ตอนที่ 34
บทที่34 ฉันไม่ได้ยั่วยวนคุณ
October 21, 2026
บทที่34 ฉันไม่ได้ยั่วยวนคุณ
“เลวเอ๊ย!” เสิ่นเฉียวก้มลงมองตามสายตาเขา จึงรู้ว่าเย่โม่เซินกำลังจ้องมองอะไร
เสิ่นเฉียวสบถแล้วมองไปที่เขาอย่างรุนแรงหลังจากนั้นจึงได้ถอยออกห่าง
ผลสุดท้ายต่างฝ่ายต่างขยับคนละครึ่งเย่โม่เซินยกครึ่งตัวขึ้นกลางอากาศแล้ว เสิ่นเฉียวเพิ่งถอยห่างเย่โม่เซินที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่จึงล้มไปด้านข้าง
“อ๊ะ!” เสิ่นเฉียวตกใจกลัวจนสีหน้าเปลี่ยน ยังไม่ทันที่จะได้ถอยเลย ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและค้ำเขาไว้ ถึงแม้เย่โม่เซินจะรูปร่างผอม แต่กล้ามเนื้อก็แข็งแรงซึ่งเป็นน้ำหนักจริง เสิ่นเฉียวถูกทาบทับและถอยห่าง จนเกือบจะหกล้ม
โชคดีที่เธอใช้แรงที่มีและค้ำเขาไว้จนหน้าแดง
“คุณไม่เป็นไรนะคะ?” เมื่อทรงตัวได้แล้วเสิ่นเฉียวรีบเอ่ยปากถามครั้งหนึ่ง
เหมือนเย่โม่เซินจะไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ จึงมีสีหน้าน่ากลัว “คุณว่าไงล่ะ?”
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เสิ่นเฉียวทำได้เพียงขอโทษเขา “โชคดีที่ไม่ล้ม ฉันพยุงคุณนะคะ”
ริมฝีปากเย่โม่เซินเม้มแน่นและไม่ได้ตอบเธอ เธอค่อย ๆ พยุงเขาไปนั่งที่วีลแชร์
แม้ว่าขั้นตอนจะไม่ค่อยราบรื่น แต่เมื่อได้เห็นเขานั่งบนวีลแชร์ เสิ่นเฉียวก็ทอดถอนใจโล่งอก รู้สึกประสบความสำเร็จ เธอคิดจะยื่นมือออกไปช่วยเช็ดเหงื่อแต่ถูกเย่โม่เซินหยุดเอาไว้
เสิ่นเฉียวตกตะลึงเบิกตาโพลงมองเขา
“คุณ คุณทำอะไรน่ะ?”
เย่โม่เซินหรี่ตาเรียวเล็กของเขาด้วยแววตาโหดร้ายเล็กน้อย “วิธียั่วผู้ชายของเธอมันต่างไปจริง ๆ แต่กลับดูถูกเธอเสียได้”
“อะไรนะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉัน...”
เมื่อพูดจบ เย่โม่เซินใช้แรงที่มือเล็กน้อย เสิ่นเฉียว ก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา คางถูกเขาจับไว้แน่น “ทำเป็นเฉยเมย ทำเป็นไม่สนใจ ฉันยิ่งแปลกใจ เธอยั่วยวนคนแบบนี้ แล้วเธอถูกสามีเก่าทิ้งได้ยังไงกัน?”
คำพูดที่น่าอึดใจทุกคำดังอยู่ในหูเสิ่นเฉียว สีหน้าเธอเปลี่ยนไปซีดขาวเล็กน้อย กัดริมฝีปากล่างแน่น: “ฉันเปล่ายั่วคุณ”
“ยังจะบอกว่าเปล่า” เย่โม่เซินหัวเราะเหน็บแนม: “ปากแข็ง”
“ฉันเปล่า!” เสิ่นเฉียวมองเขาอย่างแข็งกร้าว: “เย่โม่เซินคุณเอาแต่พูดว่าฉันยั่วคุณ ฉันไปยั่วคุณตอนไหนกันล่ะ เป็นฉันยั่วคุณ หรือว่าคุณควบคุมตัวเองไม่ได้จนเห็นฉันแล้วอยากจะเป็นบ้ากัน?”
