บทที่759 จะกระตุ้น​เขายังไง​

บทที่759 จะกระตุ้นเขายังไง

ผู้ช่วยเลขา

ฟังดูแล้วเหมือนเป็นตำแหน่งที่สูงมาก แต่จะให้พูดตรงๆ ก็คือทำงานที่หนักและเหนื่อยแทนเลขานั่นเอง

ส่วนเลขานั้น ต้องรับงานหนักมาจากประธานบริษัท พอมาถึงผู้ช่วยเลขา ก็จะยิ่งหนักมากขึ้น

เหมือนการทำงานวันแรก หานมู่จื่อวิ่งขึ้นวิ่งลงในบริษัทตามคำสั่งของพี่หลิน ตั้งแต่เช้าจนเที่ยงเป็นเวลาสามชั่วโมง ส่วนใหญ่หานมู่จื่อแทบไม่ได้อยู่ในห้องทำงานของเลขาเลย เพราะต้องวิ่งไปทั่วเพื่อเอาเอกสาร

เพราะเป็นบริษัทขนาดใหญ่…

งานจึงมีเยอะมาก

เธอมีโอกาสได้นั่งพัก พี่หลินก็หยิบเอกสารที่หนาปึกมาให้เธอทำความเข้าใจสถานการณ์ของบริษัท

หานมู่จื่อนั่งอยู่ที่โซฟา แล้วเปิดอ่านเอกสารเงียบๆ

ตอนที่เธอไปส่งเอกสาร เพราะไม่ค่อยคุ้นเคย ทำให้เธอวิ่งไปผิดที่ ถ้าหากเธอวิ่งส่งเอกสารทุกวันจนคุ้นชิน งานของเธอก็จะสบายขึ้นมาก

แต่ว่า…

หานมู่จื่อพลิกเอกสารอ่าน ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้น ดูจากงานที่เธอทำในตอนนี้ ดูเหมือน… เธอจะไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เย่โม่เซินเลยนี่นา

อืม

พอนึกถึงเรื่องเมื่อสามวันก่อนตรงลิฟท์ หานมู่จื่อก็เริ่มนิ่งคิด

ครั้งนั้น เธอบอกกับเขาไปแล้วว่าตัวเองจะมาสมัครงานเป็นผู้ช่วยเลขา แต่เขากลับไม่ออกคำสั่งขัดขวางไม่ให้เธอมาทำงานที่บริษัท

เพราะอะไรกัน

เขาจงใจปล่อยโอกาสให้เธอ หรือว่า… เขาไม่ใส่ใจในเรื่องนี้เลย

คิดไปคิดมา หานมู่จื่อคิดว่าเป็นอย่างหลังมากกว่า

เพราะตำแหน่งที่เธอทำในตอนนี้แทบไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เย่โม่เซินเลย และไม่ได้เจอกันเลยสักครั้ง

คนที่จะเจอกับเย่โม่เซินได้ ก็มีแค่พี่หลินคนเดียว เธอถือเป็นคนกลาง ที่นำเรื่องทั้งหมดในบริษัทเข้าไปรายงานให้เย่โม่เซินได้รับรู้

ส่วนคำพูดของเย่โม่เซิน พี่หลิน ก็จะเป็นคนประกาศให้ทุกคนรู้เอง

พอคิดได้แบบนี้ เธอก็รู้ทันทีว่าตัวเองไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เย่โม่เซินเลย

ถ้าไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เขา แล้วเธอจะหาวิธีกระตุ้นความทรงจำของเขาได้ยังไงกัน

ในเวลานี้ หานมู่จื่อหัวเสียมาก

“ใกล้จะถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว เธอไม่ลงไปกินข้าวเหรอ”

ทันใดนั้นเอง มีเสียงพูดขึ้นเหนือศีรษะของเธอ หานมู่จื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าพี่หลินมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

ดูเหมือนเธอจะเตรียมพร้อมแล้ว ในมือเธอถือกุญแจไว้

“พี่หลิน ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วเหรอคะ”

หานมู่จื่อเพิ่งได้สติกลับมา จึงรีบก้มลงไปดูเวลา ถึงเวลาพักแล้วจริงๆด้วย

“โธ่ เด็กคนนี้ ทำไมถึงได้ตั้งใจขนาดนี้ ไม่บ่นออกมาสักคำ วิ่งขึ้นวิ่งลงจนเหนื่อยแล้วล่ะสิ รีบกลับไปพักผ่อน และหาอะไรกินเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ”

หานมู่จื่อปิดเอกสารลง พี่หลินไม่กินข้าวในบริษัท เพราะเธอต้องกลับไปทำกับข้าวให้ลูกกิน ตอนบ่ายถึงจะกลับเข้ามาในบริษัท

หานมู่จื่อกลับไปที่ห้องก็อยู่คนเดียว เธอจึงขี้เกียจกลับไปที่ห้อง เธอจึงเลือกที่จะไปกินข้าวที่โรงอาหารของบริษัทแทน

พอเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ก็เจอเข้ากับคนคุ้นเคย

“หลัวลี่”

“มู่จื่อ” หลัวลี่เห็นเธอ ก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างดีใจ “ในที่สุดก็รอจนได้เจอ ไปกันเถอะ เราไปกินข้าวที่โรงอาหารกัน”