึกว่าตัวเองมองผิดไป ไม่อย่างนั้นทำไมพอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นหน้าเขาเลยล่ะ

“อืม” ยู่ฉือยี่ซูยื่นมือไปดีดหน้าผากเธอเบาๆ “ในที่สุดก็ตื่นนอนได้สักทีนะ”

หลังจากดีดหน้าผากแล้ว พบว่าขอบตาของเธอยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ แววตาของเธอจึงเคร่งขรึม แล้วเอ่ยถามเสียงทุ้ม “ฝันร้ายหรือไงเรา”

ถางหยวนหยวนเพิ่งจะรู้สึกได้ว่าตัวเองมีน้ำตา เธอรีบลุกขึ้นนั่ง แล้วลูบหน้าตัวเอง แล้วพบว่ามันเปียกไปด้วยคราบน้ำตา

“เอ๊ะ ทำไมหนูถึงร้องไห้ล่ะ”

“บ๊องจริงๆเลย ตัวเองร้องไห้ก็ไม่รู้”

ถางหยวนหยวนส่ายหน้า “ครั้งที่แล้วก็เป็นอย่างนี้ ทำไมหนูถึงได้ร้องไห้กันนะ ขอโทษด้วยนะคะพี่ชาย หนูเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ที่จริงแล้วหนูไม่ได้เสียใจนะคะ”

。

ยู่ฉือยี่ซูกับเธอโตมาด้วยกัน เธอเป็นคนที่อ่อนไหวมาก ถางหยวนหยวนเป็นเด็กดีมาตลอด นิสัยค่อนข้างขี้ขลาด จึงไม่ค่อยกล้าทำอะไรไม่ดีกับคนอื่น หรือพูดอะไรทำร้ายจิตใจคนอื่นด้วย