บทที่1655 ฝนตก

บทที่1655 ฝนตก

เพราะในใจไม่ได้คิดอะไร ดังนั้นถางหยวนหยวนจึงตอบได้เร็วมาก

“แม่คะ ทำไมเหรอ?”

“ไม่มีอะไร แม่แค่ถามน่ะ เพราะยังไงตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ลูกกินข้าวแล้วใช่ไหม? แม่แค่เป็นห่วงน่ะ”

ถางหยวนหยวนได้ยินแล้ว ก็รีบดื่มซุป ดื่มเสร็จก็รู้สึกได้ว่าบทสนทนาของสองแม่ลูกผิดปกติ

ทำไมแม่ถึงถามว่าเธอจะกลับบ้านไหม?

เธอกลับหรือไม่กลับบ้านคำถามนี้ควรถามด้วยเหรอ?

ดังนั้นถางหยวนหยวนก็ครุ่นคิดว่าทำไมแม่ต้องถามเธอแบบนี้ด้วย พอคิดได้แล้ว ใบหูถางหยวนหยวนก็แดงระเรื่อขึ้นทันที “แม่ ทำไมถามแบบนี้ล่ะ?”

เสียงของสาวน้อยดูร้อนรนขึ้น ยังมีความสงสัยอีก คุณนายถางก็รู้ว่าเธอคิดออกแล้ว อดไม่ได้หัวเราะ: “แม่ทำไมเหรอ ลูกก็โตแล้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เป็นผู้ใหญ่แล้ว แม่แค่ถามความคิดเห็นลูกเท่านั้นเอง?”

“แต่ว่า……”

เพราะบทสนทนาเริ่มแปลกขึ้นและยังวาบหวิวอีก ดังนั้นถางหยวนหยวนรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หันกลับไปมองประตูที่ปิดสนิทด้วยท่าทีหวาดระแวง พี่ชายยังไม่กลับมา เธอต้องรีบวางช้อนในมือลง หยิบผ้ามาเช็ดมือ และหยิบโทรศัพท์ปิดเสียงลำโพง

“แม่ หนูกำลังกินข้าวอยู่ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็กลับไปแล้ว”

“อืม ได้ๆๆ ไม่ต้องรีบนะ กลับมาดึกหน่อยก็ไม่เป็นไร แม่ไม่ว่าหรอก”

“แม่!”

ถางหยวนหยวนอธิบายอย่างร้อนตัว: “พี่ไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!”

และตอนนี้เธอก็ไม่แน่ใจว่ายู่ฉือยี่ซูคิดยังไงกับตัวเองกันแน่ แม้เขาจะดีกับตัวเองมาก ไม่เพียงแต่เตรียมของขวัญวันเป็นผู้ใหญ่ และยังเตรียมของขวัญวันเกิดให้อีก ยังเป็นสร้อยพระจันทร์ครึ่งซีกกับดาวเจ็ดดวงเชียวนะ

ถางหยวนหยวนชอบของขวัญชิ้นนี้อย่างมาก

คุณนายถางถอนหายใจและพูดว่า: “แม่รู้ แม่แค่เห็นพวกลูกโตมาด้วยกัน ทำไมจะไม่รู้ว่ายี่ซูเป็นคนยังไงล่ะ? แม่ไว้ใจเขามาก”

“ในเมื่อแบบนี้ แล้วทำไมถึงพูดแบบนั้นละคะ……”

“ยัยบื้อ คิดว่าแม่ไม่ไว้ใจเขาเหรอ? แม่แค่ไม่ไว้ใจลูกต่างหาก!”

ถางหยวนหยวน: “……”

ว่าไงนะ? แม่ไม่ไว้ใจตัวเอง? หรือว่าความหมายของเธอคือตัวเองจะ?

ถางหยวนหยวนหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที “แม่!”

“เอาล่ะๆ ไม่หยอกลูกเล่นแล้ว รีบกินข้าวนะ”

จากนั้นคุณนายถางก็วางสายทันที ไม่รบกวนหนุ่มสาวคู่นี้อีก

ถางหยวนหยวนถือโทรศัพท์นั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าและหูร้อนฉ่าไปหมด พี่ชายไม่รู้ว่าคุยโทรศัพท์เสร็จหรือยัง รอเขากลับมาเห็นตัวเองหน้าแดงแล้วเดี๋ยวจะสงสัยไหมนะ?

พอคนมีเรื่องให้คิดแล้ว ก็จะหวาดระแวงไปหมด ก็เหมือนกับถางหยวนหยวนในตอนนี้ เพราะคุณนายถางพูดแบบนั้นแล้ว ในใจก็ชอบคิดฟุ้งซ่าน แค่สายตาเดียวก็ทำให้เธอคิดไปไกลแล้ว

ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้น ตัดสินใจก่อนที่พี่ชายจะกลับมา ไปห้องน้ำล้างหน้าให้หน้าไม่แดงก่อน

ดังนั้นถางหยวนหยวนก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นรีบดึงประตูออก

พอเปิดประตูแล้ว ก็เจอกับยู่ฉือยี่ซูเข้าพอดี เพราะถางหยวนหยวนเดินเร็วมาก ก็จึงชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของเขาเข้าอย่างจัง

ยู่ฉือยี่ซูรีบยื่นมือไปจับไหล่สาวน้อยไว้ และพูดอย่างเหนื่อยใจ

“ไม่ระวังเลย จะไปไหนน่ะ?”

ถางหยวนหยวนเพราะสวมชุดกระโปรงที่เป็นสายเดี่ยว ดังนั้นยู่ฉือยี่ซูตอนที่จับไหล่เธอ ก็เป็นการสัมผัสแบบผิวแตะกัน ความอุ่นของฝ่ามือเขาร้อนมาก

“อ๊ะ พี่คะ โทรศัพท์เสร็จแล้วเหรอ?”

“อืม” ยู่ฉือยี่ซูพยักหน้า เห็นสาวน้อยยืนนิ่งแล้ว ก็จึงลดมือลง: “คุยเสร็จแล้ว”

“พี่คะ ใครโทรมาเหรอ?”