ตอนที่ 660
บทที่660 กลับไปอย่างว่าง่าย
October 21, 2026
บทที่660 กลับไปอย่างว่าง่าย
“20นาทีเหรอ”น้ำเสียงเย่โม่เซินฟังดูไม่พอใจ หานมู่จื่อได้แต่อธิบาย“ฉันเดินผ่านซุปเปอร์มาร์เก็ต อยากแวะซื้อของหน่อย ไหนๆคุณก็อยู่หน้าบ้านแล้ว รอหน่อยไม่ได้หรือคะ”
“ซุปเปอร์มาร์เก็ตไหน ผมไปรับ”
“ไม่ต้อง！”หานมู่จื่อปฏิเสธอย่างร้อนรน
ถ้าให้เขามารับ ก็รู้กันหมดพอดี หานมู่จื่อสูดลมหายใจลึกๆ พยายามให้ตัวเองสงบ
“ไม่ต้องมารับฉันค่ะ ฉันซื้อของแป๊บเดียว ถ้าคุณรอจนเหนื่อย คุณกลับบ้านคุณก่อน ค่ำหน่อยฉันไปหาคุณเอง”
พอพูดออกไป ทางนั้นเงียบอยู่นาน สุดท้ายตอบกลับมาว่า“ตกลง”
พอวางสาย หานมู่จื่อถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง เธอเอามือกุมอก รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงและเร็ว
ถ้าโกหกบ่อยเกินไป ต่อไปจะรู้สึกผิดไหมนะ
แต่ว่าในเวลานี้ หานมู่จื่อจะคุยกับเย่โม่เซินได้อย่างไร ตามอารมณ์ของเขา ถ้าเธอบอก ว่าอยู่โรงพยาบาล เขาจะต้องรีบบึ่งมาทันที และถ้ารู้ว่าเธอมาเยี่ยมเย่หลิ่นหาน เรื่องก็จะยิ่งยุ่งไปกันใหญ่
เธอรู้ดีกว่าไม่ควรมาเยี่ยมเย่หลิ่นหาน แต่ว่าเธอจะใจจืดใจจำไม่ได้นี่นา
หานมู่จื่อจึงบอกตัวเองว่า พอถามหมอเสร็จแล้ว แน่ใจว่าเย่หลิ่นหานพ้นขีดอันตรายเธอจะรีบกลับ
“คุณหาน เวลานี้ยังมีเรื่องที่บริษัทหรือครับ”พอเดินไป ผู้จัดการอี้อดถามขึ้นไม่ได้
พอฟังแล้ว หานมู่จื่อจึงมองทีหนึ่ง“ไม่ใช่ค่ะ เป็นคนในบ้าน มีอะไรหรือคะ”
“ไม่มีอะไรครับ ผมคิดว่าป่านนี้แล้วยังทำงานที่ทำงานไม่เสร็จ แล้วให้คุณหานมา ก็รู้สึกเกรงใจครับ”ผู้จัดการอี้ยิ้ม จากนั้นก็อดไม่ได้“จริงสิ คุณหานมีแฟนหรือยังครับ”
หานมู่จื่อ“……คำถามของผู้จัดการอี้ ฟังดูแปลกนะคะ”
“เอ่อ”
“เวลานี้ประธานหานของคุณเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ คุณมาถามคำถามแบบนี้กับฉัน เหมาะสมหรือคะ”
แววตาของหานมู่จื่อเฉียบคม จนผู้จัดการอี้เสียวสันหลัง เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน เหงื่อตก มือหนึ่งปาดเหงื่อ“เหอะๆ ผม……ผมถามไปงั้นเอง ไม่รู้จะคุยอะไร ถ้าคุณหานถือสา ต่อไปผมจะไม่พูดครับ ขอโทษจริงๆ”
หานมู่จื่อจึงเก็บสายตา มองไปทางห้องผู้ป่วย
บรรยากาศโดยรอบเงียบจนอึดอัด ผู้จัดการอี้มองดูด้านข้างใบหน้าที่แสนจะเย็นชาของ
หานมู่จื่อ ไม่กล้าปริปากพูด
ได้แต่รออยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดคุณหมอก็ออกมา
“ใครเป็นญาติผู้ป่วยครับ”
หานมู่จื่อยืนนิ่งไม่ขยับ ผู้จัดการอี้รอครู่หนึ่ง ได้แต่เดินขึ้นหน้า
“สวัสดีครับคุณหมอ ผมเป็นเพื่อนผู้ป่วย ญาติของเขายังไม่มาน่ะครับ มีอะไรบอกผมได้”
“ผู้ป่วยลำไส้อักเสบเฉียบพลันครับ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ตรวจดู ถ้าไม่มีอะไร คืนนี้ก็กลับได้ครับ คนหนุ่มๆ ต้องระวังเรื่องอาหารนะครับ”
“ครับๆ ขอบคุณคุณหมอนะครับ ผมจะบอกเขา”
พอหมอออกไป ผู้จัดการอี้จึงสาวเท้าเดินไปที่ห้องผู้ป่วย เดินไปไม่กี่ก้าวถึงได้รู้ว่าคนด้านหลังไม่ขยับ เขาจึงหันหลังไปมองหานมู่จื่อ
“คุณหาน ไม่ไปหรือครับ”
หานมู่จื่อยิ้มเล็กน้อย“ในเมื่อเขาไม่เป็นไรแล้ว ฉันไม่เข้าไปแล้วดีกว่าค่ะ”
“คือ……”
“รบกวนผู้จัดการอี้ค่ะ ฝากดูแลประธานหานด้วย ฉันยังมีธุระที่บ้านต้องจัดการ ขอตัวก่อนนะคะ”