บทที่1654 สาวน้อยของพวกเรา

บทที่1654 สาวน้อยของพวกเรา

“บอกให้เธอปิดตาก็ปิดเลย ต่อไปโจรบอกให้เธอไปกับเขา เธอจะไปหรือเปล่าเนี้ย?”

น้ำเสียงหยอกล้อดังขึ้น ถางหยวนหยวนอึ้ง อยากจะลืมตาขึ้นมา สุดท้ายก็ได้ยินยู่ฉือยี่ซูพูดว่า: “อย่าขยับ อย่าเปิดตาเชียวนะ”

ถางหยวนหยวนเม้มปากแดงของตัวเอง และถามอย่างระวังว่า: “พี่คะ พี่จะทำอะไรกันแน่?”

เพราะตอนนี้อยู่ข้างบน ตอนที่ถางหยวนหยวนหลับตา รู้สึกได้ว่าตัวเบาลง และตื่นเต้นมาก แต่พอเธอถามแล้วยู่ฉือยี่ซูก็ไม่ได้ตอบเธอ รอบข้างมีเสียงดังรบกวน เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นสวนสนุก มีเสียงดังก็เป็นเรื่องปกติ ดังนั้นถางหยวนหยวนไม่ได้ยินเสียงสูดหายใจของยู่ฉือยี่ซูเลย

ทันใดนั้น ถางหยวนหยวนก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอบอุ่นที่โปรยเข้ามา

เธอตกใจ นึกถึงคำพูดที่เมื่อกี้พี่ชายบอกกับตัวเอง

“อยากรู้ไหมว่าในตอนที่ชิงช้าสวรรค์ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดหลับตาแล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

หรือว่า……

ถางหยวนหยวนจับโทรศัพท์ในมือแน่น ตื่นเต้นอย่างหนัก หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

รู้สึกเย็นวาบตรงคอ ถางหยวนหยวนรีบลืมตาขึ้นมา เห็นมือของยู่ฉือยี่ซูชักกลับไปพอดี

มีสร้อยอยู่บนคอหนึ่งเส้น เพราะเป็นสร้อยที่พอดีกับคอ ดังนั้นเธอก้มหน้าลงไปจึงมองไม่เห็นว่าสร้อยมีหน้าตายังไงบ้าง และลืมไปแล้วว่าในมือตัวเองมีโทรศัพท์อยู่

“พี่คะ?”

“ดูสิ ชอบหรือเปล่า?”

ถางหยวนหยวนถึงนึกได้ว่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูได้ เธอหยิบขึ้นมามองตัวเองในจอ เห็นบนคอตัวเองมีสร้อยที่เป็นสีโทนเย็น และมีความแฟชั่นมาก ที่สำคัญคือพระจันทร์ ด้านข้างยังมีดาวเจ็ดดวง พอดีกับตรงกระดูกไหปลาร้าพอดี

ชิงช้าสวรรค์หมุนลงช้าๆ

เสียงของยู่ฉือยี่ซูอ่อนโยนและลึกซึ้ง

“ขอให้สาวน้อยของฉัน มีความสุขมากๆในวันเกิดนะ”

ในตอนนั้นเอง เหมือนมีพลุหลากสีมากมายแตกอยู่ในหัวของถางหยวนหยวน สีสันสวยงาม เต็มบนท้องฟ้าทำเอาใบหน้าของสาวน้อยแดงระเรื่อ

ถางหยวนหยวนคิดว่า ต่อไปไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน หรืออยู่กับใคร มีอายุเท่าไหร่แล้ว ถึงแก่ ถึงตาย ก็จะไม่มีวันลืมภาพความทรงจำนาทีนี้เลย

คนที่ตัวเองชอบให้ของขวัญตัวเองบนชิงช้าสวรรค์ และยังพูดอวยพรวันเกิดให้อีก

ปมก่อนหน้านี้ที่นั่งชิงช้าสวรรค์ก็ได้หายไปในพริบตา

“พี่คะ ไหนว่ามีของขวัญแค่ชิ้นเดียวไง?” ถางหยวนหยวนอยากจะจับสร้อย และควบคุมความใจร้อนของตัวเองไม่อยู่ จึงกัดปากตัวเองถามเขา

“วันเกิดของเธอ จะขาดคำอวยพรในทุกปีของฉันได้ยังไงล่ะ?”

ถางหยวนหยวนกะพริบตา ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นโผล่เข้าไปจุ๊บหน้าผากยู่ฉือยี่ซูหนึ่งที

ยู่ฉือยี่ซูในตอนแรกยังยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูอยู่นั้น เพราะการกระทำนี้ทำเอาเขาชะงักค้างไปทันที

สักพัก สายตาเขาก็มืดมนลง

และสาวน้อยเพราะจูบนี้ทำเอาเธออายจนหูแดงไปหมด พอนั่งลงแล้วก็หันหลังให้เขา ไม่ได้พูดกับยู่ฉือยี่ซูอีก

พอชิงช้าสวรรค์ลงมาและหยุดลง ถางหยวนหยวนก็ออกไปก่อน

ยู่ฉือยี่ซูเดินตามหลังของเธอ

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แสงไฟสลัวหลากสีของสวนสนุกก็สาดส่องไปทั่ว กระโปรงยาวของถางหยวนหยวนส่องสว่างวิบวับภายใต้แสงไฟทำให้ดูสวยมากยิ่งขึ้น มีผู้คนไม่น้อยต่างจ้องมองมาที่เธอ

ระหว่างที่เดินอยู่นั้น ถางหยวนหยวนก็รู้สึกเกร็งตัวมาก ดังนั้นเธอจึงเดินย้อนกลับไปเดินข้างยู่ฉือยี่ซู ดึงปลายเสื้อของเขา

“พี่คะ”

ยู่ฉือยี่ซูหรี่ตามองเธอ และพูดหยอกว่า: “ไม่หลบหน้าฉันแล้วเหรอ?”