บทที่1651 ของขวัญผู้ใหญ่

บทที่1651 ของขวัญผู้ใหญ่

ดีหรือไม่พอคำพูดนั้นถูกยู่ฉือยี่ซูลากเสียงยาวแล้ว ถางหยวนหยวนที่ฟังแล้วก็ต้องหน้าแดงระเรื่อ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่พึ่งจะบรรลุนิติภาวะ ยังอ่อนวัยอยู่ จะทนไหวกับคำพูดแบบนี้ของยู่ฉือยี่ซูได้ยังไงกัน?

เธอชักมือกลับมาอย่างเขินอาย เบนสายตาไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับยู่ฉือยี่ซูเลย

ยู่ฉือยี่ซูชะงัก พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป เขาปกปิดความรู้สึกแปลกๆและขับรถต่อไป

“วันนี้ไปไหนดี?”

คำถามปกติ ตั้งแต่เล็กจนโตก็เป็นแบบนี้ตลอด ไม่ว่าจะไปกินของอร่อยหรือไปเล่นที่ไหน เขาก็จะถามความเห็นของถางหยวนหยวนก่อน และถางหยวนหยวนก็ไม่เรื่องมากและมีความเห็นตลอด บอกสถานที่ที่อยากไปหรือของอร่อยเสมอ นอกเสียจากว่ากำลังคิดมากหรือตามไม่ทัน

ก็เหมือนกับตอนนี้ มือของเธอไปแตะโดนยู่ฉือยี่ซูอย่างไม่ทันระวัง และยังถูกเขาถามแบบนั้นอีก สาวน้อยเขินไม่ไหว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ สมองคิดแต่เรื่องต่างๆนานา

ดังนั้นตอนนี้เธอไม่มีความเห็นอะไรเลย จึงตอบไปว่า: “ได้หมดค่ะ”

ยู่ฉือยี่ซูเบนสายตามองเธอ ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะยังไงสาวน้อยกอดเอวเขาร้องไห้หนักขนาดนั้น ตอนเขาไปเอารถยังขับเร็วขึ้น กลัวว่าเธอจะอยู่คนเดียวนานแล้วไม่สบายใจ

แต่ว่า ตอนเขากลับมาก็เห็นสาวน้อยกำลังเงยหน้าขึ้นกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา

ท่าทางนั้นเห็นแล้วก็ทำเอาเขาเจ็บปวดหัวใจ

เขาไม่อยากพูดเปิดโปงเธอ จอดรถไว้ที่เดิมเสร็จแล้ว เห็นเธอสงบสติอารมณ์ได้แล้วถึงขับรถไปรับเธอตรงหน้า

ดังนั้นยู่ฉือยี่ซูไม่ได้ถามอะไรต่อ ตอนที่ขับรถก็ไม่ลืมคุยกับเธอ เดี๋ยวเงียบเกินไปอาจจะทำให้เธอคิดมากอีก

“เธอไม่ถามหน่อยเหรอว่าวันเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนี้ ฉันจะให้ของขวัญอะไรกับเธอน่ะ?”

ได้ยินดังนั้น ถางหยวนหยวนก็หันไปมอง “ของขวัญ? อ๊ะ เกือบลืมเลย วันนี้นอกจากจะเป็นวันผู้ใหญ่แล้วยังเป็นวันเกิดของฉันอีก พี่คะ งั้นพี่ต้องเตรียมของขวัญสองชิ้นเลยสิ?”

ปีก่อนของขวัญจากพี่ชายไม่เคยขาด ปีนี้จะต้องมีแน่นอน

“สองชิ้น?” ยู่ฉือยี่ซูหัวเราะ “ยัยหนูโลภมากจริงเลยนะ วันเกิดกับวันเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่วันเดียวกัน?”

“วันเดียวกันแล้วยังไง? แม้จะเป็นวันเดียวกัน แต่ทุกปีฉันก็จัดงานวันเกิดตลอด แต่วันเป็นผู้ใหญ่เป็นวันเดียวที่จะเกิดขึ้นในชีวิตฉันเลยนะ! พี่คะ พี่ไม่ได้เตรียมไว้สองชิ้นเหรอ?”

ยู่ฉือยี่ซูไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ และพูดหยอกเล่นว่า: “ตอนแรกคิดว่าสองงานรวมกันเลย ให้ชิ้นเดียวพอแล้ว จะได้ประหยัดไปอีกไงล่ะ”

ได้ยินดังนั้น ถางหยวนหยวนก็โกรธมาก “พี่ชายขี้เหนียวจริงๆเลย!”

ยู่ฉือยี่ซูหัวเราะ เสียงหัวเราะไพเราะน่าฟัง

ถางหยวนหยวนไอกระแอม: “พอแล้ว ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ที่จริงพี่ก็พูดถูก วันเกิดกับวันผู้ใหญ่ตรงกัน ทุกคนก็ส่งกันแค่ชิ้นเดียว ก็ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดหมดเลยแล้วกัน”

พูดจบ ถางหยวนหยวนก็คิดอะไรได้ “ใช่สิพี่คะ พี่ฉู่เฟิงวันนี้ไม่มาเหรอคะ?”

เธอรู้สึกแปลกใจและเสียดายไปพร้อมๆกัน เพราะยังไงเธอกับพี่ฉู่เฟิงก็คุยกันได้ดี ก่อนหน้านี้เชิญเขามา ตอนนั้นพี่ฉู่เฟิงยังบอกว่าจะมาอยู่เลย

ได้ยินชื่อจงฉู่เฟิง รอยยิ้มบนใบหน้ายู่ฉือยี่ซูก็หายไปเล็กน้อย เขาตอบเสียงเรียบว่า: “เขามีธุระอื่นต้องทำน่ะ ของขวัญเลยฝากฉันส่งให้เธอแทน”

ถางหยวนหยวน: “ธุระอื่น? เรื่องอะไรเร่งด่วนขนาดนี้เลยเหรอคะ? ขนาดงานวันผู้ใหญ่ของหยวนหยวนก็ยังไม่มา ทั้งชีวิตก็มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว เสียดายจัง”

เสียดายก็จริง แต่โชคชะตาก็เป็นแบบนี้แหละ

“โชคดีที่พี่ชายอยู่กับหยวนหยวนด้วย”

ตอนที่พูด ถางหยวนหยวนยังรู้สึกบีบหัวใจ โชคดีที่มีพี่ชายอยู่

ได้ยินดังนี้ ยู่ฉือยี่ซูก็ชะงัก และยิ้มแห้ง: “ทำไมเธอพูดเหมือนพี่ไม่มีค่าเลยล่ะ? โชคดีงั้นเหรอ?”

“พี่คะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”

ตลอดทาง ทั้งสองพูดกันไม่ขาดสาย น่าจะเป็นยู่ฉือยี่ซูพูดหนึ่งคำ ถางหยวนหยวนก็พูดตอบแบบนี้ไปเรื่อยๆ