ตอนที่ 172
บทที่172 หล่อนเป็นใครกัน
October 21, 2026
บทที่172 หล่อนเป็นใครกัน
เสิ่นเฉียวกวาดสายตามองเธอ แต่ไม่ได้ตอบรับ
“แกได้ยินรึเปล่า? ฉันกำลังคุยกับแกอยู่”
ฟังเธอพูดจบ เสิ่นเฉียวก็ยิ้มกริ่ม “คุณตะโกนเสียงดังขนาดนี้ คุณคิดว่าคนอื่นไม่ได้ยินหรือคะ?”
กาวหยุนจ้องเธอด้วยความโมโห “แล้วแกยังไม่ตอบฉันอีก”
“ไม่ใช่ว่ามีเรื่องจะพูดด้วยหรือไงคะ? เร็วหน่อย ฉันอยากจะเลิกงานแล้ว”
กาวหยุนโมโหจนแทนจะทนไม่ไหว อยากจะเดินไปแล้วฉีกเธอให้เป็นชิ้นๆ แต่ว่าคิดถึงแผนของตัวเอง เลยทำได้แค่อดทน
“เรื่องเมื่อก่อนที่พวกเราเคยทำ เป็นฉันที่ผิดเอง ฉันจะมาขอโทษแก”
เสิ่นฉียวนิ่งไปแป๊บหนึ่ง แล้วเลิกคิ้วคิ้วมองอีกฝ่าย เห็นแค่กาวหยุนที่ปั้นหน้าหาเรื่องใส่ แววตาเต็มไปด้วยประกายของความโกรธแค้นที่อยากจะมาจัดการตบให้เธอหน้าหงาย เธอยกยิ้มมุมปาก “คุณกาวมาขอโทษด้วยฉันด้วยสีหน้าท่าทางของคนที่เกลียดกัน ก่อนที่คุณจะพูดประโยคนี้ ฉันนึกว่าคุณแค้นฉันเสียอีก”
“แก!”
“พูดจริงๆนะคะ ฉันไม่สนใจว่าคุณจะมีจุดประสงค์อะไร แต่ว่าพวกเราเป็นแค่พนักงานทั่วไป ถ้าคุณทำร้ายฉันมันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ ส่วนที่มาขอโทษเรื่องอะไร ระหว่างพวกเราไม่มีอะไรเหมือนกัน คงไม่ต้องพูดอะไรกันอีก ฉันขอตัวก่อน”
พูดจบ เสิ่นเฉียวก็หมุนตัวแล้วเดินจากไป
รอจนเธอเดินไปแล้ว ชุยหมิ่นลี่ก็เดินออกมาจากที่ซ่อนของตัวเอง “กาวหยุน แกอย่าโมโหนะ นังนั่นมันเป็นใครกัน ที่ถึงกับกล้าไม่ยอมรับคำขอโทษจากแก แกวางใจได้ ต่อให้นางไม่เชื่อพวกเรา พวกเราก็มีวิธีที่จะกำจัดนาง”
*
วันเวลาเดินไปอย่างรวดเร็ว แค่กะพริบตาก็มาถึงหนึ่งวันก่อนเปิดม่านกิจกรรมวันครบรอบปี
หานเส่โยวมาหาเสิ่นเฉียว
“ได้ยินมาว่าบริษัทของแกมีงานครบรอบ พอถึงเวลานั้น…. ฉันมาร่วมงานในฐานะญาติของแกได้ไหม?”
“…. เรื่องนี้ฉันก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน แต่ว่าถ้าเกิดอยากจะเข้ามาร่วม ฉันจะลองถามดูให้ว่าเคยมีเรื่องแบบนั้นบ้างหรือเปล่า”
หานเส่โยวกอดแล้วจุ๊บเธอ “เฉียวเฉียวแกนี่ดีสุดๆไปเลย”
เสิ่นเฉียวก็ยิ้ม “แกมีความสุขก็ดีแล้ว”
แล้วเธอก็นิ่งไป คิดถึง หานชิง พี่ชายของหานเส่โยว
ครั้งก่อนที่ทั้งสองคนเพิ่มกันเป็นเพื่อนบนวีแชท จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยคุยกัน ค่อนข้างน่าอาย ตอนที่เธอกำลังลังเลว่าจะบอกเรื่องนี้กับหานเส่โยวดีไหม เส่โยวกลับผละออกจากตัวเธอแล้วไปเลือกของขวัญ
จริงๆคืนวันนั้นเสิ่นเฉียววางแผนไว้ว่าจะใส่แค่ชุดธรรมดาทั่วไปก็พอแล้ว แล้วทำให้ตัวเองกลืนไปกับฝูงชน
ที่บริษัทเธอมีคนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูมากเกินไปแล้ว ที่งานเลี้ยงวันนั้นควรจะแต่งตัวเรียบๆถึงจะดี
แต่ใครจะไปคิดว่าหานเส่โยวจะเลือกชุดราตรีสีแดงให้กับตัวเอง
“นี่มันไม่ดึงดูดสายตาไปหน่อยเหรอ? ไม่เอา” เสิ่นเฉียวปฏิเสธไปตรงๆ
แต่หานเส่โยวกลับรั้งเอวของเธอไว้ แล้วพูดขึ้นเสียงเบา “แกกลัวอะไรล่ะ? แกเป็นถึงคุณนายเย่เชียวนะ ต่อให้วันนั้นเธอมีแต่คนจับตามองแล้วจะยังไง ยังกลัวว่าสถานะของแกจะรับเกียรตินั้นไว้ไม่ได้อีกหรือไง?”
“แต่ว่า....ไม่ได้จริงๆ”
คนในบริษัทไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเย่โม่เซิน
อีกอย่างเธอกับเย่โม่เซินก็จะต้องหย่ากัน เธอเองก็ไม่ถือว่าเป็นภรรยาของเย่โม่เซิน
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเกิดว่าแกกังวลเรื่องราคา ฉันซื้อให้เธอ” หานเส่โยวผลักเธอเข้าไปในห้องลองชุด ยังไงก็อยากให้เธอลองสวมออกมาให้เธอดู
เสิ่นเฉียวถือชุดราตรีสีแดงยืนอยู่ในห้องลองเสื้อ จำใจถอดชุดที่สวมอยู่แล้วลองชุดนั้น ในห้องลองเสื้อผ้าไม่มีกระจก พอเสิ่นเฉียวสวมชุดเรียบร้อยแล้วเธอรู้สึกว่าชุดออกจะโป๊เกินไปหน่อย เธอยื้อเวลาอยู่ในห้องลองชุดอยู่พักใหญ่ จนหานเส่โยวที่อยู่ด้านนอกต้องเร่ง
“เฉียวเฉียวเป็นยังไงบ้าง แกออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ”
“เส่โยว คือว่า.......”
ประตูห้องลองชุดของเสิ่นเฉียวถูกแง้มออก หานเส่โยวก็เลยรีบเบียดตัวเข้าไปทันที พอเห็นเธอ เธอก็ตะลึงไป
สีแดงสดขับให้ผิวขาวซีดของเธอยิ่งดูขาวและเปล่งประกายมากขึ้นจนคนมองต้องใจสั่น แถมคอชุดก็ถูกออกแบบมาแบบคอวี ทำให้ทรวดทรงของเธอปรากฏ ออกมาชัดเจน แถมเธอยังมีแววตาเย็นชา ท่าทางแบบนี้ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์แต่เพียงหนึ่งเดียว