บทที่33 ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร

บทที่33 ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร

คืนนั้น เสิ่นเฉียว ฝัน

เธอฝันถึงคืนวันนั้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ชายหนุ่มปล้นฉวยเอวของเธอด้วยท่าทีแข็งกร้าว จูบที่เร่าร้อนและดุเดือด ลมหายใจร้อนผะผ่าว เสียงครางแผ่วเบา

เสิ่นเฉียวพลิกตัวเปิดผ้าห่มเพราะรู้สึกร้อนและลืมตา

ฟ้าสว่างมากแล้ว ทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงแดดและลมหายใจแห่งรุ่งอรุณที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่าง

เสิ่นเฉียวลุกขึ้นนั่งในหัวของเธอมึนงงเล็กน้อย

ผ่านมาก็นานแล้วทำไมยังเจอผู้ชายคนนี้?

ในฝันนั้นผู้ชายคนนี้ยังคงแข็งกร้าว

เพียงแต่ว่าเสียงของเขาฟังไม่ชัดเจน

เสิ่นเฉียวปาดเหงื่อบนหน้าผาก จู่ ๆ ก็คันคอ เธอปิดปากกระแอมเล็กน้อย จึงฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ มองไปทางเตียงที่อยู่ไม่ไกล

เย่โม่เซินยังคงนอนอยู่ เสิ่นเฉียวกลัวจะเสียงดังรบกวนเขา จึงได้พยายามไอเบา ๆ แต่อาการคันคอนั้นก็เกินจะรับไหว เธอจึงได้พยายามลุกขึ้นอย่างเร็ว ยืนขึ้นด้วยเท้าเปล่าจากนั้นเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำ

ไออยู่ในห้องน้ำอยู่นาน เธอบีบยาสีฟันและแปรงฟัน

เย่โม่เซิน เป็นคนหลับไม่ลึก เพียงแค่เสิ่นเฉียวพลิกตัวเขาก็ตื่นแล้ว เพียงแค่ไม่ได้ลืมตา

หลังจากนั้นไม่นาน เย่โม่เซินได้ยินเสียงไอ แต่ก็ถูกกลั้นไว้อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงได้ยินเสียงเธอรีบลุกไปห้องน้ำ

ทันทีหลังจากนั้นจึงได้ยินเสียงไอเล็ดลอดออกมา ราวกับไม่อยากจะให้เขาได้ยิน

แต่ว่าห้องนี้ก็ใหญ่แค่นี้ ไม่ว่าเธอจะพยายามกลั้นยังไง เสียงไอก็ยังสามารถเล็ดลอดออกมาได้บ้าง ด้วยความเงียบรอบด้าน ไม่มีเสียงรบกวนใด เสียงเหล่านี้กลับดังเข้าไปถึงหูของเย่โม่เซินอย่างชัดเจน

เย่โม่เซินคิดถึงเรื่องที่เซียวซู่คุยกับตนเองเมื่อคืนนี้

“ตอนนี้คุณหนูเสิ่นตั้งครรภ์แล้ว ให้นอนที่พื้นดูจะไม่ค่อยเหมาะรึเปล่าครับ?”

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่ฤดูหนาว แต่ก็เริ่มเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ที่พื้นก็มีเพียงผ้าห่มปูทับชั้นหนึ่ง ยิ่งกว่านั้นเธอเองก็เป็นผู้หญิง นอนนาน ๆ คงไม่ดีต่อสุขภาพ

เย่โม่เซินลืมตาและกะพริบตาอยู่พักหนึ่งแล้วหลับตาอีกครั้ง

แต่ว่าในหัวกลับมีภาพของผู้หญิงคนนั้นปิดปากและไออยู่ในห้องน้ำ

หลังจากนั้นไม่นาน เย่โม่เซินพลิกผ้าห่มด้วยความรำคาญ กวาดสายตามองเวลาที่ตรงหัวเตียง นี่ยังห่างจากเวลาตื่นนอนของเขาอีกตั้งหนึ่งชั่วโมง

หลังจากเสิ่นเฉียวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว พบว่าเย่โม่เซินตื่นขึ้นมาแล้ว เธอจึงรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย: “ขอโทษค่ะ ฉันรบกวนคุณรึเปล่าคะ?”

เมื่อได้ฟัง เย่โม่เซินขมวดคิ้ว

ผู้หญิงคนนี้มีความรู้ตัวเป็นอย่างดี อีกทั้งยังรู้ว่าตนเองเสียงดังรบกวนเขา

เสิ่นเฉียวคุ้นชินกับการไม่ได้ใส่ชั้นในนอนเวลากลางคืน แต่ทุกเช้าเมื่อเธอตื่นนอนจะเข้าไปใส่ในห้องน้ำให้เรียบร้อย แต่เมื่อครู่เพราะเธอไอ ดังนั้นจึงไม่ได้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

ตอนนี้เมื่อเห็นเย่โม่เซิน เสิ่นเฉียวจึงนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ เธอจึงปฏิบัติตัวอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก

“รู้ว่าเสียงดังรบกวนผมทำไมคุณไม่เสียงเบาลงหน่อย?”

เผชิญหน้ากับคำกล่าวโทษของเย่โม่เซิน เสิ่นเฉียวไม่มีอะไรจะโต้แย้ง เป็นเพราะเธอเสียงดังรบกวนเขาจริง ทำได้เพียงก้มหน้าและกำเสื้อแน่นพร้อมเสียงอ่อย: “ขอโทษค่ะ...”

ขอโทษ?

ท่าทางอ่อนแอไร้ทางสู้ของเธอแบบนี้ยิ่งทำให้เย่โม่เซินไม่เป็นสุข

เธอไม่รู้จักตอบโต้รึไง? ไอไม่ใช่เรื่องที่เธอจะควบคุมได้เสียหน่อย! เขาพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้นรึไงกัน?

“ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร?”

เสิ่นเฉียวก้มหน้า ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร สายตาเย็นชาแข็งกร้าวของเย่โม่เซินทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง เธออยากจะกลับไปที่ห้องน้ำ

เย่โม่เซินเองก็ไม่รู้ตัวว่าเป็นอะไร มักจะรู้สึกว่าเสิ่นเฉียวไม่เหมือนกับที่ตัวเองคิดเอาไว้

เขาคิดว่าการเผชิญหน้ากับคนที่รังแก จะทำให้เธอลุกขึ้นตอบโต้กลับ ใครจะคิดว่าเธอไม่คิดแม้แต่จะตอบโต้ อีกทั้งยังทำหน้าน้อยใจเสียอีก

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณตื่น” ในที่สุดเสิ่นเฉียวก็เงยหน้ามามองเย่โม่เซิน และพูดหนึ่งคำ

ริมฝีปากบางของเย่โม่เซินยกขึ้นเป็นเส้นตรง

“มานี่”

เข้าไป? เสิ่นเฉียวสีหน้าเปลี่ยน ห่อไหล่โดยไม่รู้ตัว

เธอ...ไม่ได้สวมชั้นในนะ? ?