บทที่173 พวกแกไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ

บทที่173 พวกแกไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ

ทั้งรถเข็นและเย่โม่เซินหยุดลงพร้อมกัน เขาเหลือกตาขึ้น แววตาเย็นชา มองมาที่ใบหน้าขาวซีดของเสิ่นเฉียว

เขามองเสิ่นเฉียวด้วยความเย้ยหยัน แม้แต่น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยอารมณ์เยาะเย้ย

“ตั้งใจ? ผู้หญิงที่แต่งงานครั้งที่สอง เธอประเมินตัวเองสูงเกินไปหน่อยแล้ว”

สีหน้าของเสิ่นเฉียวซีด กัดปากล่างของตัวเองเอาไว้ “ฉันพูดเรื่องจริงหรือไม่ คุณรู้ดีที่สุด”

เย่โม่เซินสีหน้าเย็นชา “ออกไป”

“.....”

ทนแล้วก็ทน เสิ่นเฉียวก็ยังไม่ขยับ แต่กลับหมุนตัวมาอยู่ด้านหลังเขา

ก่อนที่เขาจะมา ลิฟต์ถูกปิดแล้ว ในใจก็คิดอย่างโกรธๆ น่าจะปล่อยให้เขาอยู่ข้างล่างรอไปอีกรอบ

คนบ้า!

พอเสิ่นเฉียวกลับมาถึงห้องก็รีบไปอาบน้ำในทันที ตั้งใจว่าอาบเสร็จก็จะมุดเข้าผ้าห่ม

แต่เพิ่งจะเอนตัวเสี่ยวเหยียนก็ส่งข้อความในวีแชทมาหาเธอ ถามว่าเธอหลับหรือยัง ชุดไปงานพรุ่งนี้เตรียมเอาไว้หรือยัง บอกว่าพรุ่งนี้จะมาหาเธอแล้วไปแต่งหน้าด้วยกัน เสร็จแล้วค่อยไปที่งานด้วยกันต่อ

เสิ่นเฉียวคิดถึงที่ตัวเองนัดไว้กับหานเส่โยว เลยถามเสี่ยวเหยียนไปหลายคำถาม

หลังจากที่รู้ว่าสามารถพาญาติไปงานด้วยได้ อารมณ์ของเสิ่นเฉียวก็ดีขึ้น

ดังนั้นเสิ่นเฉียวก็เลยนัดกับเสี่ยวเหยียนว่าพรุ่งนี้จะไปแต่งหน้าด้วยกันกับหานเส่โยว เสร็จแล้วก็ค่อยไปงานด้วยกัน

พอคุยกันเสร็จ ตอนที่เสิ่นเฉียวเตรียมตัวจะพักผ่อน ก็เห็นข้อความใหม่จากรายการคนที่เป็นเพื่อน เป็นรูปประจำตัวที่เธอไม่คุ้นเลยสักนิด

เธอกดเข้าไปอ่าน

{เตรียมชุดที่จะไปงานพรุ่งนี้เอาไว้หรือยัง?”}

เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าข้อความๆนี้ค่อนข้างจะแปลกๆ เธอไม่รู้จักบัญชีผู้ใช้นี้นี่? ดังนั้นเสิ่นเฉียวก็เลยไม่อยากจะสนใจอีกฝ่าย แต่ในตอนที่เธอกำลังจะกดออก ในหัวของเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้มีคนเพิ่มเธอเป็นเพื่อน

กดเข้าไปดู ก็พบว่าโมเมนต์ของอีกฝ่ายว่างเปล่า ชื่อบัญชีก็เป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด

เสิ่นเฉียวเงียบไปสักพัก แล้วค่อยตอบกลับไปหนึ่งประโยค {ประธานหาน?}

ผ่านไปพักใหญ่ๆก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ แต่แป๊บหนึ่งอีกฝ่ายก็ส่งข้อความมา

{ผมสั่งให้ซูจิ่วเตรียมชุดเอาไว้ให้คุณชุดหนึ่ง พรุ่งนี้จะให้เธอเอาไปให้}

“…….”

หานชิงสั่งให้ซูจิ่วเอาชุดมาให้เธอ? นี่เธออ่านผิดหรือเปล่า?

{ขอโทษนะคะ…. คุณคือประธานหานจริงๆหรือเปล่า?}

อีกฝ่ายไม่ยอมตอบกลับมา เสิ่นเฉียวส่งข้อความไปอีกสองข้อความแต่ก็ไม่มีการตอบกลับ เธอเลยทำได้แค่ถอย

ก่อนที่เย่โม่เซินจะเข้าไปในห้องน้ำเขาเห็นว่าเล่นโทรศัพท์อยู่ พอออกมาก็ยังเห็นเธอเล่นโทรศัพท์อยู่อีก แถมยังมองเหม่ออีก ดวงตาคู่คมก็แผ่บรรยากาศกดดันออกมา

เสิ่นเฉียวกำลังมองโทรศัพท์ อยู่ๆก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบตัวมันดูกดดันแปลกๆ

เธอมองไปตามต้นทางของบรรยากาศเหล่านั้น พบว่าเย่โม่เซินกำลังจ้องเธออยู่ด้วยสายตาเย็นชา คิดว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งจะคุยกับหานชิงจบ พอโดนเขามองด้วยสายตาแบบนี้ อยู่ๆในใจก็เกิดกลัวขึ้นมา

เสิ่นเฉียวหลบตา แล้วก็ล็อกหน้าจอโทรศัพท์ เธอดึงผ้าห่มขึ้นมา แล้วหมุนตัวหันหลังให้เย่โม่เซินแล้วหลับตาลง

แค่คุยด้วย ยังต้องมาชักสีหน้าใส่เธออีก เขานี่มันช่างเอาแต่ใจจริงๆ

ผู้ชายคนนี้ ชักจะโมโหง่ายเกินไปหน่อยแล้ว

เสิ่นเฉียวถือโทรศัพท์ไว้ ไม่นานก็หลับไป

วันถัดมา เสิ่นเฉียวยังคงนอนหลับฝันหวานอยู่ หานเส่โยวก็มาหาเธอแล้ว เย่โม่เซินอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องได้เลย เธอเลยงัดตัวเสิ่นเฉียวออกมาจากผ้าห่ม

“นี่มันกี่โมงแล้ว แกยังนอนอยู่อีกเหรอ?”