บทที่1656 โรงแรม

บทที่1656 โรงแรม

ไม่เป็นไร?

ถางหยวนหยวนมองฝนด้านนอกที่ตกหนัก ในสมองก็มีความคิดแปลกๆลอยขึ้นมา

ฝนตกหนักขนาดนี้ คืนนี้จะได้กลับบ้านไหมนะ?

แน่นอน ความคิดนี้แค่อยู่ในสมองเธอเท่านั้น เธอไม่กล้าพูดออกไปหรอก

ฝนสาดเข้ามา ยู่ฉือยี่ซูเอาตัวยังไว้ตรงหน้าสาวน้อย จากนั้นก็ปิดหน้าต่างลง พูดเสียงเบาว่า: “กินต่อเถอะ กินเสร็จแล้ว ฝนน่าจะหยุดตกนะ”

“ค่ะ”

สุดท้ายพอกินข้าวเสร็จ ฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย ลมยังพัดแรงมากขึ้นกว่าเดิมอีก

ฝนและลมพัดมาในเวลาเดียวกันทำให้คนคิดหนัก ขณะเดียวกันทั้งสองก็ได้รับสายจากที่บ้าน

ถางหยวนหยวนรับสายก็ได้ยินเสียงของคุณนายถาง

“ลูก ด้านนอกฝนตกหนัก ตอนนี้พวกเธอยังห่างจากบ้านมากไหม?”

ถางหยวนหยวนลองคำนวณดู วันนี้พวกเขามาไกลมาก ที่กินข้าวถ้านั่งรถกลับก็น่าจะหนึ่งชั่วโมงได้

ทางรถหนึ่งชั่วโมง……

“ถ้าไกลเกินไป พวกลูกก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว หาโรงแรมนอนก่อนหนึ่งคืนแล้วกัน”

ถางหยวนหยวนหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง: “แม่!”

“ทำไมเหรอ? แม่ไม่ได้หมายความอย่างอื่น แม่บอกกับลูกแล้วไง ว่าแม่ไว้ใจยี่ซู? แม่เชื่อในตัวเขา ถึงพวกลูกจะนอนข้างนอก เขาก็จะแยกห้องกับลูก เชื่อไหมล่ะ?”

เรื่องนี้ถางหยวนหยวนก็เชื่ออยู่ เพราะยังไงพี่ชายก็ดูเป็นคนดีมาก

แต่ว่า……

คิดถึงตรงนี้ ถางหยวนหยวนก็หันหน้าไปมองยู่ฉือยี่ซูนั่งรับโทรศัพท์ตรงหน้าต่าง พูดเสียงเบาว่า: “เดี๋ยวค่อยดูก่อน ไม่แน่ฝนอาจจะหยุดตกก็ได้”

ฝนตกนานกว่าหลายชั่วโมง มีทั้งลมฝนฟ้าผ่า ทั้งสองที่กินข้าวเสร็จก็นั่งรอในห้องอาหารอยู่นาน สุดท้ายถางหยวนหยวนไม่อยากรออีกแล้ว นั่งบนเก้าอี้มือเท้าคางอยากจะหลับ เธอไม่มีแรงแล้วจริงๆ

“ง่วงแล้วเหรอ?” เสียงของยู่ฉือยี่ซูดังขึ้น ถางหยวนหยวนถึงได้ตื่นขึ้นมา

เธอนั่งตัวตรง พยายามตั้งสติ ส่ายหน้าพูดว่า: “ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้ฉันแค่ง่วงเล็กน้อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”

จากนั้นเธอก็ตบหน้าตัวเอง จากนั้นลุกขึ้น: “ฉันไปล้างหน้าก่อนนะคะ”

ยู่ฉือยี่ซูตบเก้าอี้ข้างตัวแล้วบอกว่า: “ถ้าง่วงละก็ มาตรงนี้มา”

“พี่คะ?”

“ให้เธอพิงไหล่นอนมา”

ถางหยวนหยวนกระพริบตา สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ เดินไปนั่งเก้าอี้ข้างยู่ฉือยี่ซู จากนั้นก็อิงไหล่เขา หลับตาลง และรู้สึกสบายตัวอย่างมาก

“รออีกเดี๋ยว ฝนก็คงหยุดเอง”

“พี่คะ ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนจะน้ำท่วมหรือเปล่า”

“น่าจะ”

เพราะอิงไหล่เขาไว้ ดังนั้นถางหยวนหยวนจึงได้ยินเสียงเขาชัดแจ่มแจ้ง

“วันนี้ฝนตกหนัก ดังนั้นคืนนี้น่าจะส่งเธอกลับไม่ได้แล้วล่ะ”

ถางหยวนหยวนไม่ได้พูดต่อ

ภายในห้องเงียบกริบ เสียงของยู่ฉือยี่ซูดังขึ้นอีกครั้ง

“เอาบัตรประชาชนมาไหม?”

ถางหยวนหยวน: “ไม่……”

วันนี้ชุดที่เธอสวมไม่เหมาะกับเอาของมามาก นอกจากโทรศัพท์แล้ว ถางหยวนหยวนก็ไม่ได้เอาอะไรมาอีกเลย

“ลืมได้ไงกัน” ยู่ฉือยี่ซูถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ: “โชคดีที่ฉันเอามา ฉันดูก่อนนะว่ารอบๆนี้มีโรงแรมไหม”