บทที่177 ออกโรง

บทที่177 ออกโรง

ประโยคสุดท้ายนั่น ราวกับว่ามีความรู้สึกสงสัยอยู่

เสิ่นเฉียวไม่รู้ว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่า เพราะในตอนนี้หานเส่โยวมีท่าทางบังคับขู่เข็ญแบบที่เธอเองก็ไม่เคยเห็น

นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเสิ่นเฉียวก็หันมองเธอ

“เส่โยว แกเป็นอะไร?”

ได้ยิน หานเส่โยวก็รู้ตัวในทันที รู้ได้ว่าเมื่อกี้ตัวเธอออกตัวมากไปหน่อย

เธอส่ายหัวไปมา หลุบตาลงแล้วก็หัวเราะแห้งๆ

“แกยังจะมาถามฉันอีกว่าฉันเป็นอะไร? ฉันก็แค่ระวังแทนแกไง ความจริงก็ไปตรวจสอบแกแล้วว่าทำไม? ก็ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะให้แกออกไปจากวังวนของความทุกข์ ความลำบากในตอนนี้ไม่ใช่เหรอ? ผลลัพธ์ออกมาแกกลับไม่ทำตามเสียนี่ คนเขายืนอยู่ตรงหน้าแกแล้วแท้ๆ แกกลับไม่กล้าพูดอะไรสักคำ แถมยังไม่กล้ายอมรับอีก ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าในใจแกคิดอะไรอยู่ เพราะฉะนั้นฉันก็เลยอยากรู้ว่าแกชอบเย่โม่เซินไหม?”

“ที่จริงแล้ว....ฉันเองก็ไม่รู้” เสิ่นเฉียวหลุบตาลง อารมณ์ของเธอในตอนนี้มันกำลังสลด “ฉันคิดว่าฉันไม่ควรจะชอบเขา แต่ว่า.....”

เห็นท่าทางสับสนของเธอ ใจของหานเส่โยวก็เต้นตึกตัก เธอกลัวว่าจะชอบเย่โม่เซินเข้าแล้วจริงๆ?

“แต่ว่าอะไร? อย่าบอกนะว่าแกมองไม่ออก? เขาไม่ชอบแกเลยสักนิด”

ตอนที่สติของหานเส่โยวกลับมารวมกัน เธอก็ได้พูดมันออกไปแล้ว อยากจะเอากลับมาก็สายไปแล้ว

โชคดีที่ว่าเสิ่นเฉียวไม่ได้สนใจสีหน้ากับน้ำเสียงของเธอมากนัก แถมกลับโดนคำพูดนั้นของเธอทำร้ายเข้าอย่างจัง แล้วเธอก็ยิ้มอย่างข่มขื่นแล้วพยักหน้า

“แกพูดถูก ฉันมองออกอยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ชอบฉันสักนิด”

เขาไม่ได้แค่ไม่ชอบเธอ แถมยังเกลียดและรำคาญเธออีกต่างหาก

คิดได้แบบนี้ ความรู้สึกของเสิ่นเฉียวก็ดิ่งลงเรื่อยๆ ไม่มีทางจะฟื้นคืนได้

“ขอโทษน้า ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนี้ แกอย่าเศร้าไปเลยนะ.....”

“ฉันไม่เป็นไร พวกเราเข้าไปกันเถอะ” เสิ่นเฉียวดึงหานเส่โยวไปทางห้องทำงานของตัวเอง หลังจากนั้นทั้งสองคนก็นั่งลง หานเส่โยวเปิดกล่องนั้นออกอย่างทนไม่ไหว พบว่าข้างในนั้นเป็นชุดราตรีสีน้ำเงิน

“ชุดนี้......ดูแล้วไม่เลวเลย แถม....ฉันเคยเห็นชุดนี้ เป็นชุดที่ถูกออกแบบชุดใหม่ล่าสุดโดยดีไซเนอร์ชาวอิตาลี ได้ยินมาว่าถูกประมูลขายถึงหนึ่งล้าน”

มือข้างที่ถือปากกาของเสิ่นเฉียวสั่นเล็กน้อย แล้วมองไปทางชุดราตรีตัวนั้น

ชุดที่ถูกประมูลมาราคาหนึ่งล้าน....

นี่มันเป็นราคาบ้าบออะไรกัน?

อยู่ๆก็มานึกถึงเงินสามแสนที่เขาให้แม่เธอ แต่ชุดที่อยู่ตรงหน้านี้ราคาหนึ่งล้าน เสิ่นเฉียวเขียนต่อไม่ไหว วางปากกาลงแล้วลุกขึ้นไปเก็บชุดมาวางไว้ให้ดี

“เป็นอะไร? ชุดสวยขนาดนี้ สวยกว่าชุดที่ฉันซื้อให้อีก ไม่อย่างนั้นคืนนี้แกสวมชุดนี้เถอะ”

“ไม่ได้”เสิ่นเฉียวส่ายหน้า ปฏิเสธความคิดของหานเส่โยว

“ชุดนี้แพงเกินไป หนึ่งล้าน...ฉันรับเอาไว้ไม่ได้”

พูดจบ เสิ่นเฉียวก็เก็บกล่องเข้าไปในตู้ทันที ตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยหาโอกาสคืนเย่หลิ่นหานหลังจากนี้

“แกน่ะ ชอบปฏิเสธเวลาคนอื่นทำอะไรดีๆให้ จริงๆเชียว....”

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอถึงตอนบ่ายเสี่ยวเหยียนก็มาหาเสิ่นเฉียวที่บริษัท เตรียมจะไปแต่งหน้ากันทั้งสามคน ตอนที่เสี่ยวเหยียนเห็นหานเส่โยวแววตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ว่าคิดถึงคำที่เสิ่นเฉียวเคยพูด เธอก็ยิ้มแล้วทักทายกับหานเส่โยว

หานเส่โยวก็โทรศัพท์หาช่างแต่งหน้า