บทที่758 เซอร์ไพรส์​มากเลยใช่ไหม

บทที่758 เซอร์ไพรส์มากเลยใช่ไหม

ความเย็นชาและตีตัวออกห่างของหานมู่จื่อก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ว่าหลัวลี่จะมองไม่ออก ดังนั้นพอหานมู่จื่อยื่นมาทางเธอ หลัวลี่จึงรู้สึกว่า… หานมู่จื่อยอมรับเธอแล้ว

“เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นเพราะว่าเราไม่ใช่คู่แข่งกันแล้ว เธอถึงได้ยอมทำความรู้จักกับฉันกันนะ”

พอได้ยินแบบนี้ หานมู่จื่อก็คิดตามเกี่ยวกับปัญหานี้ ถ้าก่อนหน้านี้พวกเธอเป็นคู่แข่งกัน เธอเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะรู้จักกับอีกฝ่าย แต่ว่า ความเป็นการเองของหลัวลี่ทำให้เธอรู้สึกกลัว

หลังจากเกิดเรื่องของเส่โยวขึ้นมา เธอรู้สึกว่า… ตัวเองแทบไม่อยากทำความรู้จักกับคนแปลกหน้า หรือการเชื่อใจคนแปลกหน้า

โดยเฉพาะ ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ด้วย

เรื่องที่เธอเดินทางมาต่างประเทศ ไม่รู้ว่ามีคนอื่นรู้ไหม ถ้าหาก… เธอเป็นคนที่ถูกส่งตัวมาแอบแฝงจริงๆล่ะ

พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ หลัวลี่ก็ไม่คิดจะบังคับจิตใจ เธอพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ไม่เป็นไรหรอก ถึงแม้จะเป็นเพราะสาเหตุนี้ ฉันก็ไม่โกรธหรอก เธอคงไม่รู้ ฉันทำงานอยู่ต่างประเทศมาตั้งนานแล้ว แต่ว่า… ไม่มีใครคิดจะคุยกับฉันเลย คงจะเป็นเพราะว่าฉันไม่มีอะไรเหมือนคนอื่นเขา แต่ว่า… วันนั้นตอนที่ฉันทักเธอ เธอตอบกลับฉัน ฉันรู้ได้ทันทีเลยว่าเธอเป็นคนดี”

หานมู่จื่อ “?”

แค่เพราะว่าเธอตอบกลับ หลัวลี่ก็คิดว่าเธอเป็นคนดีแล้วเหรอ

เด็กสาวคนนี้ จะไร้เดียงสาเกินไปหรือเปล่า

“ยังไงซะ ขอบคุณมากนะ พวกเราไปกันเถอะ”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในลิฟต์ แต่ตอนที่หานมู่จื่อกับหลัวลี่เดินเข้าไปในลิฟต์ ลิฟต์ก็มีเสียงดังขึ้นมา ทั้งสองคนชะงักไป ก่อนจะมองหน้ากัน แล้วหัวเราะออกมา

พวกเธอหัวเราะไปด้วยรอลิฟต์ลงมาใหม่ได้ด้วย โดยไม่สนใจว่าคนอื่นๆจะมองมาที่พวกเธอด้วยสายตาเหมือนคนบ้าที่หัวเราะไม่หยุดก็ตามที

สักพัก ทั้งสองก็หยุดยิ้มในเวลานี้ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสอง…จะใกล้ชิดกันมากขึ้น

ในครั้งนี้ ทั้งสองไม่หาเรื่องใส่ตัวเองด้วยการไปขึ้นลิฟต์ตัวอื่นแล้ว แต่กลับยืนรออยู่ที่ลิฟต์สำหรับพนักงาน รอจนลิฟต์วิ่งลงมาอีกครั้ง ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในลิฟต์

ครั้งนี้ไม่มีคนแล้ว หลัวลี่กดชั้นที่เธอจะขึ้น ก่อนจะหันไปถามเธอ “เดี๋ยวเธอจะขึ้นไปแล้วเริ่มทำงานเลยใช่ไหม”

หานมู่จื่อพยักหน้า “น่าจะใช่นะ”

หลัวลี่มองมาทางเธอด้วยสายตาอิจฉา “ดีจัง ตอนที่เห็นเธอเข้าไปในห้องสัมภาษณ์สิบกว่านาที ฉันก็รู้แล้วว่าเธอจะต้องได้งานตำแหน่งนี้”

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอเข้าไปในห้องสัมภาษณ์สิบกว่านาที หลัวลี่คงไม่คิดจะสมัครงานเป็นพนักงานทั่วไป เพราะสำหรับเธอแล้ว ตำแหน่งผู้ช่วยเลขาดีกว่าพนักงานทั่วไปเยอะ เงินเดือนก็มากกว่าด้วย

สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในเวลานี้ก็คือเงิน

แต่ว่า… ความสามารถของเธอสู้คนอื่นไม่ได้ จึงต้องยอมแพ้ไป

หานมู่จื่อไม่ตอบกลับ เธอยิ้มบาง ไม่นานก็ถึงชั้นที่หลัวลี่จะลง เธอกับหานมู่จื่อบอกลากัน ก่อนจะเดินออกไป หลังจากนั้นหานมู่จื่อก็ตรงขึ้นไปรายงานตัวทันที

“สวัสดีค่ะ ดิฉันมารายงานตัว ตำแหน่งผู้ช่วยเลขาค่ะ”

อีกฝ่ายเหลือบตามองมาที่เธอ ก่อนจะชี้ทางแล้วพูด “ห้องนั้นเป็นห้องของเลขาท่านประธาน”

หานมู่จื่อมองตาม ก่อนจะเห็นป้ายห้องเลขา เธอโค้งตัวให้พร้อมกับกล่าวขอบคุณ แล้วเดินตรงไปตามทาง

พนักงานคนนั้นมองตามเธอไปด้วยสายตาพิจารณา ก่อนจะนั่งลงไปอีกครั้ง

พอมาถึงหน้าห้องทำงานของเลขา หานมู่จื่อยกมือขึ้นมาเคาะประตู ก่อนจะได้ยินเสียงหญิงวัยกลางคนตอบกลับมา