บทที่176 ทำไมถึงไม่อยากจาก

บทที่176 ทำไมถึงไม่อยากจาก

เสิ่นเฉียวยืนกอดกล่องรอหานเส่โยวอยู่ด้านหน้าประตูบริษัท

ในตอนที่รถของเย่โม่เซินหยุดลง หานเส่โยวก็เปิดประตูรถแล้วเข็นเย่โม่เซินลงมา มองเสิ่นเฉียวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เอ๊ะ เฉียวเฉียว ในมือแกถืออะไรอยู่งั้นเหรอ?”

เสียงเพิ่งจะเงียบลง เสิ่นเฉียวก็รู้สึกได้ถึงสายตาคมปลาบที่มองมาทางตัวเอง

สายตาเย็นชาคู่นั้นของเย่โม่เซินดูมีพิษและน่ากลัวราวกับงูที่แสนเลือดเย็น

ท่าทางแบบนี้ก็แค่รู้ตัว แต่ว่าในสายตาของเย่โม่เซินกลับเหมือนว่าเป็นกล่องที่หวงมากๆใบหนึ่ง

ทั้งๆที่ก็ขึ้นรถไปมือเปล่า ตอนนี้กลับลงมาจากรถพร้อมกับกล่องอีกหนึ่งใบ

นี่มันหมายความว่าอะไร?

เหอะ เป็นผู้หญิงที่ขยันคิดวางแผนจริงๆ

“ไม่มีอะไร” เสิ่นเฉียวถือกล่องไว้แน่นแล้วค่อยพูดขึ้น

หานเส่โยวกลับยิ้มแล้วเข็นเย่โม่เซินมาด้านหน้า ห่างจากเธอไม่มาก เสิ่นเฉียวถึงกลับสามารถสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่มันแพร่กระจายออกมาจากตัวเขาที่กำลังรายล้อมตัวเธอไว้

เธอถอยไปด้านหลังก้าวหนึ่ง อยากจะออกไปจากบริเวณไอเย็นๆนั่นของเขา

“เฉียวเฉียว เป็นของขวัญที่พี่ใหญ่เย่ให้แกอย่างนั้นเหรอ？ เมื่อกี้ตอนที่แกขึ้นรถไป แกไม่ได้ถือกล่องใบนี้เอาไว้นี่？”

ได้ฟัง สีหน้าของเสิ่นเฉียวก็เปลี่ยนไปเป็นหงุดหงิดเล็กน้อย ในใจก็คิด เลิกพูดไปเสียได้ไหม

ดังนั้นเธอเลยทำได้แค่มองไปทางด้านหานเส่โยวแล้วขยิบตา แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหานเส่โยว เธอเหมือนกับว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อ

เสิ่นเฉียวร้อนใจ แต่ว่าก็ไม่สามารถจะพูดออกมาได้

พอดีกับที่เย่หลิ่นหานจอดรถเสร็จแล้วเดินมาพอดี เขายิ้มบางๆแล้วพูดต่อจากหานเส่โยว

“ไม่ใช่ของอะไรหรอก ผมก็แค่ขอให้เธอช่วยเอาไปให้เพื่อนร่วมงาน”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันก็นึกว่าพี่ใหญ่เย่ให้ของขวัญแกเสียอีก”พูดถึงตรงนี้ หานเส่โยวก็เม้มปาก สายตานั่น……เหมือนกับลูกแมวที่ขโมยปลาอย่างไรอย่างนั้น ในตอนแรกเสิ่นเฉียวคิดว่าหานเส่โยวไม่เข้าใจสายตาที่ตัวเองส่งไป

ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ จริงๆแล้วเธอนั้นตั้งใจ!

เพราะว่า!

หานเส่โยวรู้ว่าคนที่มีความสัมพันธ์กับเธอในคืนวันนั้นก็คือเย่หลิ่นหาน!!!

พอคิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็มีสีหน้าซีดไปเล็กน้อย เธอหมุนตัวแล้วเอ่ยขึ้น “เข้าไปกันก่อนเถอะค่ะ”

เสร็จแล้วก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หานเส่โยวถามขึ้น ทำท่าทางเหมือนกับไม่รู้เรื่องรู้ราว

เย่หลิ่นหานหรี่ตาขึ้นนิดหน่อยแล้วมองเธอ แล้วก็เดินจากไปด้วยเช่นกัน

รอจนพวกเขาไปหมดแล้ว ในตอนที่หานเส่โยวอยากจะเข็นเย่โม่เซินไปด้านหน้า เซียวซู่กลับโผล่มา

“คุณหนูหาน ต่อจากนี้เดี๋ยวผมจัดการเองครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”หานเส่โยวไม่หลบ แถมยังยืนอยู่ที่เดิม ราวกับว่าไม่ต้องการจะยกหน้าที่เข็นรถเข็นของเย่โม่เซินคืนให้กับเขา

แต่เซียวซู่ไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบที่เธอต้องการ ร่างสูงใหญ่เบียดตัวมา “ไม่ต้องแล้วครับคุณหนูหาน ยังไงเสียคุณก็ไม่คุ้นเคยกับทางเดินในบริษัท ให้ผมจัดการดีแล้วครับ” พูดจบก็ไม่ได้รอให้หานเส่โยวได้ทันตั้งตัวก็เข็นเย่โม่เซินออกไปทันที

หานเส่โยวยืนอึ้งอยู่ที่เดิม เหม่อมองด้านหลังของเซียวซู่

ไม่รู้ว่าเธอเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า เธอคิดว่าเซียวซู่กำลังตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอ!ทำไมล่ะ? เพราะว่าเสิ่นเฉียวอย่างนั้นเหรอ?

เซียวซู่รีบเดินไปด้านหน้า ไม่นานเขาก็ตามเสิ่นเฉียวกับเย่หลิ่นหานทันแล้วเข้าลิฟต์ไป เห็นว่าหานเส่โยวกำลังมา ตัวของเขาก็ขยับเข้าไปในมุมแล้วกดปิดประตูลิฟต์ในทันที

“นี่ รอฉันแป๊บหนึ่งสิคะ!” หานเส่โยวเห็นว่าประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ทำได้แค่ส่งเสียงร้องขึ้น