บทที่278 อยากเจอครั้งสุดท้าย

บทที่278 อยากเจอครั้งสุดท้าย

“คุณนายน้อย คุณชายเย่ใส่ใจคุณมากเลยนะคะ” จูหยุน เห็นเธอเก็บสายตาและไม่พูดจา กลัวว่าเธอจะคิดอะไรไร้สาระและอาจจะเข้าใจผิดเย่โม่เซิน จึงได้รีบเอ่ยปากอธิบายแทนเย่โม่เซิน

เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียวได้สติกลับมาและมองหน้า จูหยุน แล้วหัวเราะ: “เธอนี่ออกตัวแทนเขาเก่งจริง ๆ นะ”

จูหยุน หน้าแดงเหมือนจะรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

“คุณนายน้อยล้อเล่นอีกแล้ว ฉันไม่ได้ออกตัวแทนคุณชายเย่นะคะ จูหยุน พูดความจริง คุณนายน้อยก็คงรู้ดีแก่ใจ ไม่ใช่เหรอคะ?”

ใช่ ครั้งนี้เสิ่นเฉียวรู้แล้ว

ไม่ใช่เพียงแค่เธอที่คิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียว เย่โม่เซินเองก็มีใจให้เธอเหมือนกัน

ขอเพียงเท่านี้...ก็เพียงพอแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็ยิ้มเบา ๆ

ในเมื่อเย่โม่เซินเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวเธอ อย่างนั้นในช่วงนี้เธอจะอยู่ที่วิลล่าและรอข่าวคราวจากเขา จะยังคงไม่ออกไปธุระข้างนอกเป็นอย่างไรล่ะ

เพียงแต่คิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตสงบ ๆ จนกว่าเย่โม่เซินจะบอกข่าวเธอ ถึงแม้จะต้องรอทุกวัน ในตอนแรกเธอยังคงเร่งรีบ แต่ว่าเมื่อรอไปจนสุดท้ายเธอก็รู้สึกชินเป็นนิสัยไปแล้ว ทุกวันตอนเย็นเธอจะเฝ้าคอยเย่โม่เซินกลับมาอัปเดตข่าวให้ตัวเองฟัง

แต่ต่อให้เขากลับมาแล้วไม่มีอะไรจะเล่าให้เธอฟัง เธอก็จะไม่ถามให้มากความ

เธอคิดว่า หากมีข่าวคราวความคืบหน้าแม้เพียงน้อยนิดเขาก็จะไม่ปิดบังเธอหรอก

เสิ่นเฉียวเฝ้ารอมาตลอด รอจนสุดท้ายก็ได้ข่าว

แต่ไม่ใช่จากเย่โม่เซิน แต่เป็นหานเส่โยว

หานเส่โยวส่งข้อความ เว่ยซิน มาหาเธอบอกว่าอยากจะพบเธอสักครั้ง

ไม่รู้ด้วยเหตุใด ข้อความเว่ยซิน ที่หานเส่โยวส่งมานั้นทำให้เสิ่นเฉียวรู้สึกหนักอึ้ง เสิ่นเฉียวมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะชัดเจนนัก เพียงแต่รู้สึกว่ามันจะต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่

เธอสนิทสนมกับหานเส่โยวมาหลายปี ครั้งก่อนที่พูดคุยกันให้ชัดเจน เธอรู้สึกว่าเธอคงไม่มีวันได้เจอเธออีก

ดังนั้นเธอจึงตอบกลับไป: “ฉันกับเธอไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว”

“เฉียวเฉียว ถือว่าเป็นครั้งสุดท้าย เธอก็ไม่ยอมจะมาเจอฉันเหรอ?”

เจอครั้งสุดท้าย?

เสิ่นเฉียวรู้สึกสะดุดในใจเมื่อเห็นคำคำนี้

“หมายความว่ายังไง?”

“เธอพูดสิว่าจะยอมหรือไม่ยอมมาเจอฉัน” แต่อีกฝ่ายกลับแสดงท่าทีที่แข็งกร้าวจะให้เธอพบหน้าให้ได้

เสิ่นเฉียวอดรนทนไม่ไหว พูดตามจริงแล้วเธอใจอ่อนให้หานเส่โยว เธอช่วยตัวเองมาก็เยอะ เธอไม่สามารถจะเกลียดเธอลงได้เลย แล้วเมื่อเธอพูดแปลก ๆ เหมือนอย่างวันนี้ เหมือนกับกำลังจะคิดสั้นอย่างนั้น

ถ้าหากไม่ใช่ก็ดีไป แต่ถ้าใช่ล่ะ?

ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เสิ่นเฉียวกลัวว่าจะต้องเสียใจภายหลังไปทั้งชีวิต

“บอกเวลาและสถานที่กับฉัน”

สุดท้าย เสิ่นเฉียวก็ประนีประนอม ผ่านไปนานกว่าหานเส่โยวจะบอกที่อยู่ให้กับเธอ

เธอดูที่อยู่เสร็จแล้วจึงพบว่ามันเป็นโรงแรม เธอขมวดคิ้วและความกระวนกระวายใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

เสิ่นเฉียวเก็บโทรศัพท์จากนั้นก็พูดกับจูหยุน: “วันนี้ฉันอยากออกไปข้างนอก ได้ไหม?”

จูหยุน นิ่งไปจากนั้นก็ยิ้มขึ้นและบอกเธอ: “คุณนายน้อยกับคุณชายเย่ใจตรงกันเลยนะคะ เมื่อเช้าคุณชายยกเลิกคำสั่งห้ามคุณออกไปข้างนอกแล้ว ต่อไปคุณมีอิสระในการเข้าออกแล้ว อีกทั้งยังมีคนขับรถส่วนตัวให้คุณนายน้อยด้วยค่ะ”