ตอนที่ 257
บทที่257 ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้เป็นคนให้เธอจะเชื่อไหม
October 21, 2026
บทที่257 ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้เป็นคนให้เธอจะเชื่อไหม
เย่โม่เซินกัดฟันจ้องไปที่ผู้หญิงที่ตาแดงๆ ในอ้อมอก ตอนที่พูดแบบนี้เขารู้สึกว่าเธอร้ายกาจมาก แต่ตอนนี้ดูท่าทางที่เสียใจของเธอใจก็เจ็บปวดมาก
ในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เย่โม่เซินหายไปชั่วคราว ยิ่งไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเธอ
เสิ่นเฉียวพูดว่า : “นี่ไม่ใช่เอาตัวเองเป็นใหญ่”
“งั้นก็อย่าพูดเรื่องหย่ากับฉัน”
เสิ่นเฉียวนิ่งไป มองไปที่เขา : “งั้นคุณอธิบายให้ฉันฟังหน่อย ฉันต้องการแบบชัดเจน ”
ไม่รู้ว่าทำไม เย่โม่เซินถึงรู้สึกว่าเธอถึงแล้วบังคับถามตัวเองอารมณ์นั้น แต่ก่อนหน้าที่เธอไม่ได้พูดออกมา เย่โม่เซินยังคิดจะเอาเรื่องนั้นเก็บไว้ไม่บอกเธอ เลยไม่ได้พูดออกมา
“เธอต้องการให้อธิบายอะไร เธอว่ามา ”
เสิ่นเฉียวยกมุมปากขึ้น มองเขาด้วยรอยยิ้มขมขื่น : “จนมาถึงขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่ยอมจะพูดเองใช่ไหม? หรือว่า คุณชอบความรู้สึกของการกอดซ้ายกอดขวามาก ระหว่างผู้หญิงสองคนมันทำให้คุณรู้สึกถึงความสำเร็จใช่ไหม? ”
“อะไรยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว…...” เย่โม่เซินกัดฟัน “เธอกำลังพูดอะไรไร้สาระอยู่? ”
“เธอรู้ไหมวันนี้ฉันเจอใคร? ”
เย่โม่เซินคิ้วขมวดและจ้องมองมาที่เธอ กำลังรอเธอพูดต่อ
เสิ่นเฉียวหัวเราะ : “ฉันไม่ได้เจอแค่เสี่ยวเหยียน ตอนเช้าฉันพึ่งเจอกับหานเส่โยวไป ”
ตอนแรกเย่โม่เซินไม่ได้มีการตอบสนองอะไร จากนั้นก็คิดได้ฉับพลัน ดวงตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย : “วันนี้เธอไปเจอเธอมา? ”
“ใช่ คุณว่าบังเอิญไหม? ฉันพึ่งจะเจอเขา ฉันเห็นบนหูของเธอใส่ต่างหูสีชมพู บังเอิญเหมือนกับคู่นั้นที่ฉันเห็นในร้านขายเครื่องประดับ แต่เมื่อกี้คุณพึ่งให้ฉันมาอีกคู่ ไม่ใช่ความบังเอิญ ถึงแม้จะเหมือนกันมาก แต่ฉันก็มองออกแล้ว ”
เสิ่นเฉียวเลือกคำและพูดให้ชัดเจน เย่โม่เซินขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นปมได้
ตอนแรกคิดว่าก่อนที่จะสืบเรื่องนี้ให้รู้เรื่องอยากจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกับเธอก่อน ใครจะรู้ว่าเธอประจันหน้ากับหานเส่โยวแล้ว
ประจันหน้ากันแล้วก็เท่านั้น ปวดหัวตรงที่หานเส่โยวใส่ต่างหูคู่นั้นไปเจอเธอ งั้นเธอเห็นแล้ว…...จะคิดยังไง?
“เธอคิดว่าต่างหูคู่นั้นฉันเป็นคนให้? ”
เพราะฉะนั้นตอนที่เปิดกล่องเลยมีท่าทางรุนแรงแบบนั้น?
เสิ่นเฉียวถามกลับ : “ถ้าไม่ใช่คุณให้ จะเป็นใคร? ”
คำถามนี้ถามได้ชัดเจน เสิ่นเฉียวก็จ้องเขาอยู่ตลอด อยากเห็นอะไรในตาของเขา แต่สายตาเย่โม่เซินยังคงแน่วแน่ ไม่มีสัญญาณอื่น
เสิ่นเฉียวนิ่งไป ได้ยินเสียงแหบของเขาพูดปกป้องตัวเอง
“ถ้าหากฉันบอกว่าไม่ได้ให้ เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อ? ”
เสิ่นเฉียวไม่พูด เธอค่อนข้างชัดเจนว่าไม่เชื่อ ถ้าหากเชื่อเธอคงไม่ถามเขาแล้ว แต่ท่าทางของเขาตอนนี้คืออะไร?
“ฉันกำลังถามคุณ คุณทำไมถามฉันกลับมา? ถ้าหากไม่ใช่คุณเป็นคนให้ ต่างหูจะไปอยู่ในมือของเธอได้ยังไง? ” เสิ่นเฉียวถามตีโพยตีพายเล็กน้อย ถามจบแล้วเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองทำกิริยาไม่เหมาะสมเกินไปแล้ว
ท่าทางแบบนี้ดูเหมือนผู้หญิงโง่ ๆ ที่ถามสามีว่ารักเธอหรือไม่
เธอเปลี่ยนเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวหายใจเข้าลึกๆ กดความโกรธไว้ในใจ จากนั้นหันกลับไป : “พอละ ฉันขี้เกียจจะถามเรื่องพวกนี้กับคุณ คุณอยากทำยังไงก็ทำอย่างนั้นเถอะ ”