เย่โม่เซิน：“… ฉันไม่คิดจริง ๆ นะว่าเธอจะปากเก่งขนาดนี้”
เขาเพิ่มแรงที่มือมากขึ้นไปอีกเสิ่นเฉียวเจ็บจนต้องร้องออกมา ขมวดคิ้วแน่น “ปล่อยฉันนะ!”
“ปล่อย? นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการรึไง? เช้ามาชุดชั้นในก็ไม่ใส่ จงใจวิ่งเข้าหาผมและใช้ร่างกายของคุณจับผม...”
พูดถึงตอนท้าย เย่โม่เซินโน้มลงไปพูดข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวนั้นหายใจรดที่ต้นคอของเธอ ทำให้เสิ่นเฉียวตกใจจนตัวสั่น
“คุณ คุณพูดจาเพ้อเจ้อ!”
ใบหน้าเลือดฝาดของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนสี เหมือนเธอจะคิดอะไรออกในทันใด
ก่อนหน้านี้เขาเห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นกลัวว่าเขาจะล้มลงไปที่เตียง ดังนั้นเธอจึงได้กอดค้ำบ่าเขาเอาไว้ เวลานั้นที่ร่างกายของพวกเขาทั้งสองคนแนบสนิทกัน คงจะทำให้เย่โม่เซินเกิดความรู้สึก
“เหอะ” เย่โม่เซินหัวเราะเหน็บแนม: “ผมไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ ร่างกายคุณรู้ดีที่สุด”
“เย่โม่เซิน คุณอย่าลืมข้อตกลงของเรา”
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่โม่เซินค่อย ๆ นิ่งไป
“คุณเป็นคนพูดเอง หากไม่มีอะไรห้ามเข้าใกล้คุณ งั้นตอนนี้คุณกำลังทำอะไร?”
เธอยกมือขึ้น ข้อมือขาวนวลเล็กถูกเย่โม่เซินล็อกไว้แน่น
ความแตกต่างระหว่างสีผิวของทั้งสองคน อีกทั้งขนาดเล็กใหญ่ของมือยิ่งทำให้ชัดเจน เย่โม่เซินอึ้งไปพักหนึ่ง
ผ่านไปไม่นาน เย่โม่เซินจึงปล่อยมือ: “เธอคิดว่าฉันอยากจับเธอ? ผู้หญิงที่ไม่บริสุทธิ์อย่างเธอ เห็นแล้วหมดอารมณ์”
พูดแล้ว เย่โม่เซิน จึงถอยห่างจากเธอ เสิ่นเฉียวสะดุดและเกือบล้มลงกับพื้น เธอมองกลับไปอย่างโกรธเกรี้ยวกับชายสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ ด้วยความน้อยใจที่ล้นอยู่ในอกแต่ถูกเสิ่นเฉียวกดมันเอาไว้อย่างรวดเร็ว เธอเก็บสีหน้าและสายตา สะบัดหน้าและหมุนตัวเดินไป
เธอเดินไปหยิบชุดชั้นในและเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อออกมาเย่โม่เซินก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว
เฮ้ย ตื่นเช้ามาไม่คิดจะล้างหน้าแปรงฟันเลยรึไง แถมไปไหนแล้วก็ไม่รู้
เสิ่นเฉียวเปลี่ยนเสื้อผ้าและเก็บของจนเรียบร้อย หยิบโทรศัพท์และเปิดเครื่อง
เมื่อเปิดเครื่องก็ได้รับข้อความจากคนแปลกหน้า
‘เฉียวเฉียวคุณบล็อกเบอร์ผมเหรอ? ’
‘ปิดเครื่องทำไม? ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณนะ ผมรู้ว่าผมผิดต่อคุณ แต่คุณต้องให้โอกาสได้อธิบายสักครั้ง’