บทที่1652 ม้าหมุน

บทที่1652 ม้าหมุน

เธอรีบพูดห้ามเขา

“พี่คะ ไหนบอกว่าสีฟ้าเป็นของพี่ฉู่เฟิงไงล่ะ?”

ยู่ฉือยี่ซูหยุดมือลง และพูดว่า: “ใช่”

สุดท้ายแม้เขาจะพูดว่าใช่ แต่ท่าทางกลับไม่เปลี่ยนไป ยังคงแกะกล่องสีม่วงอยู่ดี ถางหยวนหยวนเม้มปาก เงยหน้าขึ้นมองยู่ฉือยี่ซู

สักพัก เธอก็มองเขาต่อ

ยู่ฉือยี่ซูพูดอย่างใจเย็นว่า: “แกะก็แกะแล้ว ยังจะเปลี่ยนอีกเหรอ? แกะอันนี้ก่อน เดี๋ยวค่อยแกะของจงฉู่เฟิง”

ถางหยวนหยวนไม่ตอบ กะพริบตาครั้งหนึ่ง เธอรู้สึกแปลกใจอย่างมาก รู้สึกเหมือนพี่ชายกำลังหึงเลย ไม่งั้นตอนเธอบอกว่าแกะของพี่ฉู่เฟิงก่อนแต่ก็ไปแกะของตัวเองก่อนเฉยเลย

แต่ถ้าหึงละก็ งั้นเขาก็ไม่ต้องถามแล้วแกะเลยสิ

เฮ้อ ถางหยวนหยวนมึนหัวไปหมด คิดไม่ออกว่าเพราะอะไร

ยู่ฉือยี่ซูแกะของขวัญ และสังเกตสีหน้าของถางหยวนหยวนไปด้วย และถามเสียงเบาว่า: “ทำไมเหรอ แกะของพี่ก่อนไม่ได้หรือไง?”

ได้ยินดังนั้น ถางหยวนหยวนก็ส่ายหน้า

“ไม่นี่นะ แกะของใครก่อนก็ได้ค่ะ”

สีหน้าดูเหมือนจะไม่สนใจ แต่แท้จริงแล้วถางหยวนหยวนอยากจะแกะของขวัญพี่ชายสุดท้ายมากกว่า เพราะยังไงเซอร์ไพรส์ยังอยู่ข้างหลังนี่นา

แต่ไม่คิดว่าพี่ชายจะแกะของตัวเองก่อน

ไม่นาน ยู่ฉือยี่ซูก็แกะของขวัญของตัวเองเสร็จแล้ว

“ว้าว สวยจัง!”

ถางหยวนหยวนยื่นมือไปรับอย่างระมัดระวัง

“พี่คะ พี่ต่อเองเหรอ?”

ยู่ฉือยี่ซูให้บ้านสวนสไตล์โบราณกับเธอ เขาจำได้ว่าสาวน้อยชอบแชร์ของพวกนี้ในกลุ่มเพื่อนบ่อยๆ พูดว่าบ้านที่คนอื่นต่อสวยมาก แต่ในเว็บก็ต่างขายให้กับคนที่ต่อได้เสียมากกว่า เธอชอบดูและไม่อยากซื้อ

ดังนั้นยู่ฉือยี่ซูจึงลองวิจัยดู และซื้อมันมา

“อืม” ยู่ฉือยี่ซูพยักหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน ตอนนี้เห็นสาวน้อยชอบขนาดนี้ เขาก็พอใจแล้วล่ะ

“ต่อนานแค่ไหนคะพี่?”

“ไม่นานหรอก แค่ไม่กี่คืนเอง”

ไม่กี่คืน……

ถางหยวนหยวนรีบหันไปมองยู่ฉือยี่ซู จ้องมองดวงตาของเขา อยากดูว่ามีรอยคล้ำใต้ตาไหม

ยู่ฉือยี่ซูไม่รู้ว่าเธออยากทำอะไร?

ยิ้มแห้งพูดว่า: “ไม่ใช่กี่คืนนี้ เธอคิดว่าพี่จะทำได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

พูดมาก็ใช่ ด้วยนิสัยของยู่ฉือยี่ซูแล้ว ไม่เคยทำเรื่องที่ตัดสินใจกะทันหัน แม้จะกะทันหัน ด้วยความฉลาดของเขาแล้ว ไม่มีทางที่จะทำให้ตัวเองต้องลำบากแน่นอน

“สุขสันต์วันเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนะ” ยู่ฉือยี่ซูลูบหัวของเธอเบาๆ “ชอบไหม?”

“ชอบสิ! ชอบอยู่แล้ว!” ถางหยวนหยวนชอบอย่างมาก อยากจะดูอย่างละเอียดดีๆ แต่ตอนนี้อยู่ด้านนอก เธอกลัวว่าเดี๋ยวจะตกแล้วเสียได้ จะทำให้ความพยายามของพี่ชายสูญเปล่าเอา จึงพูดเสียงเบาว่า: “พี่คะ เดี๋ยวใส่ไว้ในกล่องเหมือนเดิมดีกว่า ไม่งั้นก็เอาไว้เบาะนั่งหลัง เดี๋ยวจะทำเสียเอา”

ยู่ฉือยี่ซู: “เสียแล้วฉันค่อยต่อใหม่ให้เธอ”

“ไม่ได้” ถางหยวนหยวนรีบส่ายหน้า: “นี่เป็นของขวัญผู้ใหญ่ที่พี่ส่งให้ฉัน จะทำเสียไม่ได้เชียว”

“ต่ออีกอันก็ไม่ได้เหรอ?”

“ต่ออีกอันก็ไม่เหมือนกันน่ะสิ ความหมายไม่เหมือนกันแล้ว”