ตอนที่ 10 แผนการเอาคืนบ้านรอง

“อาเหิงรู้แล้ว ทำตามภรรยาสั่ง”

หญิงสาวเปิดประตูห้องของจางซุนโหรวเบาๆ นางใช้ผ้าอุดปากของสะใภ้ใหญ่จากนั้นดึงผ้าห่มคลุมหัวของนางก่อนจะทุบตีจนพอใจ จากนั้นจึงกลับกระท่อมของตนนอนหลับอย่างสบายใจ

เช้าวันต่อมา

“กรี๊ด!! ใบหน้าของข้า”

จางซุนโหรวที่พึ่งได้สติ พยายามลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก หลังจากเห็นตนเองในกระจกถึงกับกรีดร้องออกมาเสียงหลง

ใบหน้าของนางบัดนี้บวมปูดราวกับหัวหมู เพราะเซี่ยชิงหลีตั้งใจตีที่ใบหน้าของนางแค่ที่เดียว

“เกิดอะไรขึ้น เฮ้ย!พี่สะใภ้ใบหน้าของท่าน”

เซี่ยจื่อยวนเมื่อได้ยินกรี๊ดเสียงของสะใภ้ใหญ่จึงรีบเปิดประตูออกมาดู เมื่อเห็นใบหน้าน่าเกลียดของนางเขาก็รีบเบือนหน้าหนีทันที

“น้องรอง!เจ้าต้องจัดการบุตรสาวตัวดีของเจ้าให้ข้าเดี๋ยวนี้!! ไม่อย่างนั้นข้าไม่ยอม”

“ใจเย็นๆ ก่อนพี่สะใภ้ ท่านค่อยๆ พูดได้หรือไม่ เกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่”

เซี่ยจื่อยวนฟังไม่เข้าใจเพราะเสียงแหลมที่เอาแต่โวยวายของนาง

“พูดอะไรล่ะ! เจ้าดูหน้าข้าสิ! ในหมู่บ้านสือซานจะมีใครกล้าตีข้าถ้าไม่ใช่นางเด็กใบ้สารเลวนั่น”

“เอ่อ...ท่านจะให้ข้าทำอย่างไร”

เมื่อเอ่ยถึงบุตรสาวผู้นั้นที่ใช้แส้เฆี่ยนมารดาของตนจนหมดสติ ภาพยังคงติดตาจนถึงตอนนี้ ทำให้เขาแทบนอนไม่หลับ

“เจ้าต้องจับนางมาคุกเข่าให้ข้าตีนางคืน ต้องพานางมาเดี๋ยวนี้!!เดี๋ยวนี้!!”

สะใภ้ใหญ่กรีดร้องพลางเขย่าตัวน้องสามีด้วยความโมโห

“พี่สะใภ้ เรื่องนั้นท่านก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้”

หากตัวเขาต้องออกหน้าให้นางแล้วเจ็บตัว เช่นนั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย เซี่ยจื่อยวนทำท่าจะอธิบาย ทว่าหญิงตรงหน้าก็ดูเหมือนจะไม่ยอมฟัง

“แล้วเจ้าจะให้ข้าแบกรับความอยุติธรรมนี้หรือ ข้าทำไม่ได้”

“แต่เรื่องนี้กับเรื่องนั้น...พี่สะใภ้ท่านก็รู้ว่าข้าสู้นางไม่ได้ วันก่อนท่านเห็นกับตาว่านางทุบตีท่านแม่อย่างไร ขนาดย่าแท้ๆ นางยังตีจนเป็นเช่นนั้น แล้วข้าที่เป็นเพียงบิดาของนางท่านคิดว่าเจ้าเด็กใบ้นั่นจะยอมไว้หน้าหรือ ข้าไม่อยากเจ็บตัวนะ! เอาอย่างนี้เถอะ ท่านไปตามพี่ชายของท่านมาจัดการเด็กคนนั้นแทนเราดีหรือไม่”

เมื่อถูกสตรีตรงหน้าบีบบังคับเซี่ยจื่อยวนจำต้องคิดหาทางออกให้ตน เช่นนั้นก็ยกเผือกร้อนก้อนนี้ให้พี่ชายของนางไป ให้คนอื่นเจ็บดีกว่าตนเองต้องเจ็บตัว อย่างไรผู้ที่ถูกตีก็ไม่ใช่ตนเอง