บทที่35 ใครอนุญาตให้เธอใส่ร้ายเธอ

บทที่35 ใครอนุญาตให้เธอใส่ร้ายเธอ

“ถ้าเธอรู้ตัวล่ะก็ ป่านนี้คงไสหัวออกไปจากตระกูลเย่แล้ว? ไม่ดูเสียบ้างว่าพวกเธอ ตระกูลเสิ่นก็แค่ตระกูลทั่วไป คิดจะมาเกาะร่มไม้ใหญ่?” คนรับใช้เห็นเสิ่นเฉียวเงียบไปจึงเข้าใจว่าเธอกลัว จึงทำให้ยิ่งได้ใจ

เสิ่นเฉียวชายตามองต่ำ มองดูเสื้อผ้าที่เปียกนม นมยังหยดลงพื้นติ๋ง ๆ บนพื้นมีเศษแก้ว ทั้งนมและไข่ที่ผสมกันเละเทะ

น่ากระอักกระอ่วนใจเหมือนเธอในตอนนี้

“พวกเธอทำอะไร?”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยลอยมา

สาวใช้ที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอื่นอยู่เมื่อครู่ เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็หน้าถอดสีแล้วก้าวถอยไปก้าวหนึ่ง

เย่หลิ่นหานที่ถือกระเป๋าเอกสารมือหนึ่ง เดินเข้ามาด้วยสีหน้าสงสัย เมื่อเห็นเสิ่นเฉียวนั่งก้มหน้ามองรอยเปื้อนนมบนเสื้ออยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง

“น้องสะใภ้?”

สาวใช้มีสีหน้าร้อนใจและไม่กล้าพูดอะไร

ทำไมวันนี้คุณชายใหญ่จึงได้ลงมาแต่เช้า? ทั้ง ๆ ที่ทุกทีจะลงมาเจ็ดโมงเช้าแท้ ๆ

ถูกคุณชายใหญ่เห็นเข้าแล้วจะทำอย่างไรดี?

“คุณชายใหญ่คะ คุณนายน้อยถือแก้วไม่ดีเอง ไม่ระวังเลยหกใส่ตัวเอง” สาวใช้เกรงว่าเย่หลิ่นหานจะโทษเธอ จึงได้รีบแก้ตัว

แต่ว่าเย่หลิ่นหานก็ไม่ได้สนใจเธอแต่แรกแล้ว รีบวางของในมือและเข้าไปดูเสิ่นเฉียว

เสิ่นเฉียวนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ เย่หลิ่นหานเดินเข้าไป

“ลุกขึ้น”

เขายื่นมือไปดึงเสิ่นเฉียว เสิ่นเฉียว กัดริมฝีปากล่างแน่นปัดมือของเขา: “พี่ใหญ่ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

เย่หลิ่นหานสังเกตเห็นว่าเสื้อเธอมีรอยเปื้อนบริเวณหน้าอก ที่เธอไม่ยอมลุกขึ้นคงเป็นเพราะเหตุผลนี้ เย่หลิ่นหานขมวดคิ้วเล็กน้อย และไม่ได้คิดมาก เขาปลดกระดุมและถอดเสื้อสูทออก จากนั้นจึงเอามาคลุมให้ เสิ่นเฉียว

“ลุกขึ้นเร็ว ไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ”

เสื้อสูทนั้นยังคงมีไออุ่น เสิ่นเฉียวนิ่งไปพักหนึ่ง ค่อย ๆ เงยหน้า

เย่หลิ่นหานมีแววตาอบอุ่น มองเธอด้วยความปวดใจเล็กน้อย

แววตาเช่นนั้น... เสิ่นเฉียวชะงักไป จากนั้นเขาค่อย ๆ ประคองเธอลุกขึ้น

“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน”

“คุณชายใหญ่...เป็นเธอที่ไม่ระวังแล้วทำหกจริง ๆ นะคะ ฉันไม่เกี่ยว!” สาวใช้ยังพยายามแก้ตัวหาข้ออ้างให้พ้นจากความผิดของตนเอง

ใครจะรู้ว่าเย่หลิ่นหานหันไปอย่างฉับพลันและพูดกับเธออย่างไม่รู้สึกรู้สา: “คราวก่อนที่คุณรังแกเธอผมเห็นกับตา ครั้งนี้คุณก็ยังทำ? คราวก่อนผมบอกคุณแล้วใช่ไหม? ถ้าคุณไม่อยากจะอยู่ที่ตระกูลเย่ คุณสามารถเก็บของแล้วออกไปได้เลย”

สาวใช้ได้ยินแล้วมีสีหน้าซีดเผือด: “คุณชายใหญ่ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ”

“คุณกำลังจะบอกว่าเธอเทนมหกใส่เสื้อตัวเองอย่างนั้นเหรอ?”

สาวใช้พยักหน้า

เย่หลิ่นหานมีแววตาผิดหวัง “เธอมันเกินจะเยียวยาจริง ๆ ตอนนี้เธอช่วยไปเก็บของ จากนั้นไปรับเงินเดือนค้างรับที่พ่อบ้านแล้วออกไปจากบ้านซะ”

“คุณชายใหญ่ ไม่นะ” สาวใช้รีบก้าวไปคว้ามือของเย่หลิ่นหาน: “ได้ ต่อให้ฉันทำแล้วมันจะทำไมล่ะ? คุณชายสองไม่ได้ชอบเธอเสียหน่อย จะให้คนอย่างนี้อยู่ในตระกูลเย่เพื่ออะไรกัน?”

เสิ่นเฉียวไม่เคยคิดจะผลักความรับผิดชอบไปให้สาวใช้ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะสารภาพมันออกมาเอง

เธอรู้ตัวดีว่าอยู่ตระกูลเย่ต้องถ่อมตน ดังนั้นจึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน

เธอคิดว่าขอเพียงเธอทำอะไรด้วยความรอบคอบ ก็คงสามารถผ่านมันไปได้ด้วยดี แต่ว่ามีบางเวลาก็มีคลื่นลม

“เธอจะอยู่ในตระกูลเย่รึเปล่ามันไม่ใช่หน้าที่เธอตัดสิน!” สายตาของเย่หลิ่นหานเย็นชาอย่างยิ่ง “เธอก็เป็นแค่คนใช้ สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เป็นเพราะละเลยที่จะอบรมพวกเธอรึไง ดังนั้นจึงคิดว่าสามารถจะรังแกใครก็ได้ตามใจ”

เย่หลิ่นหานมักจะเป็นคนอบอุ่น เป็นครั้งแรกที่เคร่งขรึมเช่นนี้ สาวใช้รู้สึกตกใจกลัว ยืนอึ้งและมองไปที่เขา: “ คุณชายใหญ่...เธอเป็นเพียง...”

“เธอออกไปก่อนเถอะ” ทันใดนั้นเย่หลิ่นหานยื่นมือออกมาถูที่คิ้วตัวเองไปมา พูดด้วยแววตาซับซ้อน

สาวใช้จ้องไปที่เสิ่นเฉียว อย่างเกรี้ยวกราดก่อนเดินออกไป

หลังจากเธอไปแล้ว เย่หลิ่นหานจึงได้หันกลับไปดูเสิ่นเฉียว: “ขอโทษนะ ทำให้คุณไม่ได้รับความยุติธรรมในตระกูลเย่ แต่ก่อนพวกเธอไม่ได้เป็นแบบนี้ ครั้งนี้...ต้องขอโทษจริง ๆ ผมจะกำชับเรื่องนี้ให้คุณเอง”