ตอนที่ 36
บทที่36 แกล้งเป็นห่วง
October 21, 2026
บทที่36 แกล้งเป็นห่วง
สาวใช้ตกตะลึง
“คุณชายสองคะ? เมื่อกี้ฉันพูดความจริงนะคะ คุณนายน้อยเธอให้ท่าคุณชายใหญ่จริง ๆ คุณไม่เชื่อฉันเหรอคะ?”
เย่โม่เซินจ้องมองเธอด้วยแววตามืดมน ส่ายหน้า: “นอกจากเธอ แล้วมีใครเห็นอีก?”
สาวใช้คิดว่าเย่โม่เซินเชื่อเธอเข้าให้แล้ว: “ตอนนั้นมีฉันแค่คนเดียวค่ะ แต่ว่าคุณชายสองฉันสาบานนะคะ ฉันเห็นกับตาจริง ๆ”
ได้ฟังดังนั้น เย่โม่เซินยิ้มเหน็บแนมขึ้นมา: “ถึงจะพูดแบบนั้น แต่แค่เธอคนเดียวที่เห็น ไม่มีใครเป็นพยานให้เธอได้”
สาวใช้จึงเกิดความสงสัยว่าเย่โม่เซินคิดอย่างไร “คุณชายสองคะ ฉัน...”
“อิจฉา? เลยสร้างเรื่อง?”
เย่โม่เซินแววตามืดหม่น ราวกับมองได้ทะลุปรุโปร่งส่องเข้าไปในจิตใจของเธอ และเห็นจิตใจอันอัปลักษณ์ของเธอ สาวใช้ท่าทางเหมือนกันโดนจับไต๋ได้จนหมดเปลือกและตื่นตกใจเล็กน้อย
“คุณชายสอง ฉันไม่ได้หลอกคุณนะคะ คุณต้องเชื่อฉันนะคะ”
“อ่อ?” เย่โม่เซินยิ้มเยาะ: “คนอย่างฉัน เย่โม่เซินไม่เชื่อภรรยาตัวเอง แต่ให้เชื่อคนใช้อย่างเธอน่ะเหรอ?”
“ฉัน...”
สาวใช้มองดูรอยยิ้มกระหายเลือดที่มุมปากของเขา และเกิดความรู้สึกเสียใจ เดิมทีเธอคิดว่าเย่โม่เซิน ไม่สนใจเสิ่นเฉียว มองเสิ่นเฉียวเป็นสิ่งไม่มีค่า ดังนั้นเธอจึงกล้าลงมือกับเสิ่นเฉียว เดิมทีเธอคิดว่าลงมือกับเสิ่นเฉียวแล้วเย่โม่เซินจะเข้าข้าง
แต่ใครจะรู้ว่าเย่โม่เซินจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
“เธอเป็นคนทำเสื้อเปรอะ” ด้วยน้ำเสียงมั่นใจ มันไม่ใช่การสอบถาม
สาวใช้ตกตะลึง ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
“คุณชายสอง ฉัน...”
“ตระกูลเย่ไม่ต้องการคนใช้ที่คิดไม่ซื่ออย่างเธอ” เย่โม่เซินเงยหน้ามองราวกับจะมองให้ตาย “ถ้าหากฉันได้ยินเธอพูดจาเพ้อเจ้อที่ไหน เธอรู้จะว่าจะจบยังไง”
ติ๊ง——
เวลาพอดีกับที่ลิฟต์มา เย่โม่เซินบังคับวีลแชร์ด้วยตัวเองแล้วจากไป ขาอ่อนแรงล้มทั้งยืนอยู่บนพื้น
อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เสิ่นเฉียวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เห็นเสื้อสูทผู้ชายที่วางไว้อีกด้าน
เธอใคร่ครวญหยิบเสื้อขึ้นมาเตรียมให้คนนำไปคืนเย่หลิ่นหาน แต่เมื่อเธอหยิบมันขึ้นมาก็พบว่าเธอทำมันเปื้อน จะให้คืนตอนนี้ถือว่าไม่เหมาะ
เสิ่นเฉียวจึงควานหาถุงกระดาษมาใส่ รอมีเวลาว่างจะนำไปส่งไปซักแห้งแล้วค่อยส่งคืนเจ้าของ
เมื่อจัดการเสร็จแล้ว เสิ่นเฉียวจึงออกจากห้อง
ช่วงนี้เธอมักจะนั่งรถเมล์ไปทำงานเป็นประจำ เมื่อถึงที่ทำงาน เธอจะทำความสะอาดห้องทำงาน จากนั้นค่อยกลับไปที่นั่งตนเอง
เมื่อถึงเวลาเย่โม่เซินและเซียวซู่ก็จะปรากฏตัวตรงตามเวลา เมื่อได้ยินเสียง เสิ่นเฉียวมองไปทางเย่โม่เซิน
เขามีสีหน้าเย็นชา ยังคงเมินเฉยต่อเธอ
เสิ่นเฉียวเก็บสายตาจับปากกาในมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว
ไม่รู้ว่าความรู้สึกของเธอผิดไปหรือเปล่า....
แต่เหมือนเย่โม่เซินจะโกรธเธอ แต่เพราะอะไรล่ะ?
เพราะเรื่องในห้องก่อนหน้านี้ หรือเพราะเย่หลิ่นหาน?
ในใจสับสนวุ่นวาย เสิ่นเฉียวไม่สนใจอีกต่อไป ตั้งใจทำงาน
ระหว่างนั้นเธอไปส่งเอกสารหนึ่งครั้ง เสิร์ฟกาแฟสองครั้ง เย่โม่เซินไม่สนเธอสักครั้ง
ในระหว่างที่เสิ่นเฉียวไปทานอาหารกลางวันที่แคนทีนนั้น ได้ยินคนพูด
“นี่ พวกเธอได้ยินรึเปล่า? เหมือนตระกูลเย่จะยกเลิกความร่วมมือกับตระกูลลู่ล่ะ”
“จริงเหรอ? การร่วมมือครั้งสำคัญขนาดนี้ ทำไมจู่ ๆ ก็จะยกเลิกล่ะ?”
“ได้ยินว่าเป็นการตัดสินใจของคุณชายเย่ อนุมัติในการประชุมเมื่อเช้านี้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสิ่นเฉียวหยุดสิ่งที่ทำในมือ อนุมัติในการประชุมเมื่อเช้านี้? เมื่อเช้านี้มีประชุมตอนไหนกัน? ทำไมเธอถึงไม่รู้?
“การตัดสินใจของคุณชายเย่? นายท่านเย่เห็นด้วยเหรอ?”
“ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ปกติคุณชายเย่ไม่เป็นแบบนี้ ทำไมครั้งนี้ถึงได้ยกเลิกการร่วมมือกับตระกูลลู่นะ?