บทที่ 8

ทุกคนมองไปรอบ ๆ และเห็นฉู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูทันที

“ไอ้หนุ่ม นายเป็นใคร?” สีหน้าของหมอวิเศษซุนเคร่งขรึมขึ้น และพูดขึ้นอย่างไม่พอใจเอาเสียมาก ๆ

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผมคือใครหรอก”

ฉู่เฉินก้าวไปข้างหน้า และหัวเราะขึ้นอย่างเย็นชา “ทั้งๆที่ชายชราผู้นี้ยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสองปี แต่คุณกลับพูดว่าเขาถึงอายุขัยแล้ว ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลาแบบนี้เลยเหรอ”

การจะอยู่หรือตายของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา แต่อีกฝ่ายดันมาดูถูกชายชรา เช่นนั้นเขาก็จำต้องมาจัดการเสียหน่อย

เพราะชื่อของชายชราตอนท่องยุทธจักรในปีนั้นคือ“หมอรักษาผู้ศักดิ์สิทธิ์กุ่ยเหมิน” โดยที่ในตอนนี้ตำแหน่งนี้ก็ส่งมาให้กับตัวเขาเอง และเขาก็มีหน้าที่ต้องรักษาชื่อเสียงของมันเอาไว้

พอได้ยินฉู่เฉินพูดว่าตัวเองฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา หมอวิเศษซุนก็โกรธมาก “ไอ้หลานชาย นายพูดว่าอะไรนะ?”

ทุกคนมองไปที่ฉู่เฉินอย่างเย็นชา

หมอวิเศษซุนชื่อจริงคือซุนหย่างซิน มาจากครอบครัวแพทย์ที่มีอายุนับร้อยปี เป็นที่รู้จักในนามหมอวิเศษแห่งเมืองอวิ๋น ซึ่งไม่รู้ว่าช่วยผู้คนมาแล้วเท่าไหร่ และว่ากันว่าเคยรักษาให้กับผู้นำของประเทศมาก่อน แต่เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า กลับกล้าสงสัยในตัวเขา

“คุณชายท่านนี้ คุณกำลังจะบอกว่าคุณปู่ของฉันเขายัง……ยังรอดอยู่ใช่ไหมคะ?” หญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าเช็ดน้ำตา และพูดด้วยใบหน้าที่ดีใจ

“มันแน่นอนอยู่แล้ว”

ฉู่เฉินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วพูดว่า “ถ้าหากผมลงมือเอง คุณปู่ของคุณก็จะไม่ตาย และจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสองปี”

“อะไรนะ?”

ทุกคนตกใจมาก

หญิงสาวรีบพูดขึ้นว่า “คุณชายท่านนี้ ฉันชื่อฉินปิงเยว่นะคะ ถ้าคุณสามารถรักษาคุณปู่ของฉันได้ ตระกูลฉินของฉันก็จะมีรางวัลตอบแทนให้อย่างงามเลยค่ะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

จู่ ๆ หมอวิเศษซุนก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา “ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่คุยโวโอ้อวดอย่างไม่กระดากปากเสียจริงๆ”

“นายรู้ไหมว่าการแพทย์แผนจีนนั้นกว้างใหญ่ไพศาลและลึกซึ้งอย่างไม่สิ้นสุดขนาดไหน แม้ว่าจะแก่เฒ่าและใช้เวลามาครึ่งชีวิตแล้ว ตอนนี้ก็เพิ่งแตกฉานทั้งหมด”