ตอนที่ 935
บทที่935แดดดี๊โอเคมั้ยครับ
October 21, 2026
บทที่935แดดดี๊โอเคมั้ยครับ
เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ พริบตาเดียวตอนเที่ยงก็ผ่านไปแล้ว เย่โม่เซิน เซียวซู่และเสี่ยวหมี่โต้วต่างก็ยังไม่กลับมาเลย หานมู่จื่อเป็นห่วงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเย่โม่เซิน จะถามดูว่าพวกเขาไปไหนแล้ว
โทรไปครู่เดียว ก็มีคนรับสายแล้ว
ในสายมีเสียงแบ๊วๆก้องมา
“หม่ามี๊ครับ!”
เสียงของเสี่ยวหมี่โต้วก้องมาจากโทรศัพท์ ไม่นานก็แทรกซึมเข้าไปในใจของหานมู่จื่อ เธอถูกเสียงๆนี้กระทบจนมีรอยยิ้มขึ้นมา
“เสี่ยวหมี่โต้ว”
“หม่ามี๊” เสี่ยวหมี่โต้วเรียกเธออีกครั้ง จากนั้นก็เปิดปากถาม:“หม่ามี๊ร้ายจริงๆเลย มีเบอร์ของเสี่ยวหมี่โต้วอยู่แท้ๆ ทำไมถึงโทรหาแค่แดดดี๊?หม่ามี๊ลำเอียงหรือเปล่า? รักแค่แดดดี๊ ไม่รักเสี่ยวหมี่โต้วใช่มั้ย?”
ดูฟังคำพูดนี้เข้า ดวงตาสวยงามของหานมู่จื่อมีความจนปัญญาแว๊บผ่าน เธอยื่นมือนวดระหว่างของตัวเอง และพูดด้วยเสียงอ่อนโยน: “เด็กโง่ หม่ามี๊จะลำเอียงได้ยังไงครับ?”
เสี่ยวหมี่โต้วกับเย่โม่เซิน คือผู้ชายสองคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเธอ ไม่มีแบ่งแยกว่าใครสำคัญกว่า
แน่นอน ถ้าครั้งนี้เธอยังท้องเด็กผู้ชายอีก งั้นผู้ชายที่สำคัญที่สุดในชีวิตเธอก็จะเพิ่มมาอีกคน แต่ว่าสำหรับหานมู่จื่อในตอนนี้ เธออยากให้ครรภ์นี้เป็นลูกสาวมากกว่า
ถ้าเป็นผู้หญิง งั้นเธอกับเย่โม่เซินก็มีลูกชายกับลูกสาวครบแล้ว
พ่อ แม่ ลูกชาย ลูกสาว
แค่คิดก็รู้สึกอบอุ่นใจมากแล้ว
“หม่ามี๊โกหก!หม่ามี๊บอกว่าไม่ได้ลำเอียง แต่หม่ามี๊กลับไม่โทรหาเสี่ยวหมี่โต้ว!”
เสี่ยวหมี่โต้วที่อยู่ในสายยังร้องเรียนเธอ
“เอาล่ะ อย่าโกรธเลยนะ คราวหน้าหม่ามี๊โทรหาเสี่ยวหมี่โต้ว โอเคมั้ยครับ?”
“ไม่ได้! ต่อไปหม่ามี๊ต้องโทรหาเสี่ยวหมี่โต้วคนเดียวเท่านั้น”
ก็แค่เด็กน้อย หานมู่จื่อเลยตามใจเขา “โอเค หม่ามี๊รับปากครับ”
แต่ไม่นาน เสี่ยวหมี่ก็โต้วไม่พึงพอใจกับเงื่อนไขที่หานมู่จื่อรับปากว่าจะโทรหาตัวเอง เขาจับมือถือไว้นั่งอยู่บนตักของเย่โม่เซิน จู่ๆเงยหน้ามองเย่โม่เซินทีหนึ่ง
เย่โม่เซินที่ดูเอกสารอยู่ จู่ๆมีลางสังหรณ์ไม่ดี ตอนที่ก้มหน้าได้สบตากับดวงตาใสสะอาดของเสี่ยวหมี่โต้วพอดี
จากนั้นเขาก็ได้ยินเสี่ยวหมี่โต้วเปิดปากพูด
“หม่ามี๊ หม่ามี๊รักแดดดี๊มากกว่า หรือว่ารักเสี่ยวหมี่โต้วมากกว่าครับ?”
เย่โม่เซิน “........”
แววตาที่เขามองเสี่ยวหมี่โต้วอันตรายขึ้นมาทันที แถมยังถึงขั้นหรี่ตาด้วย
แววตาเฉียบคมจ้องมองเสี่ยวหมี่โต้วไว้
เสี่ยวหมี่โต้วไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ยิ้มแฉ่งและเปิดลำโพงมือถือของเขาโดยตรง จะได้ให้คำพูดที่หานมู่จื้อพูดก้องเข้าไปในหูของเย่โม่เซินอย่างชัด
หานมู่จื้อได้ยินเสี่ยวหมี่โต้วถามแบบนี้ จึงพูดหลุดปาก: “ก็ต้องรักเสี่ยวหมี่โต้วมากกว่าอยู่แล้วครับ”
เธอก็ไม่ได้คิดมาก เพราะยังไงซะฝ่ายตรงข้ามเป็นแค่เด็ก อารมณ์เปลี่ยนแปลงบ่อย ดังนั้นแค่กล่อมเขาหน่อยก็โอเคแล้ว
อีกอย่าง เย่โม่เซินเป็นพ่อของเสี่ยวหมี่โต้วเชียวนะ ไม่ถือสาที่เธอพูดแบบนี้หรอก
คนเป็นพ่อ ต้องแบกรับหน้าที่ของความเป็นพ่อ!
“หม่ามี๊พูดจริงหรอครับ?”
“จริงสิครับ”
ไม่รู้เพราะอะไร หลังจาหหานมู่จื่อพูดเสร็จก็รู้สึกหนาวเย็นที่แผ่นหลัง เธอหดคอด้วยจิตใต้สำนึก รู้สึกค่อนข้างแปลกใจ
นี่เป็นอะไร?
ณ บริษัทตระกูลยู่ฉือ ในออฟฟิศของท่านประธาน
ตอนที่คำว่าก็ต้องรักเสี่ยวหมี่โต้วมากกว่าอยู่แล้วของหานมู่จื่อก้องมาจากมือถือ และก้องเข้าไปในหูของเย่โม่เซิน กลิ่นไอบนตัวเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนเป็นอันตราย เปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม สายตาที่จ้องเสี่ยวหมี่โต้วเฉียบคมมากเป็นพิเศษ
เซียวซู่ที่อยู่ข้างๆก็ย่อมรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดนี้ เพราะยังไงซะก็อยู่กับคุณชายเย่มานานหลายปี เขาสามารถบอกได้ว่ารู้นิสัยของคุณชายเย่เป็นอย่างดีมาก