บทที่277 จุดที่ประทับใจ

บทที่277 จุดที่ประทับใจ

เขาแรงเยอะและเสิ่นเฉียวไม่มีแรงจะสู้ ทำได้เพียงเสียงดังใส่: “เย่โม่เซิน คุณทำอะไรน่ะ? รีบปล่อยฉันนะ!”

เย่โม่เซินทำเหมือนได้ยินที่เธอพูดมือก็ยังไม่ยอมหยุด

เสิ่นเฉียวรู้สึกสับสนและรีบเอื้อมไปจับมือใหญ่ของเขา: “อย่ามายุ่งกับกระดุมฉันนะ!”

เมื่อหมอกลอยขึ้น เย่โม่เซินก็เห็นใบหน้าขาวของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ความเขินอายยังมีมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากแล้วพูด: “ไม่ปลดกระดุมแล้วจะอาบน้ำยังไง?”

เสิ่นเฉียวหน้าแดงจนเลือดแทบไหล เธออดทนต่อแรงกระตุ้นของเย่โม่เซิน ยื่นมือออกไปปกกันกระดุมเม็ดเล็ก ๆ บนเสื้อของตัวเอง “เย่โม่เซินอย่าทำอย่างนี้นะ ปล่อยฉัน”

“อายอะไร?” ยิ่งเธอขัดขืนเย่โม่เซินก็ยิ่งอยากเข้าไปใกล้เธอ เสื้อของทั้งคู่เปียกปอนเพราะน้ำอุ่นจากฝักบัว เย่โม่เซินออกแรงทำให้เสิ่นเฉียวนอนอยู่บนตัวของเขา

เสิ่นเฉียวตื่นตระหนกและเรียกชื่อของเขา: “เย่โม่เซิน!”

“อือ” เขาตอบมือใหญ่แอบล้วงผ่านเสื้อผ้าของเธอ

“คุณอย่าลืม คนที่จุดไฟแล้วไม่สามารถดับไฟได้ก็คือตัวคุณเอง!”

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวของเย่โม่เซินก็แข็งกระด้างและแม้แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็แข็งขึ้นหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ค่อย ๆ คลายความยับยั้งชั่งใจต่อเสิ่นเฉียว

ใช่สินะ หากจุดไฟให้ลุกโชนแล้วต้องส่งผลต่อตัวเธอในภายหลัง ดังนั้นจึงทำอะไรกับเธอไม่ได้

แล้วเขาจะลงอ่างกับเธอได้ยังไงกัน?

เมื่อคิดถึงตรงนี้เย่โม่เซินก็ยิ้มแหย ๆ: “พูดไปก็ถูก งั้นเธออาบก่อน อาบเสร็จแล้วค่อยออกมา”

พูดจบแล้วเย่โม่เซินก็ปล่อยเธอจริง ๆ จากนั้นก็หันกลับแล้วออกไป

เสิ่นเฉียวตะลึงอยู่ตรงนั้น มองดูเย่โม่เซินที่เปียกปอนไปทั้งตัวออกไปจากห้องน้ำ ตัวของเขายังเปียกจนน้ำหยดไหลเป็นทาง เธออ้าปากค้างมองดูด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีเธอคิดว่าเขาคงจะไม่ยอมปล่อยเธอ คิดไม่ถึงว่าเขาจะยอมปล่อยเธอเร็วขนาดนี้...

ไม่รู้ด้วยเหตุใด เสิ่นเฉียวเห็นเสื้อที่เปียกปอนของเขาแล้ว ในใจกลับไม่คิดจะปล่อยผ่านและอดไม่ได้ที่จะเรียกเขา:

“เย่โม่เซิน...”

เย่โม่เซินหยุดและหันกลับมามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนแบบที่ยากจะได้เห็น: “ยังไม่รีบอาบอีก ถ้ายังเรียกฉันอีก ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

เขาเอื้อมมือไปปิดประตูในห้องน้ำจึงเหลือเพียงเสิ่นเฉียวคนเดียว เพราะคิดเรื่องที่เย่โม่เซินเปียกไปทั้งตัวและเสื้อผ้า ดังนั้นเธอจึงรีบอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไป

ในห้องว่างเปล่าไม่มีคน จูหยุน กำลังเช็ดคราบน้ำที่พื้นและยิ้มเมื่อเห็นเธอออกมา: “คุณนายน้อยอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ? คุณรอสักครู่นะคะ ฉันทำความสะอาดตรงนี้เสร็จแล้วจะช่วยคุณเป่าผม”

พูดจบ จูหยุน ก็รีบก้มหน้าและเริ่มทำงาน

เสิ่นเฉียวมองดูเธอที่ก้มหน้าทำงานที่ดูใช้แรงอย่างนั้นก็อดทนดูไม่ได้

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันเป่าผมเองก็ได้ เธอทำความสะอาดตรงนี้เสร็จแล้วก็รีบกลับไปพักเถอะ มันดึกมากแล้ว”

เมื่อ จูหยุน ได้ยิน ก็รู้สึกประทับใจเธอ: “ขอบคุณค่ะคุณนายน้อย ใช่แล้ว คุณชายเย่อาบน้ำอยู่ห้องข้าง ๆ นะคะ”

เธอทำความสะอาดพื้นในทันทีและลุกขึ้นอีกครั้งและออกไป เสิ่นเฉียวคิดว่าเธอคงกลับไปพักผ่อนแล้ว จึงรีบเอาผ้าขนหนูแห้งเช็ดผมหลังจากนั่งไปสักพัก จูหยุน ก็กลับมาอย่างรวดเร็ว ในมือเธอมีแก้วใบหนึ่งและวางลงตรงหน้าเธอ

“ได้ยินคุณชายเย่บอกว่าเมื่อครู่คุณนายน้อยนั่งอยู่ริมทะเลอยู่นานจนเสื้อผ้าเปียก กลัวว่าคุณจะเป็นไข้จึงตั้งใจทำ ซุปขิง มาให้คุณนายน้อยค่ะ คุณนายน้อยรีบดื่มตอนยังร้อนนะคะ”