บทที่ 7

“ห๊ะ?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หนิงชิงเสวี่ยและพานอวิ๋นก็ตะลึงงันไปพักใหญ่ จากนั้นก็โพล่งเสียงหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

“นี่นายฉู่ ฉันได้ยินไม่ผิดแน่นะ? นายบอกว่านายอยู่ที่นี่จริง ๆ งั้นเหรอ ? “

พานอวิ๋นหัวเราะอย่างเกินจริงและพูดขึ้นว่า “นายรู้ไหมว่าคฤหาสน์ที่นี่ราคาเท่าไร ? อาจมีราคาสูง 30 ถึง 40 ล้านเลยนะ คนบ้านนอกอย่างนายต่อให้ดิ้นรนนานกว่าสิบชั่วอายุคนก็ไม่มีปัญญาซื้อได้แม้กระทั่งห้องน้ำด้วยซ้ำ”

“โธ่ ๆ ไม่ไหวเลยจริงๆ นายทำให้ฉันหัวเราะจะตายอยู่แล้วนะ”

เธอพูดพร้อมกับกุมท้องและหัวเราะอย่างหนัก

และหนิงชิงเสวี่ยก็โกรธจัดจนหัวเราะออกมา “ถ้าอย่างนั้นนายช่วยบอกฉันหน่อยสิว่า บ้านของนายอยู่ที่ไหน?”

“บนยอดเขาไง เหมือนจะเรียกว่าคฤหาสน์อวี้หลงวานหมายเลข 1อะไรสักอย่างนี่แหละ” ฉู่เฉินกล่าวอย่างสบาย ๆ

และคราวนี้หนิงชิงเสวี่ยก็หัวเราะเยาะจนท้องคัดท้องแข็ง

ถ้านายบอกว่า นายก็แค่พูดชื่อคฤหาสน์มาสักหลัง บางทีฉันอาจจะเชื่อก็ได้นะ

แต่คฤหาสน์อวี้หลงวานหมายเลข 1 เป็นที่อยู่ของหมอรักษาผู้ศักดิ์สิทธิ์กุ่ยเหมิน แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับคนบ้านนอกอย่างนาย?

เธอมองไปที่ฉู่เฉินด้วยความเห็นอกเห็นใจ “ฉู่เฉิน นายรู้ไหมว่าตอนนี้นายดูเหมือนตัวตลกที่ทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจอยู่ ?”

“ก็แล้วแต่จะคิดเลย” ฉู่เฉินยักไหล่แล้วหันหลังกลับ ขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงกับทั้งสองคน

“นายควรรีบออกไปก่อนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะมาเห็นนายเข้า ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมาอาจจะร้ายแรงก็ได้นะ”

หนิงชิงเสวี่ยพูดทิ้งท้ายก่อนจะให้พานอวิ๋นสตาร์ทรถและเร่งมุ่งหน้าขึ้นไปบนยอดเขา

ทั้งสองมาถึงที่หน้าประตูคฤหาสน์ หนิงชิงเสวี่ยกดกริ่งประตูเบา ๆ “หมอรักษาผู้ศักดิ์สิทธิ์กุ่ยเหมินที่เคารพ ฉันคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลหนิงที่หนานเจียงค่ะ ฉันมาที่นี่ก็เพื่อขอให้คุณช่วยรักษาคุณปู่ของฉัน …”

อย่างไรก็ตามไม่ว่าเธอจะพูดอะไร แต่ก็ยังไม่มีการตอบกลับจากภายในคฤหาสน์หลังนี้เลยแม้แต่น้อย

“ท่านประธานคะ ดูเหมือนว่าหมอรักษาผู้ศักดิ์สิทธิ์กุ่ยเหมินจะออกไปข้างนอกนะคะ หรือว่าพวกเรามาใหม่วันหลังดีไหมคะ “พานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา

“ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ” หนิงชิงเสวี่ยถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็กลับเข้าไปนั่งในรถเบนท์เล่เช่นเดิม